Bij het vorige rondje “vergiste” de GPS zich en wilde hij mij een autoweg op sturen. Ik draaide City Navigator 2010 op de Oregon 400-T. Garmin Topo Benelux heb ik bij mijn broer aan het werk gezien en het beloofd een routerende digitale wandel- en fietskaart te zijn. Dus heb ik zelf de software maar aangeschaft. Na wat worstelen heb ik de software geregistreerd in MapSource, daarna kan ik de kaarten naar de SD memory kaart van de GPS sturen. Ik geef op de computer vier willekeurige waypoints in. Stel het profiel in op fietser en na de knop “bereken route” komt er een keurige route uit. Stel ik het profiel in als wandelaar. Dan gaat Garmin de route berekenen via de wandelpaden. Topo Benulux is heel gedetailleerd. Elk slootje in de buurt kun je terug vinden op de kaart.
Tijd voor een test. Ik zet een rondje uit op de pc: Burdaard, Stiens, Leeuwarden, Wergea, Rottevalle, Augustinusga, Grijpskerk, Zoutkamp, Anjum, Ee, Dokkum, Burdaard. En laadt de punten in de GPS. De Gps berekent de route en ik kan op weg.
Het wordt een snel rondje. De benen hebben er zin in en ik stuif voor de wind met hoge snelheid over de weg. Gemiddeld meer dan 41 tot aan Leeuwarden zit er in. Maar het stoplicht zit tegen. Mijn intuïtie zegt dat ik moet inhouden en dat komt uit. Zonder uit te kijken vliegt een auto over het fietspad. Met de nieuwe Jagwire kabels krijg ik de fiets in een slip en schuif net achter de auto langs. De weg is dan wel een beetje nat maar toch, de wielen slippen! De Jagwire zijn hun geld dus meer dan waard en voorkomen een botsing… Oefff….
Nadat ik Leeuwarden door ben is het gemiddelde altijd gezakt. De rest van de tocht haal ik steeds net geen 38. Meestal is er een bocht, of moet ik oversteken of ik fiets een plaatsje binnen. Na precies twee uur en veertig minuten heb ik 100 km gefietst. Een dikke 37,5 gemiddeld met de laatste 40 kilometer een venijnige tegenwind. Mijn brood en appels zijn op en ik neem de laatste slok water. Na Lauwersoog krijg ik de wind mee, nog 31 kilometer te gaan. Meteen trap ik de fiets boven de 60km per uur. Dit tempo kan ik zelfs even vasthouden. Meteen begint het gemiddelde weer te stijgen. Heel veel tijd bespaar je als je van te voren weet of je moet afslaan. Voor elke kruising check ik de GPS. Ik zet de GPS in de vergrendel stand anders zoomt hij soms ongewild in. Hierdoor kan ik mijn snelheid zo hoog mogelijk houden.
Thuis ben ik trots op mijn 38.8 gemiddeld over 131 kilometer. Je weet soms niet waarom het de ene dag zoveel beter gaat als de andere. Het was een koude winderige dag met 6 graden. Ook de barometer stand is met 1010 hPa niet extreem laag. Maar dit was een top tochtje!!
Posts tonen met het label Gps. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gps. Alle posts tonen
zondag 2 mei 2010
zaterdag 20 maart 2010
Noordhorn
Na de rit samen met Beekmans heb ik de smaak te pakken gekregen. Afgesproken met Wilfred om donderdag met hem mee te fietsen naar Noordhorn. Kan ik meteen zijn nieuwe zwarte Mango Velox Incendia bewonderen.
Daarna rijden we in een lekker tempo door Hardegarijp, Twijzel, Buitenpost, Visvliet en Grijpskerk. Wilfred is wendbaar en hoeft geen vaart te minderen in de dorpen en bij de op- en afgangen van de fietspaden. De fiets kleeft aan de weg en zwenkt als een kat. Ik heb daar wat meer moeite mee. Maar op het rechte stuk moet ik me een beetje inhouden maar dat komt goed uit….
Bij Noordhorn sla ik af richting Zoutkamp. Wilfred fietst nog even door naar Groningen. Hoppa dat doet maar! Buiten het dorp gaat mijn vracht met kleren uit. Het is de eerste warme dag en ik ben veel te warm gekleed om hard te fietsen. Met een trui en een muts minder gaat het gas erop. Tegen de veertig vlieg ik over prachtige slinger weggetjes. De GPS doet het geweldig en piept voor elke bocht. Eén keer gaat het toch nog mis. Een auto komt veel te hard aanrijden op een bocht. Ik ga in de remmen en neem prompt de verkeerde afslag.
