Amsterdam Dronten

Maandag met Sander naar Amsterdam geweest. Sander heeft een auditie bij het Jon (Jeugd Orkest Nederland) en ik wil iets meer ronding in mijn net gebouwde strijkstok van de viool hebben. Omdat de auditie pas om 19:00 uur ’s avonds is mogen we wel met de auto. De viool laat ik thuis, ach een beetje extra ronding? Dat komt vast wel goed. Alles boodschapjes lukken maar thuis is het schrikken. De ronding is misschien met een millimeter toegenomen, de basisspanning is heel anders geworden. De spiccato’s (Snelle tonen met een springende stok) zijn fel en agressief. Dat is handig in uitzonderlijke situaties maar wat erger is, door de verhoogde spanning in de stok, heb ik nu geen grip meer bij de zachte tonen. Meteen Andreas Grutter gemailed en ik mag vrijdag de dag na Hemelvaart langs komen. Vrijdag zou ik eigenlijk naar Dronten om stickers te laten plakken maar wacht eens….

Een rondje IJsselmeer, fietsen naar Amsterdam, 400 kilometer, Marcel Beekmans tegenkomen, het ligt bijna allemaal voor het grijpen! Als ik nu eerst over de Afsluitdijk naar Amsterdam fiets, dan bij Grutter langs, dan Marcel oppik, dan naar Dronten stickers plakken en dan weer verder fietsen naar het Noorden? Als voorbereiding kijk ik de fiets na. Leg mijn GoCycle banden erom, die zijn voor wedstrijden en verre afstanden. Dus die mag ik nu wel gebruiken.… De zonnebrilglazen gaan erin. En de fiets wordt gepakt. Ik heb net een nieuwe Quest vioolkoffer gekocht van Bam. De kist is ontworpen om de viool als handbagage mee te nemen in het vliegtuig. In deze koffer past precies een viool en de kist past weer precies in de fiets. Dus eigenlijk is de kist onworpen voor de Quest! Zo, met de viool mee, ga ik beter voorbereid naar Amsterdam dan maandag…

Marcel Beekmans is niet te bereiken dus dat valt af. Je kunt niet alles combineren ten slotte. Op 3 juni fiets ik om vijf uur ’s ochtends weg. Wow, die GoCycle banden dat scheelt echt! Ik zoef meteen zonder me in te spannen met 40 km over de weg. Kalm aan, de dag is nog lang, maar het gaat zo makkelijk! Heel relaxed fiets ik zo ’s ochtends over de wegen. Wat is het lekker rustig!

Bij Hijum moet ik de drukke weg Leeuwarden-Holwerd oversteken. Ik heb geen haast ik rem de fiets bijna tot stilstand, zet hem in het kleinste verzet, geen risico ten slotte. Kijk links, kijk recht en steek over. Op dat moment kijk ik weer links en kijk in de ogen van een geschrokken automobilist die in volle vaart op me af komt stuiven. Zo snel ik kan trap ik de volgeprakte fiets weg van het gevaar. Ik heb al visioenen van de zijdelingse klap. Maar dankzij hard remmen van de automobilist en hard optrekken van mij gaat het net goed. De auto toetert nog, en hij heeft groot gelijk. Oef, dat scheelde niets. De volgende 10 minuten zit ik nog met hardkloppingen in mijn karretjes…. Brrrrrrrrrrr…

Met maar één kleine sanitaire (nood) stop fiets ik in één ruk naar Amsterdam. Het gemiddelde is dan 35.5. Vlak voor Amsterdam maak ik een grote stop totdat ik Andreas aan de lijn krijg. Daarna kar ik op mijn gemak door de stad. Nu vang ik een automobilist op die zonder links of rechts te kijken het fietspad over knalt. De mevrouw is heel erg geschrokken en wacht tot ik woedend wordt. Maar mijn dag is weer goed. Vriendelijk knik ik de vrouw toe. Zo vangen we hier de klappen op! Voorkomen is beter dan genezen ten slotte. Blij bibbert de vrouw verder…. De pont over het IJ ligt klaar om weg te varen. Maar als hij mij ziet komen, gaat het hek naar beneden en mag ik er nog op. Wat is het toch een fijne stad. Al die lieve warme hartelijke mensen…. Mijn dag is goed

