Camelbag rugzakje

Corinne mijn schoonzus is vorige week zondag vanaf Assen met de racefiets vertrokken om mijn verjaardag te vieren. Ze komt als een oud vrouwtje bij ons aan. Ze is helemaal verkleumd en is de laatste vijf kilometer nog even finaal kapot gegaan. Ze weet nu waarom het hier “De hel van het Noorden” wordt genoemd.

We parkeren Corinne met haar blauwe lippen onder de warme douche en gieten er hete thee in. Haar kleren zijn er nog niet maar de “camping smoking” staat haar beeldig. Het blijft een mooie vrouw tenslotte.
Trots gaat ze terug met de auto. De fiets gaat achterop. Dit was een mooie training voor de Teutoburgerwald toertocht in Duitsland. Haar Camelbag tasje vinden we pas als we de rommel opruimen. Dankzij de zeven kinderen in de leeftijd van vier tot zeven hebben we puinhoop op drie etages. Zelfs onze camping spullen hebben ze gevonden. Op zolder is dan ook een prachtige hut gemaakt met camping bed.

Achtien april is de Teutoburgerwald rit en het onmisbare tasje ligt hier. Mijn ouders komen voorlopig niet in Assen en opsturen is ook niet echt een optie. Na twee dagen in Den Haag voor mijn werk rondgezworven te hebben popel ik om een ritje te maken. Dineke wil naar de sportschool dus dat komt goed uit. Het heet dan voorjaar, maar gisteren hebben we hier toch zeker drie hagelbuien gehad, waarbij de wind om het huis bulderde. Volgens de weersverwachting wordt het vrijdagochtend droog en komen er ’s middags buien aan.

Om half negen vertrek ik in de Quest naar Assen. Vandaag heb ik de "winterbanden" voor eraf gegooid. De Kojaks zijn echt heerlijk stil en de fiets is ook weer wendbaar. Ondanks de kou en de harde wind heb ik de gang er lekker in zitten. Na een vergissing, de Gps stuurt me over de autoweg in plaatst van het fietspad, sta ik met 35 gemiddeld voor de deur. Helaas is er niemand thuis. Het tasje even af gegeven bij de buren. Daarna droge kleren aan en huppakee daar gaan we weer.

De terugweg gaat voor de wind. Ondanks een aantal wegopbrekingen in Peize gaat het lekker. Het brood en het drinken doet wat het moet doen. Als ik in Damwoude aankom heb ik een gemiddelde van 37,2 op de teller. Het laatste stuk “De hel van het Noorden” doet zijn naam weer eer aan. Ik vlieg ongeveer van links naar rechts over de weg door de harde wind. Toch weet ik het laatste stukje de snelheid vast te houden. Tegelijk kom ik met Dineke aan. 80 kilometer in twee uur en negen minuten met een gemiddelde van 37. Wow, wat een droom gemiddelde….

Noordhorn

Na de rit samen met Beekmans heb ik de smaak te pakken gekregen. Afgesproken met Wilfred om donderdag met hem mee te fietsen naar Noordhorn. Kan ik meteen zijn nieuwe zwarte Mango Velox Incendia bewonderen.

Om 17:00 uur hebben we achter de bibliotheek in Leeuwarden afgesproken. Wilfred komt aanrijden en de fiets ziet er prachtig uit. Het is een echte eyecatcher. De fiets is dan wel zwart, Wilfred heeft er ronde zwart reflecteren stickers rondom opgeplakt om ’s nachts op te vallen. Het fototoestel ligt nog thuis dus de foto is van Wilfred. Voorop rijd ik de stad uit. Kan ik mooi de bocht vermijden die ik net niet kan halen door de dikke Perfect Moiree voorbanden.

Daarna rijden we in een lekker tempo door Hardegarijp, Twijzel, Buitenpost, Visvliet en Grijpskerk. Wilfred is wendbaar en hoeft geen vaart te minderen in de dorpen en bij de op- en afgangen van de fietspaden. De fiets kleeft aan de weg en zwenkt als een kat. Ik heb daar wat meer moeite mee. Maar op het rechte stuk moet ik me een beetje inhouden maar dat komt goed uit….

