Rondje IJsselmeer

Iets na zessen fiets ik weg. Meteen gaat het lekker en ben ik met 26 minuten in het centrum van Leeuwarden. “Vroeger” was het een record als ik die afstand in een half uur deed. Dan zat echt alles mee. Maar nu heb ik lekker “rustig” gefietst.

Na een uur ben ik dicht bij Sneek. Een trotse eend steekt de weg over met in haar spoor twee kuikens. Een auto aan de overkant blokkeert de weg. Dus knijp ik in de remmen. Vertederd kijk ik naar de eend met zijn twee kuikens. Dit zijn de eerste twee kuikens die ik zie dit jaar. Plotseling scheren twee kraaien uit de boom. De ene kraai leidt moeder af. De tweede kraai pakt het kuiken in zijn nek en probeert er mee weg te fladderen. "Pieiep" zegt het verbaade kuiken. Moeder kwaakt en rent nog wat heen en weer maar het is te laat... Ze houdt nog één kuiken over en de kraaien vieren feest. Verbijsterd blijf ik zitten, De natuur is ook zoooo mooi.

In een uur en vijftien minuten ben ik in Sneek. Dit gaat goed. De snelste tijd is één uur en vijf minuten. Ik moet rustig aan doen, houd ik mezelf voor. Het enige om een marathon of een 300 km fietsen is sparen….. Om kwart voor negen ben ik al na Lemmer op de dijk. De eerste lekke band van vandaag is rechts voor. De fiets wordt opnieuw leeg gegooid en de band vervangen. Meteen Dineke maar even gebeld.

Ik ben altijd een fervente fan van de route Lemmer Urk via de dijk. De vorige keer lagen er 10 irrigatie buizen die het feest van lekker doorfietsen verknoeide. Nu komen er de vliegen bij. Er hangen enorme zwarte wolken vliegen. Ze steken verder niet maar je gaat wel elk keer door zo’n zwerm heen. Ik heb mijn tweede droge shirt van de dag aan. En nu het wat warmer is heb ik geen trui meer aan. De vliegen voel ik de hele tijd op mijn armen kriebelen. Doordat ik met het dekje fiets krijg ik geen vliegen in mijn mond. De wind buigt de zwerm keurig af. Het vizier en de bril beschermen me afdoende voor vliegen in de ogen. Maar de voetgaten vangen, bij elke zwerm, bakken vliegen. De hele binnenkant van de fiets leeft….

Om tien uur ben ik in Dronten gemiddeld 35.6. Tijd voor mijn derde droge set kleren. Jan roept uit: “Waar is je striping gebleven?” “Maar dat was een grapje voor het dorpsfeest”, zeg ik. “Oh”, zegt Jan, “Ik dacht dat je het mooi vond… Je hebt sommige mensen... waarvan je denkt….” De banden heb ik vlot en na de anderhalve liter fles gevuld te hebben en een halve liter water extra gedronken te hebben ga ik weer op weg naar Lelystad.

City Navigator bakt er niets van en stuurt me dwars door Lelystad. Lekker handig zo’n GPS… Na een rondje Batavia stad en een stukje bijna snelweg vind ik de opgang naar de dijk naar Noord Holland.

Ook op deze dijk zijn er heel veel vliegen. Racefietsers zie ik met een sjaal voor de mond de dijk oversteken. Heerlijk is om alle racefietsers steeds met grote snelheid te passeren. “They are not amused”. Maar ja, moet je maar een echte fiets kopen…. Op de dijk rijd ik steeds rond de 40 kilometer per uur.

Het volgende doel is Hoorn. Het lijkt me leuk om zomers buiten te trainen met zwemmen. Alleen ben ik een koukleum. Volgens de website is er een Orca triatlon websuit voor 149 euro. En dat is wat ik kan ophoesten. In Hoorn trek ik mijn vierde set droge kleren aan. Ron, die alles weet van wetsuits is er niet. In de prachtige winkel wordt ik heel leuk geholpen in een wetsuit van 425 euro. Maar die ga ik toch echt niet meenemen. Ook al gaat hij, volgens de verkoper, heel lang mee. Ik pas nog een kort wetsuit "zonder armen" maar die zit niet strak genoeg bij de hals. Het zwempak waar ik voor kom is alleen voor mensen met een groeistoornis of voor kinderen. Met onverrichte zaken stap ik weer in de fiets. "Kom nog eens terug als Ron er weer is", zegt de verkoper...

