OBT 2012

Vrijdag op weg naar Heerenveen. Ik slaap bij mijn ouders dat scheelt ‘s ochtends twee uur slaap. In een helse tocht met regen en harde wind, koude en weg opbrekingen. Ze zijn met de haak om Leeuwarden bezig, kom ik aan in Oranjewoud. Ben ik blij dat ik onder de kap zit... Bij mijn ouders word ik lekker verwend met hapjes en thee. Om 22:00 uur op bed want de dag begint morgen vroeg. 

Als ik om half acht weg fiets heb ik alle tijd om de 63 km te overbruggen. Ik reken op een aankomst van half tien in Zwolle. Maar in Oudeschoot kan ik de weg niet vinden. Met licht is het ongelofelijk en niet te begrijpen, ik sta drie meter van de afslag af, maar in het pikkedonker zie ik de weg gewoon niet. Ik denk dat ik op een doodlopende weg sta en begin te dwalen. Eerst over het industrieterrein dan via Mildam en  een stukje “Verboden voor fietsen” weer terug bij het zelfde punt. Gelukkig zie ik een melkauto over de parallel weg rijden. Het blijkt dat ik de hele tijd naast de afslag gestaan heb. Mijn vader heeft overdag de route gelopen en vind het onverstelbaar dat ik het niet gezien heb. Maar goed meer dan een half uur verspild maar ik ben weer “en route”…..

Ik sta op de smalle strook en in het pikke donker denk ik dat het hier doodloopt.... Stom, stom, stom.....

In “Witte Paarden” weet ik het zeker. Ondanks drie nieuwe banden sta ik lek. Achterband kan niet missen! Ik stap uit en de achterband is hard? Oke, voor dan? Ook alle twee hard?? Als ik weer fiets bedenk ik het me weer: “Vals plat!!” Dit heb ik eerder gehad, alleen toen kwam ik van de andere kant…   

Om vijf over tien ben ik in Zwolle. Na het inschrijven haal ik koffie en trek een droge trui aan. Jammer dat de organisatie niet even een welkomstwoordje uitspreekt, of mis ik dat? Stichting “Linda voor Melanoom” doet dat beter en die sponsor ik dan maar even. Ik heb een gezond lijf en kan vandaag wel genieten van de OBT 2012.

Rond elf uur vertrek ik met de eerste groep. Er wordt keurig gefietst. Zonder te haasten rijden we door het prachtig meanderende rivieren landschap op feeërieke dijkjes rond Zwolle. Echt genieten en het weer is echt prachtig. 

Na een korte molenstop voor een foto moment rijden we door Hasselt en daarna door Zwartsluis. Daarna op naar warme koffie en appelgebak met slagroom. Voor het vertrek geniet ik nog van alle fietsen op de parkeerplek en dan weer door. 

Opnieuw wordt er keurig gereden en blijven we netjes bij elkaar. Met z’n allen staan we vijf rijen dik op de pond bij Genemuiden. Daarna volgen we de Rivier opweg naar Zwolle. Nog even een opstopping om de dijk op te komen. Maar na dat iedereen het juiste verzet heeft gevonden kunnen we onze weg vervolgen.

Om vijf over drie zijn we weer in bij “De vrolijkheid” in Zwolle. De eerste groep wordt rap aan de erwtensoep geholpen. Als ik toe ben aan de oliebollen is de laatste groep ook binnen gekomen en staat er een lange rij. 

Ik wacht niet langer op de oliebollen. Daglicht is vandaag kostbaar voor mij dus ik ga op weg naar Burdaard. In Oranjewoud, bij mijn ouders, eten we gezellig zuurkool. Een maaltijd die er in gaat als koek. De laatste 55km naar huis zijn met de wind in de rug een makkie. Om tien over negen ben ik thuis. Totaal 295 km en vandaag 240 km...

Vrijwilligers bedankt! Super hoe makkelijk we, dankzij jullie, als groep konden oversteken. En natuurlijk het Oliebollencomité en Paulus de Boer als organisator bedankt. Het was een perfecte dag!!

Wordthetdannooitmeerdroog.nl?

Dinsdag 10 november: Kwart voor zes opgestaan en het regent maar ik maak me geen zorgen 30% kans op een bui volgens het weerbericht dat ik ’s avonds heb gecheckt, dus dat komt wel goed. Om kwart over zes vertrek ik. Door mijn accu perikelen heb ik een oude sigma accu die in een bidonhouder past, geprepareerd om mijn Quest van stroom te voorzien. Heel “slim” heb ik die in het tasje gedaan waar de bandenplak spullen inzitten. Het tasje zit voor met klittenband aan de linker wielkast. Ik ben het dorp nog niet uit of mijn licht valt uit en het tasje hangt aan mijn voetgat. @#FGYB#@#$!! En ik ben nog niet eens weg. Tasje weer vastgemaakt, kabel weer verbonden met de fiets, en voorzichtig doorgereden. Ja, nu blijft hij wel zitten.