Bij Noordhorn sla ik af richting Zoutkamp. Wilfred fietst nog even door naar Groningen. Hoppa dat doet maar! Buiten het dorp gaat mijn vracht met kleren uit. Het is de eerste warme dag en ik ben veel te warm gekleed om hard te fietsen. Met een trui en een muts minder gaat het gas erop. Tegen de veertig vlieg ik over prachtige slinger weggetjes. De GPS doet het geweldig en piept voor elke bocht. Eén keer gaat het toch nog mis. Een auto komt veel te hard aanrijden op een bocht. Ik ga in de remmen en neem prompt de verkeerde afslag.

De GPS gilt dat ik verkeerd ben en piept er lustig op los. Dus de fiets met de neus de berm in gestuurd en even keren. Meteen ben ik weer op de goede weg. In Zoutkamp kan de muts weer op. Nu het donker is koelt het ook hard af. Ik wordt getrakteerd op een vogel concert en neem even de tijd om het aan te horen. Het wordt lente!! Het wordt lente!! Het wordt lente!!

Daarna wordt het flink donker en rijd ik met groot licht door het natuurgebied bij het Lauwersmeer. Ik kom niemand tegen en zoef heerlijk door het donker op weg naar mijn bordje warm eten... Op het laatst gaat het niet echt snel meer maar het was een heerlijke rit. Vandaag toch weer 125 kilometer gefietst en ik heb nu 11.000 kilometer op de teller. Volgende week gaat de klok weer een uur voorruit, kom ik weer in het licht thuis.

ps. De remmen doen weer wat ze moeten doen!! Dus mijn actie heeft gewerkt....

Marcel Beekmans

Na een onrustige nacht waarin ik steeds alle handelingen nog een keer langsloop “Ben ik niet wat vergeten???” Zit de brede roestvrijstalen ring wel in de veerpoot tegen de body aan? Heb ik het achterwiel echt wel vast gezet?? Loopt de versnellingskabel wel goed?? De remmen!! Die moeten nog worden nagesteld....

Donderdag om 8:30 zit ik in de fiets. Ik voel me als "Pudding Tarzan", mijn benen willen niet echt. De vermoeidheid van het sleutelen van gisteren zit er nog in. Maar als je de benen gewoon laat draaien en niet nadenkt gaat het vanzelf beter. Om 10:00 uur, de afgesproken tijd, rijd ik voor bij het logeeradres van Marcel Beekmans in Sneek. Ik ga met de lift naar boven en hij met de trap naar beneden. Boven zwaaien we even en kan ik opnieuw afdalen. Marcel vertrekt met zijn blote hoofd buiten de fiets en de zonnebril op. Ik heb een muts en een buff en een helm op. Verschil moet er zijn tenslotte...

Marcel heeft er zin in en meteen stuiteren we weg. Marcel neemt de bochten bijna vierkant, zo kan je dus ook een bocht nemen…. Ik doe het wat voorzichtiger aan. Buiten Sneek beginnen we steeds harder te fietsen. Ik denk dat Beekie steeds harder wil en dat denkt hij van mij… Dus zo stuiven we met een lekker gangetje door Friesland.

Voor de Afsluitdijk stoppen we even. Marcel vraagt aan een automobilist of hij een foto wil maken. De man lijkt wel van een andere planeet. Hij houdt eerst de lens naar zichzelf gericht en vraagt weifelend zoooo?? Marcel legt geduldig uit dat je de camera om moet draaien en dat je op het knopje moet drukken. Hier? Nee graag de Questen van voren.. Hier dan? Nee, nog een beetje verder naar achteren... Daarna worden twee foto’s genomen. Trots geeft de man het toestel terug. Dat heeft hij toch maar mooi gedaan. De man wordt hartelijk bedankt waarna hij weer terug schuifelt naar zijn warme auto-cocon.