Bij Andreas maak ik de fiets vast aan een brug. Ik heb het gedaan! Ik ben in Amsterdam met de Quest. Altijd heb ik gedacht dat je daar niet moet zijn maar het valt best mee! Andreas moet even in de fiets zitten en glundert van oor tot oor. Na een pot koffie gaat hij voor me aan het werk. Ik strijk de stok aan en laat horen waar het mis gaat. Het is Andreas meteen duidelijk. Het haar wordt op spanning gebracht en daarna wordt de stok verwarmd met een spiritus brander. Het hout is dan te buigen. En na twee sessies is het weer helmaal okee…

De fiets wordt weer ingepakt en ik kan op weg naar Dronten. De stad uit is een “piece of cake”.  Almere blijkt een grotere hobbel. Ik neem zeker een uur de tijd om alles te bewonderen. Woonwijken, meertjes, doodlopende fietspaden, geen bewegwijzering, en de gps die me steeds de autoweg opstuurt, niks sla ik over. De politie komt zelfs informeren of alles wel goed is. Want ik sta midden op een autoweg. Op de vraag: ”Lukt het?” Is dus een volmondig “Nee!”. De vriendelijke agenten kunnen me ook niet helpen en sturen me terug. Ze adviseren me om een brief te schrijven naar de Gemeente Almere. Dat is allemaal mooi, maar dat helpt niet echt op dit moment…..

Uiteindelijk ben ik Almere uit en fiets de Vogelweg op. Wat een breed fietspad denk ik nog… Op dat moment gaat er toeterend een 10 tonner langs me heen en kom ik een nette Quest rijder tegen die wel het fietspad gevonden heeft. Tja, het gaat wel eens mis. Door het hoge berm gras heb ik het pad over het hoofd gezien. Levens gevaarlijk die toeristen…. Mmm een eindje verderop houdt het hek gelukkig op en kan ik oversteken. Nu kom ik bijna geen verkeer meer tegen. Ik mok nog wat na “Maar net als IK op de weg zit dan…. Enz…. en dan wordt ik ook nog gespot…. Grumbel mok grumbel…”

Om 16:00 uur ben ik bij Velomobiel. Marcel Beekmans is dan allang weg natuurlijk. Die combi lag ook niet echt voor de hand. Het is een rare dag zo na Hemelvaart. Gelukkig is Jos er. Hij maakt de fiets mooi schoon en zet de letters er heel zorgvuldig op. Ik heb alle tijd om boven te zitten en een kan heet water te maken om mijn zelf meegebrachte groene thee te lurken. Twee bekers gaan schoon op en de thermoskan zit weer vol….

De QUEST letters zijn echt heel mooi!! Ik ben er HEEEL blij mee. Geen bobbel te ontdekken. Ik neem nog een ketting, een pion, en een hoofdsteun mee, en dan vertrek ik weer. Jos moest erg lachen om mijn “planking the Quest”. Ik vertel dat ik eigenlijk naakt op de foto wilde maar dat Dineke vond dat dat niet kon. Dus de tweede foto shoot was met het broekje aan. “Oh” reageert Jos: “Je hebt het broekje erop gepaintshopped!” Tja duidelijk de nieuwe tijd. Je trekt geen broek aan. Nee, je paintshopped hem erop….

In Urk kan ik nog voor sluitingstijd mijn avondeten inslaan. Door de harde Noorder wind, ga ik langs de dijk fietsen, dan ben ik uit de wind. Als de dijk ombuigt dan ga ik van de dijk af en fiets ik weer beschut in de begroeiing. Dit idee werkt heel goed. Jammer zijn wel de irrigatie buizen op de dijk. Het vergalt behoorlijk het plezier van het gloednieuwe zoevend asfalt. Vlak voordat ik de dijk afga maak ik een stop. Ik prop me helemaal vol en duik het IJsselmeer even in. Dan trek ik schone kleren aan. Van mijn sokken tot mijn Buff en ben ik klaar voor de laatste ruk.

Ondanks de harde wind schiet ik lekker op. Maar in Leeuwarden kom ik 25 kilometer tekort voor de 400. Shit, ik zal moeten omfietsen. Bijna thuis zet ik de fiets nog richting Dokkum. Die laatste 10 kilometers worden meteen ook de zwaarsten van de hele rit. Ik krijg nog een hongerklap en de benen doen het niet meer. In Klaarkamp kom ik nog in de Elfsteden roeiboot competitie terecht. Het is daar gezellig druk en ik schuifel langs de mensen. Het laatste stuk is: trap, trap, rol uit, rol uit, rol uit, rol uit. Trap, trap enz….

Met precies 400 kilometer en 820 meter kom ik om 23:00 uur thuis. Toch nog 30.4 gemiddeld. Yes I did it!