De hele kop van Noord Holland heb ik tegen de wind. Ik fiets met een zuurstof schuld. Maar houdt de snelheid rond de 40 kilometer. Moest ik niet sparen? Bij het begin van de Afsluitdijk moet ik betalen. Ik voel me behoorlijk slap. De eerste lange pauze vandaag. Een halve liter vruchtensap en een boterham met roggebrood kauw ik met moeite weg. Ook een stuk chocola en een musli reep werk ik weg. En mijn vijfde set droge kleren gaat aan... Het dekje van de stoel hang ik in een boom om te drogen.

Opnieuw op weg. Alle racefietsers die me hebben ingehaald zijn nu mijn prooi. Opnieuw trap ik de fiets rond de 40 en begin aan mijn tocht. Halverwege is mijn tweede anderhalve liter fles water leeg. Huh nu al. Aan het eind van de Afsluitdijk heb ik inderdaad alle fietsers teruggehaald. Hoezo sparen….? Maar ik krijg hoofdpijn en heb last van het licht. Vanaf het einde van de Afsluitdijk tot aan Harlingen gaat het voor geen meter en heb ik spijt. Maar de eerste 260 kilometer heb ik wel afgelegd met een gemiddelde van 35!!

Vlak voor Harlingen zie ik een camping. Een camping heeft een washok, dus water. Op de camping staan allemaal campers. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Het gaat maar slecht met Nederland... Als een slaphangende hortensia sla ik meer dan een liter water in. Net als bij de plant gebeurt een wonder. De hoofdpijn trekt weg en mijn ogen doen het weer. Bah toch te weinig gedronken. Eén procent vochtverlies geeft 10% prestatie verlies. Wist je dat dan niet….? Mijn zesde set droge kleren gaan aan voor de laatste etappe. Toch heb ik al al 6 liter achterover geslagen, maar toch te weinig.

Na mijn laatste sanitaire stop in Hijum, en mijn zevende droge shirt,  stopt een auto en gooit hem in de achteruit. Het raampje gaat naar beneden. “Giest sa hurd met allinnig maar te traapjen?” “Ja jir, der sit gjin motor in of sa.” Nee juh, meenst ut…. Dat ding gjit altied sa hurd. “Ja maar de snelhied is der no wol ut jer, Ik ha der al trije honderd op sitten.” “No, mar do host wol moai war.” En daar heeft hij weer een punt natuurlijk.

Na negen uur en vijfentwintig minuten met een gemiddelde van 34 over 321 kilometer kom ik thuis. Eigenlijk wil ik wel 80 kilometer fietsen na het eten. Dan heb ik vandaag 400 gehaald. Maar na de blik van Dineke, en de uitroep “Nog meer was!” Laat ik dat idee maar “varen”.

Voorbereiding 300 km

Dinsdag mijn tocht voor een half rondje IJsselmeer voorbereid. Fiets aan de onderkant even schoongemaakt. Dekje van de stoel gewassen en reserve materiaal gecontroleerd. Ook de banden op spanning gebracht. De rechter voorband mist een atmosfeer dus die even “bij” gepompt. De Geax Tattoo staat op 3.5 atmosfeer en die weer naar 4 atmosfeer gebracht.

Daarna het denkwerk. Achter de computer breng ik de waypoints in die de route moeten gaan vormen. Als ik de route upload naar de GPS kan hij er helemaal niets mee. Elke keer als ik zeg dat ik de route wil volgen probeert hij de route te berekenen maar als hij op 52% staat geeft de GPS een berekeningsfout. De computer heeft er geen moeite mee. Waarschijnlijk, omdat Topo zo gedetailleerd is en hij heel veel detail kaarten heeft van elk gebied, kan hij de route niet over alle kaarten berekenen. Dat is een tegenvaller want City Navigator stuurt je soms over de snelweg. Toch de SD kaart met City Navigator in de GPS gestopt want die kan de route wel berekenen.

De route is Burdaard, Leeuwarden, Grou, Sneek, Lemmer, Dronten. Kan ik meteen banden inslaan. Lelystad, Hoorn (triatlon wetsuit passen). Den Oever, Harlingen, Leeuwarden, Stiens Burdaard. Om 21:45 ga ik slapen, een goede nachtrust is onderdeel van de voorbereiding. Om 23:00 ben ik in mijn eerste slaap als er een enorme knal is. Het hele huis staat er van te trillen. Geschrokken vlieg ik overeind. Sprint het bed uit, doe de lampen buiten aan, en kijk voor op straat... Niets... Achter, niets.... Bij de buren... ook al akelig stil.... Wat was dat? Heeft de auto een kapotte band? Alle vier de banden blijken heel. De fietsen dan.... Plots zie ik mijn gele Quest een beetje slap op zijn benen staan.... De Geax Tattoo is geexplodeerd. Wim Schermer had de band vorige week te hard opgepompt maar ook op 4 atmosfeer (De band kan tot 4.5 atmosfeer) kan hij dus ploffen. De manier waarop is wel identiek....