Beekies benen zijn nu warm en op de dijk gaan we steeds harder. Het lukt ons om de snelheid rond de 50 kilometer per uur te houden. We genieten van onze gang en het dunne zonnetje die ons vergezelt. Zo nu en dan stuift Marcel me met 60 voorbij maar 50 constant, blijkt voldoende om in het spoor van de Red-Bull te blijven. Na onze dolle rit laten we ons uitrollen voor het monument.

We worden enthousiast begroet door onze fans. Het monument is niet langer meer interessant voor hen, maar wel de twee bizarre voertuigen. Bij ingenieur Lely peuzelen M&M hun boterhammetjes op. Het groepje fans blijken Noord Koreanen op vakantie te zijn. Eerst vragen ze voorzichtig aan de twee reuzen (Beekmans is 1 meter 97, schoenmaat 47 (met pijn)) of ze een foto mogen maken, waarna ze weer afdruipen. Als we nog steeds niet vertrekken zie ik de jongen van veraf gebaren en wijzen. Skrutel komen ze weer terug. Of hij wel even in de fiets mag? Nou dat kan eigenlijk niet… De teleurstelling druipt van zijn gezicht. Maar Marcel B vind het oké en doet het even voor. De stralende Koreaan klimt in de fiets en wordt op de foto gezet. Heeft hij thuis ook iets beleefd… Het hele voorval is erg lachwekkend. Weten we ook wat Wim en Kees in Volendam altijd meemaken….

Na onze tankstop rijden we wat rustiger door naar Den Oever. Ik keer de fiets richting Friesland waarna Marcel Beekmans richting Amsterdam vertrekt. De wind heb ik nu tegen, en de hele terugweg houd ik een gangetje tussen 35 en 38 km per uur. Als ik van de dijk af kom gaat het steeds harder waaien. Tussen Harlingen en Leeuwarden kom ik niet meer vooruit. Maar goed, laat de benen maar draaien dan kom je wel weer thuis…

Op het garagepad thuis springt de teller precies op 185 kilometer. Toch nog gefietst in krap 6 uur. Niet eens zo heel slecht voor hoe de dag begon…. Marcel Beekmans bedankt!! Doen we nog een keer!!





Filmpje van Marcel Beekmans

Triatlon

 Dinsdag had collega en triatleet Rein-Benno het idee om woensdag te zwemmen. “Ga je mee?” vraagt hij… Tja, ik heb vroeger veel hard gezwommen maar toen was ik 14 jaar. Dus dat is lang geleden. Daarna heb ik nog een keer getraind voor een aantal triatlons en daarna heb ik eigenlijk nooit meer echt baantjes gezwommen. Dus kan ik het nog..?

Woensdag de tas met de zwemspullen in de fiets gegooid met een handdoek en zwembrilletje en mijn werkkleding. Om half twaalf gaan we naar de Blauwe Golf in Leeuwarden. Het is vakantie en half Leeuwarden heeft hetzelfde idee als wij. Alleen gaan zij voor de glijbaan en wij voor het wedstrijdbad. In het wedstrijdbad liggen zo’n tien zwemmers dus ruimte genoeg.

Rustig begin ik met borstcrawl baantjes te trekken. Tot mijn verrassing houd ik het de eerste keer al acht baantjes vol. Na de eerste tien baantjes zwem ik er nog zo’n 35 baantjes bij. En eigenlijk gaat dat heel goed. De laatste baantjes gaan schoolslag heen en borstcrawl terug. Na 45 baantjes kap ik ermee. Ik kruip behoorlijk stuk het trapje op om even uit te hijgen op het bankje. Wow, in één keer een kilometer gezwommen dat is best goed.

Door de plezierige onderbreking gaat de rest van de dag op het werk als de brandweer. ’s Avonds stap ik in de fiets en ach een extra rondje via Stiens, Ferwerd, Holwerd, Dokkum kan geen kwaad. Met Dineke heb ik afgesproken om 18:15 thuis te zijn. Vanaf Holwerd heb ik de wind mee en houd ik twee brommers bij die met een gangetje van 45 kilometer per uur gaan.