De GPS gilt dat ik verkeerd ben en piept er lustig op los. Dus de fiets met de neus de berm in gestuurd en even keren. Meteen ben ik weer op de goede weg. In Zoutkamp kan de muts weer op. Nu het donker is koelt het ook hard af. Ik wordt getrakteerd op een vogel concert en neem even de tijd om het aan te horen. Het wordt lente!! Het wordt lente!! Het wordt lente!!
Daarna wordt het flink donker en rijd ik met groot licht door het natuurgebied bij het Lauwersmeer. Ik kom niemand tegen en zoef heerlijk door het donker op weg naar mijn bordje warm eten... Op het laatst gaat het niet echt snel meer maar het was een heerlijke rit. Vandaag toch weer 125 kilometer gefietst en ik heb nu 11.000 kilometer op de teller. Volgende week gaat de klok weer een uur voorruit, kom ik weer in het licht thuis.
ps. De remmen doen weer wat ze moeten doen!! Dus mijn actie heeft gewerkt....
Om 17:00 uur hebben we achter de bibliotheek in Leeuwarden afgesproken. Wilfred komt aanrijden en de fiets ziet er prachtig uit. Het is een echte eyecatcher. De fiets is dan wel zwart, Wilfred heeft er ronde zwart reflecteren stickers rondom opgeplakt om ’s nachts op te vallen. Het fototoestel ligt nog thuis dus de foto is van Wilfred. Voorop rijd ik de stad uit. Kan ik mooi de bocht vermijden die ik net niet kan halen door de dikke Perfect Moiree voorbanden.
Daarna rijden we in een lekker tempo door Hardegarijp, Twijzel, Buitenpost, Visvliet en Grijpskerk. Wilfred is wendbaar en hoeft geen vaart te minderen in de dorpen en bij de op- en afgangen van de fietspaden. De fiets kleeft aan de weg en zwenkt als een kat. Ik heb daar wat meer moeite mee. Maar op het rechte stuk moet ik me een beetje inhouden maar dat komt goed uit….
Bij Noordhorn sla ik af richting Zoutkamp. Wilfred fietst nog even door naar Groningen. Hoppa dat doet maar! Buiten het dorp gaat mijn vracht met kleren uit. Het is de eerste warme dag en ik ben veel te warm gekleed om hard te fietsen. Met een trui en een muts minder gaat het gas erop. Tegen de veertig vlieg ik over prachtige slinger weggetjes. De GPS doet het geweldig en piept voor elke bocht. Eén keer gaat het toch nog mis. Een auto komt veel te hard aanrijden op een bocht. Ik ga in de remmen en neem prompt de verkeerde afslag.
De GPS gilt dat ik verkeerd ben en piept er lustig op los. Dus de fiets met de neus de berm in gestuurd en even keren. Meteen ben ik weer op de goede weg. In Zoutkamp kan de muts weer op. Nu het donker is koelt het ook hard af. Ik wordt getrakteerd op een vogel concert en neem even de tijd om het aan te horen. Het wordt lente!! Het wordt lente!! Het wordt lente!!
Daarna wordt het flink donker en rijd ik met groot licht door het natuurgebied bij het Lauwersmeer. Ik kom niemand tegen en zoef heerlijk door het donker op weg naar mijn bordje warm eten... Op het laatst gaat het niet echt snel meer maar het was een heerlijke rit. Vandaag toch weer 125 kilometer gefietst en ik heb nu 11.000 kilometer op de teller. Volgende week gaat de klok weer een uur voorruit, kom ik weer in het licht thuis.
ps. De remmen doen weer wat ze moeten doen!! Dus mijn actie heeft gewerkt....
vrijdag 22 januari 2010
Emmen Garmin Oregon 400T
Vrijdag op de fiets gestapt om naar Emmen te fietsen. Via Marktplaats heb ik een tweedehands Garmin Orgeon 400 T op de kop getikt en die kan ik vanavond om 19:00 uur ophalen in Emmen. De kunst is om niet te vroeg en niet te laat te komen. Daarna moet ik nog terug naar Assen fietsen want ik ga bij mijn broer(tje) slapen.
Ondanks de kou verloopt de fietsreis gesmeerd. Onderin de buik van de fiets spint de fiets blij dat hij los mag. Het fietsen gaat ondanks de wind tegen en de kou heerlijk. De kou begint gewoon te wennen. Wat ook helpt zijn de voetwarmers van Eduard Botter. Er zit nu een hotspot onder de voet. De voeten worden nog wel koud (ik blijf onverbeterlijk) maar het beperkt zich tot de tenen. Als ik stop dan wiebel ik mijn voeten even op de grond door de voetgaten, en dan komt het gevoel snel weer terug.