Planking the Quest

Nieuwe lagers

Maandag naar Dronten gereden om mijn Quest op te halen. Vorige week heb ik de Quest gebracht om de beschadigde neus te laten repareren. Deze had een fikse deuk opgelopen van een hond die de fiets aanviel. Ik mocht de Mango lenen maar deze was nog niet terug gebracht. Als nood oplossing mocht ik in Jan zijn groene "dragon" Quest rijden. Dat kwam wel heel goed uit want de terugweg was door de harde wind erg, heel erg lang. Er staat nu bijna 29000 km op de teller maar de ketting was nog maar voor twee derde op. Volgens Jan haal ik de 40.000 km met deze ketting. Dat is toch wel een mooi compliment. Volgens Jan zijn veel klanten blij als ze 20.000 km halen. Als je de handleiding van de Quest netjes volgt en elke 1000 km de  ketting reinigt en smeert dan haal je dus heel wat meer kilometers uit dezelfde ketting!

Deze week mocht ik in Jan zijn fiets rijden. De fiets van Jan heeft heel wat minder kilometers op de teller staan dan mijn fiets, en dan vallen wel een aantal zaken op.

Mijn voorwielen maken echt veel lawaai. De lagers moeten nodig vervangen. Deze lagers heb ik al een tijdje in huis maar ze moeten er nu echt in. Het kettingwieltje is niet meer gefixeerd en de achtervering van Jan zijn fiets werkt een stuk beter dan die van mij.

Zaterdag dus maar even een klusdagje. Jan heeft voorgedaan hoe ik de lagers uit het voorwiel kan verwijderen. Je duwt met inbussleutel het afstandsbusje scheef en dan ontstaat ruimte om de lager eruit te tikken. De oude lagers liggen er inderdaad zo uit. Opvalt dat de lager aan de binnenzijde van het wiel echt versleten is. De buitenste lager is nog wel goed maar is niet helemaal fris meer.

De lager erin tikken kun je met dopsleutel doen. Alleen moet die dopsleutel wel precies passen op de buitenste ring van de nieuwe lager. Mijn gloednieuwe SKS lagers hebben nog geen kilometer gelopen maar ik zie wel kans om er twee de vernieling in te slaan. Duur leergeld maar het is niet anders. Volgens Dineke ben ik "Aan lager wal...." Gelukkig kan ik met de oude buitenste lager de binnenste lager aan de linkerkant vervangen en kan ik zo toch nog fietsen.

De tweede set lagers weet ik wel goed te monteren. Je neemt gewoon een grote hamer die je op de lager zet. Met een andere hamer sla je de nieuwe lager eerst precies in de cup. Dan monteer je het wiel gewoon weer op de veerpoot met de de bout en de ring. Je perst dan de nieuwe lager keurig op zijn plaats zonder de lager te beschadigen. Het heeft geen vliegende haast maar toch maar meteen twee nieuwe lagers besteld voor het linker wiel.

Omdat de kap er toch af moet heb ik meteen een kettingkast laten monteren. Voor de achterveer heb ik een nieuw nylon busje gekregen. Deze moet ik nog bevestigen. Maar na deze actie is de fiets nu weer fluisterstil. Het is een genot om weer te suizen….

Roeispaan

Zaterdag 5 mei is het bevrijdingsfestival in Leeuwarden. Sander en zijn maten hebben bedacht om met het roeibootje naar Leeuwarden te varen naar de Prinsentuin. Dan zijn ze midden op het festival terrein en hebben ze een leuke tocht. De roeiboot gaat het water in en de motor wordt bevestigd. Een winter niets doen is niet goed voor een motor. Hij blijkt het nog wel te doen maar als de motor weinig toeren maakt dan slaat hij af.

Woensdag mogen ze een motor van een vriend lenen. Vorig jaar zijn drie roeispanen gebroken en daar heb ik Canadese peddels van gemaakt. Ze varen met kleine peddels naar hem toe en de tweede motor komt er achter te hangen. De tweede motor blijkt de winter ook niet te hebben overleefd.

Riemer heeft ook een motor dus die mag er wel achter. Deze motor start maar houd er dan mee op. De bougie wordt schoongemaakt maar ook dat helpt niet. De vierde motor dan? Nu moeten ze het hele dorp door peddelen. Als ze aankomen zegt Marijn: “Jongens, slecht nieuws, onze motor doet het ook niet.” “Kon je niet even bellen varen we dat hele klere eind door het dorp en dan is het ook nog voor niets…..”