Ik wil om vijf voor zes in Dokkum zijn dan kan ik het precies halen. In Dokkum ligt een heel stuk weg eruit om de riolering te vervangen en dat kost altijd extra tijd. Vandaar mijn marge van vijf minuten.  Precies op schema, ik heb nog een kwartier, zet ik aan voor het laatste stuk. Ik moet nu 40 kilometer per uur gaan fietsen….

Vlak voor ik Dokkum uit fiets, breekt mijn ketting. Bah!!! Het inkorten heb ik dus niet goed gedaan!! Meteen bel ik maar even met het thuisfront. Wat ga ik doen? Ketting maken of lopen. Het regent en het is koud, dus de ketting maken is niet erg verleidelijk. Bovendien worden je handen erg smerig, en heb ik de fiets vol met kleding.

Op fietsschoenen naar huis lopen dat gaat hem ook niet worden. Dineke wil mij wel even hardloopschoenen brengen en dan loop ik wel naar huis. Na een kwartiertje komt ze langs. Ondertussen heb ik de schade even bekeken en de ketting die door de onderste buis heen loopt ligt er helemaal uit. Die moet ik schakel voor schakel door de kettingbuis duwen over de lengte van bijna de hele fiets. Daarna om de derailleur en de tandwielen en terughalen naar de stoel. Dat gaat wel even duren….

Na de schoenen wissel begin ik aan mijn wandeling. Dokkum/huis, is nog 10 kilometer dus dat wordt twee uur lopen. Al snel heb ik er genoeg van om als een krom oud mannetje naast mijn fiets te lopen. Hardlopen dan misschien?  Is ook niet echt een oplossing voor krom lopen…. Plotseling herinner ik me Kees van Malssen. Die heeft het over steppen in de Quest.

Eén been gooi je in de Quest en zet je schrap naast het stuur. Met de rechterhand kan ik nog sturen en met het linkerbeen kan je dan steppen. Steppen in de Quest gaat geweldig! Je hebt plotseling een aerodynamisch step tot je beschikking. Het is best zwaar maar ik haal toch een top snelheid van 22 kilometer per uur. Daarna laat ik me steeds weer uitrijden tot 15 kilometer per uur en zet dan opnieuw aan. Daar kan je niet tegen lopen of hardlopen. Het steppen is best zwaar en zo nu en dan probeer ik van been te wisselen. Met mijn rechter been kan ik lang niet zo goed afzetten als met mijn linker been. Rechts haal ik net 15 kilometer per uur.

Na een half uurtje flink doorsteppen ben ik al thuis. Zelfs nog op tijd voor het warme eten. Na het eten de ketting gerepareerd met een tussenschakel. Kan de ketting op die plek niet weer breken. Wim Schermer had laatst een getordeerde ketting. Dus met een draadje aan de rechter kant van de ketting controleer ik maar even of de ketting niet gedraaid zit. Na een hele rondgang komt het draadje keurig aan de goede kant weer boven. Die zit goed!!

Daarna komt Richard uit Grou. Hij wil graag even de B&M IQ Cyo lamp testen. Zijn Quest is op zijn verzoek afgeleverd zonder licht. Aan hem de eer om de ketting te testen. Gelukkig houdt hij het. Richard is best tevreden over de lichtopbrengst. De testomstandigheden zijn dan ook ideaal. Donker en regen….!! Een betere test kan je niet wensen…. ;-(

Vandaag na mijn triatlon, fietsen, zwemmen, fietsen, hardlopen en steppen heb ik overal spierpijn. In mijn armen en handen van het zwemmen en in mijn kuiten van het steppen…. Volgende week maar weer proberen om te zwemmen dan went het misschien…. 

De bananenman

Deze week vond ik een zware fietsweek. Elke dag, als ik opstond, lag er een laagje sneeuw. Voordat ik het dorp uitgeploegd was had ik al zere benen. Eenmaal buiten het dorp viel er dan wel goed te fietsen maar had ik steeds harde tegenwind. De wind hier bij de kust is altijd harder en dichter dan in het binnenland. En dat vertaalt zich in zere benen en vroeg op bed.