Ik ren naar boven en zeg tegen Dineke dat het een knalband is. Lodderig zegt ze "Plak hem maar mooorgen." Tja, ik wil morgen vroeg om zes uur fietsen, om dan een band te plakken? En ik ben nu toch wakker.... De Tattoo heb ik per twee gekocht, dus er ligt nog een reserve boven. Gelukkig heb ik deze week een nieuwe 26 inche binnenband gekocht voor mijn gereedschapstasje. Alle tassen uit de fiets gehaald: Reserve kleding, tros bananen, broodbak, reserve banden doos muesli repen. Gym schoenen: Ik probeerde de vorige keer te vliegen op de gladde vloer van Velomobiel met mijn fietsschoenen. Alleen het landen lukte niet zo best. En drie flesjes vruchtensap. De lege fiets naar buiten op het kleedje en aan het werk. De band ligt er zo af. Als ik de nieuwe Schwalbe binnenband oppomp is hij meteen lek. Nee!! Niet nu!! Er zit een scheurtje in het rubber, vlak onder het ventiel, dus de band is ook niet te plakken. Gelukkig hangt er nog een opgelapte reserve band aan het rek. Morgen bij Velomobiel maar een extra nieuwe binnenband halen.

Dan zit ik nog een tijd te klooien met de buitenband. Als ik hem erom heb denk ik toch dat hij andersom moet. Er staat geen duidelijke looprichting op de band. Dus de band omgedraaid. Uiteindelijk ga ik twaalf uur slapen. Ja, een goede nachtrust hoort bij de voorbereiding ....... Zucht.....

Om half zes zit ik klaarwakker overeind. De wekker is nog niet gegaan maar ik ben helemaal wakker. Een nacht van vijf en een half uur, de voorbereiding is dus dik in orde.... Gaaaap. Tijd om goed te ontbijten en me lekker vol te stoppen....

Hay!

Van Kooten en de Bie hadden lang geleden een sketch. Kees had een spoelinkje door zijn haar gedaan en zag er tien jaar jonger uit. Eerst wilde hij het niet doen. Maar hij was door het dolle heen door alle reacties. Ze (de meiden) zeiden weer “Je” en “Jou” tegen hem in plaats van “U” en “Meneer”. Heel graag wilde hij stoppen, maar door het geweldige gevoel “Van er weer bij te horen”was hij verslaafd geraakt aan spoelinkjes….

Sinds ik in de haai fiets heb ik hetzelfde gevoel. Vooral kinderen en vrachtwagen chauffeurs vinden het geweldig. Jongetjes rond de kleuterleeftijd vinden hem vooral heel KOEOEOEL!!! Mama zo’n fiets wil ik ook. Ook hoor ik onderweg mensen die me groeten met "Hay!!"

Vandaag ben ik naar Dronten gefietst. Het stuk van Lemmer langs de dijk vind ik het mooiste gedeelte. Helaas zijn ze weer aan het irrigeren. Tenminste dat is denk ik wat er gebeurt. Op de dijk liggen hele dikke buizen. Voor de fietsers zijn er wel op en afgangen gemaakt. Maar je moet toch stevig in de remmen om de verkeersdrempels over te gaan. Dat is wel jammer want lekker doorfietsen maakt de dijk anders zo leuk.

Op de heenweg in Urk stop ik altijd even voor een kleine pauze. Er komt een jongen langs met een gitaar op de rug die van alles wilde weten. Is het een fiets of een auto, heeft u ook hulp. Waar stuur je dan? Zo’n fiets heb ik nog nooit gezien!! Heel mooi gedaan hoor meneer… Toen ik vroeg of hij gitaar speelde zei hij “Ja, meneer voor 10 euro speel ik een liedje…” “Dan kunnen we gelijk oversteken”, zei ik. “Voor 10 euro speel ik een stukje op de viool”.

Buiten Urk kruiste ik achter een vrachtauto langs. De vrachtauto bleef naast me rijden. Toen ik naar rechts keek knikte de chauffeur minzaam vanaf zijn hoge zetel naar mij, en stak zijn duim omhoog. Voor hem reed ik in een jongensdroom!! Even verderop gestopt. De fiets kleurt prachtig met alle bloembollenvelden. Dat moet op de foto.