Maar ja, hoe kom je nu in Leeuwarden? Ze mogen van Ydwer een stel langere peddels lenen voor de Canadees. Zouden ze 12 uur ’s middags vertrekken. Ondertussen is het al half drie. Met z’n vijfen roeien ze nu  15 kilometer naar Leeuwarden. Om tien uur ‘s avonds belt Sander dat het festival afgelopen is. Er is nog een klein probleem, ze moeten nog terug…….

Eén “vriend” haakt af. Druk, druk, druk. Morgen werken en zo... het is zo zwaar ennhu… De derde vriend is net aan de schouder geopereerd en heeft eigenlijk al teveel gedaan. Sander en Marijn moeten samen de boot terug roeien. Oef, en dat is een heel eind in de nacht en het gaat niet zo snel. Gelukkig zijn ze om 01:00 uur al thuis. Met uitgaan wordt het wel eens later ten slotte. Oh ja, Sander heeft heerlijk geslapen hij wordt pas 12 uur de volgende dag wakker. Maar waar dat van komt??? Weet ie niet….

Daar sta je dan als ontaarde fietsvader. Weinig thuis zeker? Laat de klussen thuis sloeren. Tijd voor actie. Het hout voor de roeispaan ligt al net zolang in huis als ik de Quest heb. Slik…. Gelukkig zijn de schuurbanden op van de bandschuurmachine, dus het begint goed met een ritje Quest naar Leeuwarden om schuurbanden te halen. Toch weer gratis 40 kilometer erbij. 

Twee latten op elkaar gelijmd en daarna de bladen gezaagd en bevestigd. Dan is de grove vorm van de roeispaan duidelijk. Daarna begint het schaven totdat ik de vorm glad kan schuren met de bandschuurmachine. Na een dag werken is de eerste roeispaan af. Ik ben best trots, ondanks al het fietsen kan ik het nog. Nog twee te gaan…. Aan het eind van het seizoen verf ik ze wel want voordat de verf droog is. Is het seizoen al weer om….

TranSport

Vorige week heb ik een sleutel 13 geleend van mijn zwager om het achterwiel vast te zetten. Dit is een klein licht sleuteltje, het was ook niet zwaar genoeg om de bouten van de achteras goed vast te zetten. Vandaag is mijn vader jarig en heb ik bedacht om eerst naar Zwolle te fietsen en dan terug naar Heerenveen.

De fiets zet ik de avond van tevoren helemaal klaar zodat ik snel kan vetrekken. Ik maak anderhalve liter sportdrank. De drank verdun ik, want als je de gebruiksaanwijzing volgt is de drank mierzoet. Ik gooi er een extra schep (zee) zout door, en een schep fantomalt. Morgenvroeg hoef ik alleen maar de fiets naar buiten te rollen en ik kan weg.

Als ik ’s ochtends nog even de inhoud van de tas controleer ligt er een natte plek op de bodem. Ben ik zeker vergeten om de bidon eruit te halen gisteravond toen ik de banden gecontroleerd heb. Maar als ik de fiets naar buiten rijdt ligt er een grote plas onder de fiets?? Een breed zwart spoor van mieren heeft zijn weg gevonden naar de lekkernij…. De grote anderhalve liter fles blijkt lek en is leeg gelopen. Als ik de tas eruit haal druipt hij van de kleverige sport drank. Bah, het begint weer goed.  De extra sokken mijn muts, de oude luier die tot brillenpoets doek is gepromoveerd en de extra handschoenen zijn doorweekt.

Snel een nieuwe fles gepakt en nieuwe drank gemaakt. Nu alleen water met wat extra zout, voor de rest heb ik geen tijd. Omdat ik de fiets leeg heb gehaald vergeet ik mijn kostbaar gesmeerde broodjes maar daar kom ik pas later achter….

Ik zou zeven uur vertrekken maar het is al twintig over zeven voordat ik echt wegfiets. Het is echt een heerlijke dag en de kilometers glijden onder de wielen door. Om half acht is het nog niet warm en het extra jasje komt goed van pas. Achter Wolvega, blijk ik toch iets te optimistisch te zijn geweest. Ik haal Zwolle gemakkelijk maar dan kom ik wel erg laat op mijn vaders verjaardag. Ik besluit om er dan maar een plezier ritje van te maken. Loom lig ik langs de oever van de Linde aan mijn thee te nippen. Een prachtig landschap met veel geel en wit en alle bomen in bloei. En oh ja, waar zijn mijn met zorg klaargemaakte $#@$ broodjes met kaas en kiemen…?