Zaterdag begon de fietsweek. Na een repetitie in Sneek ben ik eerst nog naar Heerenveen en daarna via Tijnje en Oldeboorn naar huis gefietst. De bivakmuts had ik niet opgedaan want het wordt lente ten slotte? In Tijnje kreeg ik het zo koud dat ik de muts toch maar heb opgedaan. Daarna ben ik met harde tegenwind naar huis gefietst. Toch weer 140 kilometer gefietst.

Deze week ben ik maar één keer via Dokkum naar huis gefietst. Je merkt wel dat het weer langer licht is. De zon ging donderdag prachtig rood onder. Met de sneeuw die nog overal ligt had dat hele mooie foto’s kunnen opleveren. Maar dan moet je wel de camera meenemen natuurlijk…..

Gisteren nog even naar mijn ouders gefietst in Heerenveen. De heenweg had ik harde wind mee maar het ging niet zo lekker. De benen voelden na de hele week vermoeid en “roestig”. De terugweg ging toch weer beter dan verwacht. De heerlijke Hollandse kost, rode kool met aardappelen en stooflapjes, deed vast zijn werk. Het scheelt waarschijnlijk ook dat ik de binnenverlichting in het donker altijd uitdoe. Het lampje verblind anders te veel. Voor mijn gevoel fiets ik dan veel harder dan in werkelijkheid. Maar toch ondanks de tegenwind heb ik de terugweg in één uur en vijfendertig minuten afgelegd. Het was een heerlijke tocht. In het donker zijn er weinig mensen meer op weg. De fiets zoemt dan over het afvalt en dat is echt genieten.

Het gevoel van snelheid is in een stad toch heel anders. Na de stoplichten aan het begin van Leeuwaren fiets ik de Schrans binnen, dat is een winkelstraat. Twee politie auto’s hielden een automobilist aan en versperden behoorlijk de weg. Als een raket vloog ik tussen de twee stilstaande auto’s door en scheerde de winkelstraat in. Vijfendertig kilometer per uur buiten de stad voelt vaak traag aan. Maar in zo’n drukke straat krijg je een tijdverdichting. Het lijkt net of je in een sneldraaiende film terecht bent gekomen. Bij de afslag na het stoplicht stond een groepje bij een gevallen fietser. “Kijk de bananenman komt langs!” gilde een meisje. De hele groep keek me na en dat is toch kicken en meteen gaat het fietsten beter. Na het stoplicht probeerde een pizza bezorger me voorbij te komen maar dankzij hard optrekken, schakel kunst en vliegwerk, kon ik hem net voor blijven. Het laatste stukje buiten de stad ging weer heerlijk en dat maakt dat ik een vermoeiende fietsweek toch nog lekker afsluit.

Vannacht heb ik twaalf uur geslapen en ik voel me weer heerlijk fit. Dus laat de nieuwe fietsweek maar weer komen…..

Veendam

Zaterdag zitten Dineke en ik gezellig samen achter de computer. Ik ben bezig om opnames van ons optreden van gisteravond te bewerken zodat ik er een cd van kan maken. Ondertussen zit ik wat te surfen en kom het blog van de Wijnandt de Vries tegen. Hij biedt een daglicht lamp aan. Als Dineke dat hoort heeft ze wel interesse. Misschien is Wijnandt vandaag thuis? Snel type ik een mailtje. Meteen krijg ik antwoord. De lamp is er nog en vanmiddag is hij thuis.

Op naar Google Maps hoe ver is dat Veendam. Het blijkt 90 kilometer te zijn. Mmm, dat is te doen. Snel pak ik mijn fiets vol met de resterende bananen, een broodtrommel en 1,5 liter sportdrinken. De rest van de tijd ben ik bezig om de route te plannen. De kortste route is over Groningen en Hoogezand alleen wil ik Groningen op zaterdag vermijden. Ik plan de route voor de GPS onderlangs via Leek, Peize, Zuidlaren en dan naarVeendam.