Om kwart voor vijf ben ik al in Assen. Twee uur voor 40 kilometer dat is veel te veel. Ik besluit dat ik niet harder mag als 20 kilometer per uur. Ik zet een laag verzet op en maal met de benen maar harder dan 20 ga ik niet meer. Na Rolde volg ik de bordjes Emmen, maar dat had ik beter niet kunnen doen. De geplande route loopt langs de N376 maar de borden gaan via de N857. In het stikdonker slaag ik er ook nog in om de weg kwijt te raken. Ik kom terecht in Valthe. Na twee rondjes dorp ga ik de weg maar even vragen bij een restaurant. “Ja”, zegt de vriendelijke ober. “Met de fiets word je door het bos geleid, maar dat is in het donker niet prettig….” Hij stuurt me terug naar Kleindijk....
Dan kom ik aan in Emmen. Meteen de weg maar vragen. Een jongetje weet dat ik rechtdoor moet en bij de Mac Donalds rechts. Na een tijdje rechtdoor en geen Mac, bij een snack hoek, de weg gevraagd. “Nee, de Mac is nog veel verder, en daar moet je rechtdoor, dan rijd je de wijk de Rietlanden in, en dan moet je daar maar weer vragen.”
De wijk De Rietlanden is vast een prachtige wijk maar voor mij is het een labyrint. Bovendien kan ik niet meer zo goed nadenken. Na verschillende mensen aangeklampt te hebben heb ik er genoeg van. Het eerste het beste huis daar ga ik aanbellen en hulp vragen. Je moet altijd eerst even kijken naar het huis. Het eerste huis is veel te netjes daar moet je niet aanbellen. Maar ik luister niet naar mijn stemmetje en bel toch aan...
Een oudere meneer kijkt geschrokken als hij naar de deur loopt. Hij denkt dat de Mars Invasie begonnen is, of erger hij wordt overvallen!!! Ik trek mijn bivak muts naar beneden en probeer een grijns op mijn gezicht te trekken maar met mijn verstijfde koude kaken valt dat niet mee. Voorzicht gaat de deur toch nog open. “Goedenavond, ik ben verdwaald kunt u me helpen?” Opgelucht zegt de man dat hij er net woont en dat niet kan. “Wie kan dat wel?” vraag ik. “Aan de overkant, die mensen wonen er al langer”. Oke, de overkant dan maar.
Gezellig klikken mijn schoenen op de weg terwijl ik naar de overkant loop. Als ik daar aanbel zwaait de deur open. Op mijn “Goedenavond, ik ben verdwaald kunt u me helpen.” Is het eerste wat de man zegt “Kom binnen”. Voordat ik naar binnen ga wil ik nog even de fiets halen. Als ik binnen kom en vertel dat ik bij Dokkum uit de buurt kom, biedt mevrouw me meteen koffie of iets te eten. Echt geweldig!! De zoon heeft de route al op de Pc opgezocht en de man bied me aan even te brengen op de fiets… Wow dat is echt fantastisch… Erg helder ben ik niet meer dus ggggraaaag!! De wijk “De Delftlanden” staat er nog niet zo lang vandaar dat het zoeken zo moeizaam gaat. Samen glibberen we door de nieuwe wijk en weten de straat te vinden. Zo wordt ik keurig voor de deur afgezet wel een uur later dan ik had bedacht maar goed, ik ben er….
Nadat ik de GPS heb gekocht biedt Robert (ex eigenaar) aan me even naar de goede weg te brengen in Erm. Voorop wijst hij met de auto de weg. De N376 is echt een heerlijke weg. Ik heb nu wind in de rug en kan weer lekker doorfietsen.