Bij mijn ouders druppelt iedereen binnen. Mijn schoonzus komt op de racefiets. Mijn zoon komt op de racefiets, ik ben IN de fiets, kortom er komen meer mensen op hetzelfde idee. Tijdens de verjaardag komt het gesprek op de invullijst voor een test. Wat vul je in bij de vraag of je aan sport doet? Mijn schoonzus fietst veel van het werk naar huis. Maar dan ben je niet lid van een vereniging.

Vanaf vandaag hebben we een nieuwe sport bedacht en we noemen het tranSport. Conditie “ligt” op straat, op weg naar je doel. Geen tijd is geen argument meer. Het is de perfecte sport die helemaal in je leven is te integreren. Nooit meer in de file, snel en geruisloos van A naar B. Het levert gezonde gemotiveerde blije mensen op die weinig ziek zijn. Goed voor de werkgever en goed voor de werknemer goed voor milieu goed voor…. Dus jongens en meisjes, vrouwen en mannen, wie doet mee met de nieuwste rage (wel een blijvertjes trouwens) tranSport?

Dit is een link die ik gevonden heb bij de ligfries (Kees van Malssen). Omdat zijn blog niet meer wordt bijgewerkt en je het daarom misschien hebt gemist en omdat het een geweldig verhaal is: hier nog een keer de link van een filmpje van verkeersexpert Mikael Colville-Andersen:

http://www.mefeedia.com/video/32558673

Synchroniciteit

Zondag op de fiets naar Workum. Dineke haar zus is jarig en zo’n bezoekje vraagt om een fietstochtje. Om twee uur ben ik al laagvliegend in Workum. Het is warm en het waait niet. Dus mijn snelheid buiten de dorpen ligt rond de 40 km per uur. Ik bedenk om door te fietsen naar Stavoren. In de Friesland Post van december 2009 stond een leuk artikel:

Citaat van het artikel:

“Het oude Stavoren was volgens middeleeuwse kroniekschrijvers aan het begin van onze jaartelling de hoofdzetel van de ‘afgoderij’ van heidense koningen, echter een tempel of graf is nooit gevonden. Dit raadsel houdt archeoloog Jan Zijlstra uit Leeuwarden al jaren bezig. Friesland Post vraagt  paragnost Pieter Pietersen om in Stavoren in trance te gaan en in het verleden te kijken”….

Naar aanleiding van dit artikel hebben we een verhaal gemaakt en op muziek gezet. De plek waar Pieter Pietsersen in trance gaat is een Leylijn.  Een leylijn is een kruispunt van banen van positieve energie waarbij de plek in verband wordt gebracht met de kosmos. Naar deze leylijn ben ik nieuwsgierig dus die ga ik proberen te vinden….

Op weg naar Stavoren slaat de ketting steeds over. Het lijkt of het achterwiel opnieuw los zit net als met de tocht met Marcel Beekmans. Straks maar even kijken. Het enige dat ik heb is een foto, en een kerk in Stavoren. (Stavoren is afgeleid van de afgod Stavo.) De kerk is snel gevonden en via de foto ontdek ik de plaats waar de paragnost heeft gezeten.

Een beetje onwennig ga ik op de begraafplaats zitten. Eerst maar even droge kleren aan. Links is een tuinfeestje met Nederlandse tophits. Rechts zijn lawaaiige kinderen lekker aan het ravotten. Al met al niet de geluiden om in de sfeer te komen. Na een tijdje voel ik me net als Joeri Gagarin die riep nadat hij terugkwam uit de ruimte: “Ik heb goed gekeken maar God niet gezien.” Ik ben dus totaal ongevoelig voor deze plek… Jammer maar de fiets moet wel gemaakt en ik heb honger en dorst….. Ik kom nog wel een keer terug als ik meer tijd en rust heb. Op een stukje gras zonder graf probeer ik met het gereedschap dat ik bij me heb de as weer vast te zetten.

Dat lijkt te lukken en zonder ongelukken kom in Workum. Daar begint het gedonder opnieuw. En opnieuw zet ik de twee bouten zo vast als ik kan. Bij het vertrek biedt mijn zwager nog aan om me mee te nemen maar ik denk wel thuis te komen…..

Twee kilometer buiten Nijland loopt de ketting eraf en het wiel loopt aan in de wielkast. Het is nu echt gebeurd. De bout aan de linkerkant is weg en aan de rechterkant is het draadstaal verdwenen. Dit is losgelopen…. Wat nu? Dineke gebeld en gevraagd of het adres van Ben Wiggers te achterhalen is. Even later belt ze terug met het adres. Sander, mijn zoon, wil me wel halen en we spreken af bij Ben. Hoop maar dat hij er is.