Friesland is donker, en in de regen en in de mist, heel donker. Voorzichtig zoek ik mijn weg en kar rustig naar Harlingen. Het regent nog steeds maar ik maak me geen zorgen, zo meteen wordt het immers droog…  Op de Afsluitdijk zie ik de wolken links en recht heeeel in de verte openbreken en ik grimlach, ha ha, het komt wel goed. Om kwart voor negen ben ik precies zoals afgesproken in Den Oever. Uhh, best koud naast de fiets. Even later komt Pé aanzeilen en weg is ’t ie weer. Waar gaat die man naartoe? Er toch maar achter aan, blijkbaar heb ik iets gemist? Als ik op de parkeerplaats aankom zie ik de camper staan. Aha, zit dat zo. Nou, daar staat ie dan in levende lijve Pé Koomen. Tjong, dit is heftig hoor….

Even later zitten we lekker aan de koffie en de koek bij Marian waarna Wim, Yvonne en Kees aankomen. Verroest ze bestaan echt, grappig om heel veel dingen van iemand te weten zonder hem te kennen!! Kees zegt: "Ik wil je niet wegjagen maar je band staat leeg". Bah, bah, bah dat is dan de vierde dag deze week dat ik lek rijd. Ik heb een subscription waarvan ik niet wil dat ik hem heb, maar hoe kom je er weer vanaf? Gelukkig heb ik op het laatste moment mijn Perfect Moiree in het benedendek gegooid. De Furious Fred er af  en de Moiree erop. Volgens Kees kan het nu niet meer misgaan. Even later gaan we op weg. Ik voel me net als in de film en ik mag nog meedoen ook… Mooi werk, zo met z’n vijven, over de dijk. Gelukkig gaat het weer regenen want de regen begin je op een gegeven moment echt te missen.

 Halverwege de afsluitdijk sluit Ben Wiggers  aan en zo rijden we lekker door Friesland waarbij ik zo nu en dan moet inhouden om mijn accu weer vast te maken. Ja, ik heb het echt slim geregeld… Volgende keer eerst de accu in de tas en dan de plakspullen er bovenop. Hij is nu topzwaar, maar ik ben al lang blij dat ik licht heb. In Oudemirdum maken we een heerlijke stop. Zo’n huisje op wielen is ideaal. Vooral de broodjes en thee van Marian zijn heerlijk!!Bedankt.

Bij de Ketelbrug ga ik even lekker los met het naar boven fietsen om daarna af te zwaaien naar Dronten. Yvonne, Pé, Kees en Wim bedankt voor het meefietsen!! Daarna vlieg ik boven de 40 naar Dronten. Heb ik nu wind mee of tegen? In de Quest weet je dat pas als je een windmolen ziet… Het blijkt zijwind te zijn…

 Bij Velomobiel wordt mijn fiets op de lift gezet. De eerste tegenvaller; het nylon buisje bij het stuur is uitgelubberd en moet vervangen worden. Je staat erbij,  je kijkt ernaar, en ’t is weer opgelost. Minder blij wordt Jan van mijn speling op het achterwiel. Volgens hem de lagers... Wonderdoktor Theo wordt erbij gehaald. Hij voelt..., zucht..., kijkt bedenkelijk..., en zegt “Das niet goed”. De Amerikaanse/Canadese keramische lagers zijn aan gort…. Jan, schroeft de achterbrug eruit en zet hele mooie stalen lagers terug. ;-(

Als laatste blijkt het draadje van de lader gebroken te zijn en wordt de lader vervangen. Met de accu is niets aan de hand. Meteen maar een tweede accu aangeschaft, Jan heeft hem, heel attent,  voor mij opgeladen. Twee uur later kan ik weer vertrekken.

Om vijf uur vertek ik uit Dronten. De fietsstemming zit er lekker in en samen met mijn nieuwe accu probeer ik, zo lang het nog kan, het daglicht te pakken en stroom te sparen. Blij bel ik Dineke dat ik eraan kom nog een uurtje of vijf. Vlak voor Urk is het echt donker en loop ik, voor de tweede keer die dag, op tegen een lekke achterband. Mijn grote moed en blij gezind, zakken diep weg. Ik bel maar even aan bij een woning want een overdekte car-port met verlichting ziet er in de regen wel heel aanlokkelijk uit. Het banden verwisselen is een feestje. De vier kinderen in de leeftijd van 3 tot 10 jaar willen alles weten en staan blij te springen om de fiets. Het oudste jongetje weet haarfijn waar Dokkum ligt. Dat ligt boven Leeuwarden… Heb ik net gehad op de repetitie… Ik kan natuurlijk niet zo weg. Ze mogen allemaal een piepklein rondje in de fiets en dan toch maar weer op weg. De kinderen beloven voor mij te duimen dat ik niet weer lek rijd.