Bij  Velombiel een blikje olie, een Pefect Moiree achterband, Jagwire binnen en buiten kabels, het speciale Velomobiel sleuteltje voor de boutjes van de stuurinrichting, en een nieuw plastic afdicht dopje voor het voorwiel gehaald. Ben Wiggers stond naast zijn nieuwe zwanen witte Quest 407. Ben was vergeten de knipperlichten door te geven als optie voor zijn fiets. Hij dacht dat ze standaard waren. Jan was ze aan het inbouwen. Een prachtige fiets met een heel breed scala aan versnellingen. Een groot 57 blad voor en een klein bergverzet achter. Ben heeft zijn Quest uitgerust met de SuperNova E3 lamp en de grote remtrommels. Daar krijg hij vast nog lol van in de bergen bij Ierland. Jan was nog wel een uurtje bezig dus ik begon maar vast aan de terugweg….

Ymte heeft voor mij nog even de sporing gecontroleerd en daarna weer op pad. In Urk waren opnieuw drie jongetjes zwaar onder de indruk. In het Urks kwebbelden ze honderduit. Ze moesten natuurlijk even de knipperlichten proberen en de knopjes aanraken. Ze waren het er allemaal over eens dat ze later ook zo’n fiets wilden. Toen ik zei dat ze dan wel even moesten sparen zei de kleinste met grote ogen. “Ja maar dat geeft helemaal niet, want als je hem veel gebruikt is dat helemaal niet duur”. “Klopt”, zei ik, bovendien komen bij een auto nog heel veel andere kosten. “Wegenbelasting, benzine en verzekering” zei de kleinste weer… Ik dacht: “Wow die heeft ze op een rijtje….”

Kortom zoveel aandacht, ik denk dat ik de haai er nog maar even oplaat. Straks ben ik verslaafd….

Sleutelen en Wat neem je mee….

Volgens de ligfietslijst moet je de remmen goed in het vet zetten voor de winter. Dus vandaag ga ik de voorwielen eruit halen. Dit is een klusje dat ik nog niet eerder heb gedaan. Speciaal voor het klusje heb ik ratel ring sleuteljes gekocht. De meneer van de winkel begon helemaal te kwijlen toen ik ze aanwees. Dat zijn niet zomaar sleutels dat zijn “Top-sleutels” ontworpen met Zwitserse precisie.

Speciaal voor mij, doet hij het doosje even open en laat de blauw mat glimmende sleutels zien in hun bedje van rood fluweel. Voorzichtig haalt hij het sleuteltje eruit. Moet je de tikjes even horen, die zijn heel klein en fijn…. Als je naar de twinkel oogjes van de meneer van de gereedschapswinkel kijkt dan ben je dus om. Als beloning word ik nog even langs de heilige graal der gereedschap geleid. Een prachtige stalen rolcontainer met 10 laatjes tot aan de kop toe vol met nog meer blauw mat glimmend gereedschap. “Kijk meneer, dat gebruiken ze nu in een garage..” Slik, de prijs is wel 1.050,- euro…. Maar dan heb je wel wat. Enne levenslange garantie… Vandaag mag ik mijn toolcraft sleutels uitproberen en geen woord teveel.

Het voorwiel eruit halen valt heel erg mee:

-         Verwijder de dubbele bout in de fiets bij het spatbord

-         Leg de fiets op zijn kant

-         Verwijder het wieldoekje

-         Maak de drie boutjes los van de stuurhandels

-         Wip de drie stuurstangetjes los

-         Dan trek je het wiel er zo uit met de veerpoot.

-         Maak het rem kabeltje los en klaar ben je.

-         Daarna kun je de bout van het wiel met een inbussleutel losdraaien en trek je het wiel zo van de remvoering los.

De rem zit gewoon goed in het vet. Als de rem heet wordt kan het vet verdwijnen maar zo ver is het nog niet gekomen. Nu kan ik het wiel even goed poetsen en dan zet ik de boel weer in elkaar.

Mijn tasje met gereedschap zweeft steeds door de fiets. Voor, bij de wielkasten in de neus, is er plek genoeg. In de dump heb ik een mooi leger tasje gevonden. Die geschikt is voor dit doel. Dineke naait het zachte klittenband op het tasje en nadat ik het harde gedeelte in de fiets geplakt heb ben ik klaar. De inhoud van het tasje is:

-         Inbus sleutels nummer 5

-         Plakspullen

-         Reflecterend hesje voor banden plakken in het donker

-         Een hoofdlamp

-         Een zakmes met een kruiskop en een schaartje

-         Kettingpons

-         Reserve schakel

De tiewraps passen niet meer in het tasje en mogen in de grote tas. Ik heb nog ruimte bij het andere wiel maar voorlopig heb ik dat nog niet nodig. Helemaal blij ben ik met het resultaat….