Om half twaalf vertrek ik. Het is bitter koud en er waait een harde wind en ik heb hem tegen. Bovendien is natte sneeuw voorspeld. Nou ja, wat ze beloven komt ook wel eens niet uit…. Tot Gaarkeuken heb ik een snelle rit. Bij Gaarkeuken neem ik even een kleine pauze want vanaf nu moet ik op de GPS gaan rijden. Het lampje doe ik om mijn nek en de GPS gaat aan.

Vanaf Leek zit ik echt te prutsen met de weg maar het lukt. Een aantal keren vergis ik me. Maar wat ik van Lelystad heb geleerd is dat je meteen moet keren als je van de geplande route raakt. Door de nieuwe Perfect Moiree 47 voorbanden ben ik nog minder wendbaar als anders maar door slim wegverhogingen te gebruiken weet ik steeds vlot te keren.

Het laatste stuk van Zuidlaren naar Veendam vind ik loodzwaar. Je denkt “ha leuk Drenthe, bomen en gezellige plaatsjes”. Maar in plaats van bomen is het een grote open vlakte waar de wind “gezellig” en ijskoud blaast. En de “gezellige wegen” blijken karresporen te zijn waar klinkers in liggen. Maar goed ik kom toch nog na drie uur en twintig minuten aan.

Wijnandt ontvangt me hartelijk. Mijn Quest mag in de warme garage even uitrusten. Nadat ik droge kleren heb aangetrokken wordt ik in de keuken voor de radiator geplant. En word ik volgestopt met soep, brood en thee en water. Wijnandt weet wat een fietser nodig heeft! Na vijf minuten voel ik die dingen onder aan mijn benen weer. Oh, dat zijn mijn voeten….. Maar na twintig minuten wil ik wel weer weg, want de weg terug is nog lang. Wijnandt helpt om de lamp in de fiets te krijgen. Het is een lamp van 65cm x 45cm x 10 cm maar het grote ding past keurig in de staart. Daarna bewonder ik zijn prachtige drie wieler roeier. Voor Wijnandt is roeien de ultieme workout. Wat een prachtige machine.

Ondanks dat ik binnen lekker warm ben geworden, valt de kou buiten nu flink tegen. Ik loop wat te kleumen en te bibberen terwijl ik de spullen in de Quest pak en laat onhandig mijn GPS vallen. Het slechte nieuws hij doet het niet meer. Het goede nieuws kan ik eindelijk op zoek naar een nieuwe…..

Na het uitzwaaien van Wijnandt ga ik voorspoedig van start en draai weer lekker warm. Nu heb ik wind mee. De gigantische vlakte van daarnet blijkt, met de wind in de rug, een heel plezierig snelle route…. meteen loopt de snelheid flink op. Maar een aantal kilometer na Veendam mis ik al een afslag. Voorlopig is geen GPS knap waardeloos. Het blijkt dat ik meer op de GPS heb lopen loeren dan naar de weg heb gekeken. Ik heb geen flauw idee meer waar ik langs ben gefietst. Als backup heb ik alle kaarten uitgeprint maar met het dekje over is het niet makkelijk om de kaart te raadplegen.

Na een aantal bordjes “Groningen” geef ik mijn verzet op. De terugweg dan maar via Hoogezand en Groningen, daarna weet ik de weg wel weer. Groningen is inderdaad erg druk op zaterdag. Maar als je niet wilt opschieten en achter de andere fietsen aanhobbelt kom je er wel. Heel lang staat Zuidhorn op de bordjes en hoop ik handig door de stad te komen. Maar als ik door de Herenstraat fiets ben ik van de route af.  Op een of andere manier kan ik de weg naar Zuidhorn nooit vinden. Ik loop vast omdat er geen brug is bij Paddepoel. Uiteindelijk kom ik eruit via een nieuwbouwwijk.... Nou ja, weer een paar kilometer extra gefietst.