Bij de Urkernvuurtoren pak ik het fietspad langs de dijk. De nieuwe weg langs de dijk beviel de vorige keer een stuk beter dan de Pé route van vanmiddag. 23 kilometer naar Lemmer en ik krijg er weer zin in. De fiets zoemt blij en sjssssst lekker over het nieuwe natte asfalt. Heerlijk, geen autolampen die me verblinden, gewoon lekker gaan met de kabbelende zee langszij. Vijf kilometer voor Lemmer gaat het niet meer zo lekker de snelheid loopt terug en ik krijg de versnelling niet meer rond. Toch niet weer? Yep, rechtsvoor staat plat. Nou ja, niemand heeft hier last van mij….. Hoofdlamp op, de natte brut links uit de Quest op de dijk mikken om bij de reservebanden te kunnen. De natte brut rechts uit de Quest op de dijk mikken om de pomp te pakken. Wat is het leven weer fijn….  Gelukkig regent het nog, je zou het nog gaan missen…

 Bij Joure krijg ik dan de derde lekke band voor vanavond. Wat ga ik doen? Ik heb nog één voorband over voor 65 kilometer.  De benen voelen goed maar op dit moment haal ik nog geen 20 kilometer zonder lek.  Naar huis fietsen wordt drie keer plakken? Dat is geen aantrekkelijk idee. Ik bel mijn ouders en besluit de rit af te breken. Nog tien kilometer naar Heerenveen, kijken of ik dat haal. Om half negen kom ik aan in Oranjewoud. Dineke heeft mijn moeder gevraagd of ze een mini-wasje wil draaien Maar de natte  spullen blijven komen uit de tassen en de wasmachine wordt tjokvol tot actie gemaand, hoezo mini?. Zelf stap ik onder de  warme douche. Bij de keukentafel plak ik de oogst van vandaag. Vier lekke banden…

Vandaag heb ik opnieuw 300 kilometer gefietst,  dus ik ben geen steek verder gekomen…..  De omelet op vier boterhammen, klaargemaakt door mijn moeder, smaakt desalniettemin fantastisch, record of geen record. Daarna lekker koesen in het bedje wat al klaar staat.

Woensdagochtend doorgefietst naar het werk in Leeuwarden. Gelukkig regent het hard, je zou het nog gaan missen. En kom ik, zonder lekke banden?, op mijn werk. Het is even wennen maar ik mag vanmiddag natuurlijk nog naar huis…..

Regen

Bah, wat heb ik een hekel aan regen. Lig je ’s ochtends lekker in je bed. Dan gaat de akelige wekker. Dan open je langzaam je ogen en lig je naar de regen te luisteren. Brrr. Meestal is de regen gestopt op het moment dat je vertrekt. Maar soms ga je in de regen weg. Dan kom je buiten, je nestwarmte hangt nog als een warme deken rond je, en dan krijg je een bak water over je heen. Dat is ongeveer level 8. Nog erger is als het donker is en het regent. Dat is level 9. Maar nog erger is het als het donker is en het regent en het waait en het is koud. Dat is toch zeker level 10….

Er zijn natuurlijk gradaties in regensoorten. Als je midden in de zomer met je kajak onderweg bent en je ziet de donkergroene, zwarte luchten hangen. Dan zeg ik altijd: “Ik zie niets…., Ik zie niets….”. Als het dan los gaat, is dat helemaal niet erg. Stiekem vind ik het zelfs wel leuk. Sterker nog, ik kan daar best van genieten om helemaal doorweekt te raken van zo’n zomerse plensbui!! Als al die dikke regendruppels in het water vallen krijg je als toegift gratis een prachtig klater concert.

Maar zo doorweekt raken, dat je je fietsschoenen kunt uitwringen, of nog erger, dat de olie van je ketting wordt gespoeld, dat vind ik helemaal niets…. Of had ik dat al gezegd. Gisteren was het zover, in Stiens trokken ze daar boven de sluizen open. Vorige week heb ik geprobeerd om rijdend het spatzijl/schuimkap te bevestigen. Maar sinds de wind eronder kwam, en het spatzeil/schuimkap zich als een deken om mijn helm vouwde en er een auto aankwam, stop ik nu maar even braaf. Vijf tellen later zit ik lekker onder mijn dekentje. Wat is de Quest dan een gezellig huisje, de geur, het doet me denken aan hutten bouwen van vroeger…..


Het regende en het regende en het deerde me helemaal niet… Eigenlijk moet ik rechts af, voor de korte weg. Maar dit is zo leuk, ik kan best wel een kleine omweg nemen… De bril moet wel af, maar als ik het vizier van de helm over mijn voorhoofd laat zakken, kan ik er nog net onder door kijken, en dan kan ik prima fietsen. Ik zie dat de regendruppels door de wind, prachtig naar de zijkanten wordt weggeduwd. Nog even heb ik een angstgedachte: “Oh jee, als ik nu toch een lekke band krijg….” Snel duw ik de gedachte weg. Dit is veel te leuk. Vijfenveertig kilometer verder kom ik verrukt thuis. Dat was genieten!! Laat de regen en de winter maar komen ik heb mijn Quest.