De fietsschoenen gaan uit. En de twee en halve kilometer loop ik op blote voeten terug naar het dorp. Gelukkig is Ben thuis. Hij snapt meteen het probleem en gezamenlijk zetten we mijn fiets achter in de tuin. Gelukkig bestaat er iets als synchroniciteit (schijnbare toevalligheid). Ben gaat morgen naar Dronten met zijn Quest voor reparatie. Hij wil wel een nieuwe achteras voor me meenemen! Dit is gewoon niet te geloven. Dit is toeval wat ik zelf heb gecreëerd? Of werkt dat dan toch zo’n leylijn…..???

Vandaag de trein naar Sneek genomen. Ben haalt me van de trein op dus dat scheelt weer een uur lopen. De as gaat er feilloos in en ik fiets vandaag heerlijk naar huis. De Quest staat weer op zijn plek dus dat voelt goed. Thuis monteer ik ook de nieuwe veer in de schokbreker achter. Door er met Ben over te praten kom ik er achter dat ik hem op de kop heb gemonteerd. Als ik de veer loshaal zie ik nog een probleem. Ik heb de veren verkeerd in het buisje gestopt. Daarom slipte ik steeds zodra ik op klinkers kom. Ik ben weer lekker aan het klussen geweest@#@!**. Maar goed de fiets is nu weer tiptop….

Ben en zijn vrouw geweldig bedankt voor jullie gastvrijheid!!! Jullie hebben me gered.

Achterwiel

Vorige week met Marcel Beekmans gefietst. Tijdens de terugtocht op de Afsluitdijk sloeg mijn ketting steeds over de tandwielen van de achteras heen. Dit is al veel vaker gebeurt. Meestal is het nodig om de derailleur opnieuw af te stellen. De hele week ben ik vrolijk doorgefietst. Mijn achterveer piepte ook en dat is veel irritanter omdat je dat gepiep dan de hele tijd hoort.

Vrijdag naar Drachten en naar Heerenveen. Met 60 km per uur, even het IJmte gevoel, naar beneden geknald in het Aquaduct van Grou. In de bocht hoor ik het achterwiel tegen de kast aanlopen. Blijkbaar heb ik de fiets niet goed ingepakt waardoor de wielkast tegen het wiel aankomt....?

Zaterdag toch maar even de fiets de achterveer uitgebouwd. De blauwe veer is aan één kant versleten. Waarschijnlijk trekt hij krom als de veer inveert. De volgende keer als ik in Dronten ben zal ik hem vervangen. Nu eerst de veer maar even dik in het vet gezet. Als ik de fiets dicht wil maken zie ik een ring liggen in de kettinggoot. Hé? Zit er dan toch nog een ring bij de bevestiging van de achterveer? Als ik de ring ertussen doe past de bout niet meer. Voorzichtig voel ik met mijn hand en er komt ook nog een bout uit? Toch maar even het achterklepje bij het achterwiel losgemaakt. Brr, de twee bouten met de ring van de achteras zijn los…..

Sander heb ik beloofd om naar zijn hardloopwedstrijd te kijken in Dokkum. Maar dat ga ik dus nu niet meer halen. Toch maar als een bezetene, in het zonnetje dat dan weer wel, aan de gang. Bout aan de andere kant losgedraaid. Ring er op. De twee bouten aangedraaid. En de bout aan de andere kant weer vastgezet. Klep erop en de twee kettingkasten weer teruggezet in de buik van de fiets. Ik houd precies drie minuten over om het gereedschap op te ruimen en mijn handen te wassen.

Snel race ik naar Dokkum. Ik kom nog op tijd om Sander twee keer langs te zien rennen. Hij heeft zijn voet de eerste honderd meter verzwikt maar toch de vijf kilometer uitgelopen. Als hij thuis komt is de voet zo dik dat hij niet meer kan lopen. Hij heeft twee minuten langzamer gelopen dan zijn beste tijd. Maar met zo'n voet is dat toch nog een prestatie.

De fiets doet het weer geweldig. In theorie had er heel veel mis kunnen gaan. In de praktijk kan de as geen kant op en blijft de fiets het gewoon doen. Ik ben wel boos op mezelf dat ik het niet beter gevoeld heb. Maar alles is gelukkig nog heel. En de fiets schakelt weer uitstekend…..