Vanaf Noordhoorn ga ik het Hoendiep weer volgen. De wind heb ik mee en ik kan de snelheid goed vasthouden. Voorbij Gaarkeuken krijg ik een dip. Wat is er aan de hand? Ik heb geen honger ik heb goed gedronken. Het blijkt toch honger te zijn. Een pak muesli koeken en een boterham en twee bananen doen hun werk. Daarna willen de benen weer. Om kwart voor zeven ben ik thuis. Als ik thuis kom kan ik douchen en meteen aanschuiven voor het warme eten. Vandaag 185 kilometer gefietst zonder lekke banden. De Perfect Moiree 47 voorbanden zijn in de winter een blijvertje!! En de natte sneeuw? Die komt pas ’s nachts….

Woonwerk eerste rit van 2010

Vanochtend voor het eerst na de vakantie weer met de Quest op pad. Gisteren moest ik spelen op een nieuwjaarsreceptie en kon ik met de auto naar het werk. Dineke heeft me overgehaald om de korte weg naar Leeuwarden te nemen. Als ik de straat uitfiets zie ik dat de weg mooi “gedweild” is. Dus hup, stuur naar links, toch maar de lange weg.


Het eerste deel gaat heerlijk, er ligt wel sneeuw maar toch kan ik lekker doorrijden. Op weg naar Heijum begint het opnieuw te sneeuwen. Eerst het vizier omhoog dat zit vol sneeuw, dan de bril af, die is beslagen maar dan begint de ellende. De sneeuw komt in je ogen en dat doet zeer. Met mijn hand voor de ogen gaat het iets beter maar ik kan niet meer opschieten. De weg zie ik steeds slechter, ik snap er niets van. Worden mijn ogen nu zo slecht? Is het vizier toch donkerder dan ik denk? In mijn fiets zie ik dat het voorlicht gewoon helder schijnt. Mijn conclusie is dat het aan mij moet liggen. Toch maar voorzichtig doorgefietst. Gelukkig wordt het langzaam licht.

Met het vizier naar beneden en een doekje in de hand om het vizier schoon te vegen gaat het fietsen weer wat beter. Hoe dichter ik bij Leeuwarden kom hoe meer sneeuw op het fietspad. Maar ik heb toch drie wielen? Dus puppy power! Ik ga wel langzamer dan anders maar de fietsers gaan ook niet zo snel. Dat maakt dat ik iedereen, net als anders, voorbij bleef stuiven. Twee meisjes willen de weg oversteken maar zien me aankomen dus blijven ze wachten. Terwijl ik voorbij rij hoor ik ze bewonderd zeggen: “Mooi ding hé!!”. Kijk dat voelt weer even goed…

Het Leeuwarder bos heb ik zaterdag even verkend en dat is een ijsbaan dus voor het eerst moet ik nu door de stad. Geen twee kilometer omfietsen maar een smal fietspad en twee stoplichten. Ik blijf nu maar achter een groepje fietsers hangen en hobbel met een gangetje van 15 kilometer naar het volgende stoplicht.

De rest van de route valt mee. Helemaal als ik de weg opdraai in de stad. Ik trek even op tot 40 kilometer om de auto’s niet te hinderen. Maar de auto achter me wordt snel kleiner. Die gaan vandaag ook niet zo hard. Vlak voor de stadsfile begint kan ik uitwijken naar het fietspad. Dit is leuk!! Eten van twee walletjes….

Zo kom ik aan in het centrum van Leeuwarden. In de fietskelder haal ik al mijn bagage uit de fiets: Kleren, Schoenen het schaatsenslijp apparaat. Een collega wil vandaag schaatsen maar heeft vergeten om zijn schaatsen weg te brengen. Dus ik heb beloofd zijn schaatsen te slijpen. In de fietskelder blijkt waarom mijn licht het niet meer doet. Er zit een dikke laag sneeuw voor de lamp. De volgende fiets moet maar een verwarmde lamp hebben ;-)