In de weilanden heb ik vaak heel weinig aan mijn voorlicht. De weg is hier zwart en er staan geen lijnen op er is heel weinig contrast tussen de berm en de weg, bovendien word ik erg verblind door auto’s. Van Emmen naar Assen rijd je veel door de bomen. De kracht van de voorlamp laat zich nu zien. De straal verlicht heel helder de “tunnel” van bomen waar je door moet rijden. Bovendien is het fietspad aardig afgeschermd van de weg. De terugweg gaat voorspoedig en om 22:00 uur kom ik dan eindelijk aan na 170 kilometer. Mijn broer heeft een groot bord eten en salade voor me en een warme douche. En daarna, kan ik heerlijk slapen…
Ondanks de kou verloopt de fietsreis gesmeerd. Onderin de buik van de fiets spint de fiets blij dat hij los mag. Het fietsen gaat ondanks de wind tegen en de kou heerlijk. De kou begint gewoon te wennen. Wat ook helpt zijn de voetwarmers van Eduard Botter. Er zit nu een hotspot onder de voet. De voeten worden nog wel koud (ik blijf onverbeterlijk) maar het beperkt zich tot de tenen. Als ik stop dan wiebel ik mijn voeten even op de grond door de voetgaten, en dan komt het gevoel snel weer terug.
Om kwart voor vijf ben ik al in Assen. Twee uur voor 40 kilometer dat is veel te veel. Ik besluit dat ik niet harder mag als 20 kilometer per uur. Ik zet een laag verzet op en maal met de benen maar harder dan 20 ga ik niet meer. Na Rolde volg ik de bordjes Emmen, maar dat had ik beter niet kunnen doen. De geplande route loopt langs de N376 maar de borden gaan via de N857. In het stikdonker slaag ik er ook nog in om de weg kwijt te raken. Ik kom terecht in Valthe. Na twee rondjes dorp ga ik de weg maar even vragen bij een restaurant. “Ja”, zegt de vriendelijke ober. “Met de fiets word je door het bos geleid, maar dat is in het donker niet prettig….” Hij stuurt me terug naar Kleindijk....
Dan kom ik aan in Emmen. Meteen de weg maar vragen. Een jongetje weet dat ik rechtdoor moet en bij de Mac Donalds rechts. Na een tijdje rechtdoor en geen Mac, bij een snack hoek, de weg gevraagd. “Nee, de Mac is nog veel verder, en daar moet je rechtdoor, dan rijd je de wijk de Rietlanden in, en dan moet je daar maar weer vragen.”
De wijk De Rietlanden is vast een prachtige wijk maar voor mij is het een labyrint. Bovendien kan ik niet meer zo goed nadenken. Na verschillende mensen aangeklampt te hebben heb ik er genoeg van. Het eerste het beste huis daar ga ik aanbellen en hulp vragen. Je moet altijd eerst even kijken naar het huis. Het eerste huis is veel te netjes daar moet je niet aanbellen. Maar ik luister niet naar mijn stemmetje en bel toch aan...
Een oudere meneer kijkt geschrokken als hij naar de deur loopt. Hij denkt dat de Mars Invasie begonnen is, of erger hij wordt overvallen!!! Ik trek mijn bivak muts naar beneden en probeer een grijns op mijn gezicht te trekken maar met mijn verstijfde koude kaken valt dat niet mee. Voorzicht gaat de deur toch nog open. “Goedenavond, ik ben verdwaald kunt u me helpen?” Opgelucht zegt de man dat hij er net woont en dat niet kan. “Wie kan dat wel?” vraag ik. “Aan de overkant, die mensen wonen er al langer”. Oke, de overkant dan maar.
Gezellig klikken mijn schoenen op de weg terwijl ik naar de overkant loop. Als ik daar aanbel zwaait de deur open. Op mijn “Goedenavond, ik ben verdwaald kunt u me helpen.” Is het eerste wat de man zegt “Kom binnen”. Voordat ik naar binnen ga wil ik nog even de fiets halen. Als ik binnen kom en vertel dat ik bij Dokkum uit de buurt kom, biedt mevrouw me meteen koffie of iets te eten. Echt geweldig!! De zoon heeft de route al op de Pc opgezocht en de man bied me aan even te brengen op de fiets… Wow dat is echt fantastisch… Erg helder ben ik niet meer dus ggggraaaag!! De wijk “De Delftlanden” staat er nog niet zo lang vandaar dat het zoeken zo moeizaam gaat. Samen glibberen we door de nieuwe wijk en weten de straat te vinden. Zo wordt ik keurig voor de deur afgezet wel een uur later dan ik had bedacht maar goed, ik ben er….
Nadat ik de GPS heb gekocht biedt Robert (ex eigenaar) aan me even naar de goede weg te brengen in Erm. Voorop wijst hij met de auto de weg. De N376 is echt een heerlijke weg. Ik heb nu wind in de rug en kan weer lekker doorfietsen.
In de weilanden heb ik vaak heel weinig aan mijn voorlicht. De weg is hier zwart en er staan geen lijnen op er is heel weinig contrast tussen de berm en de weg, bovendien word ik erg verblind door auto’s. Van Emmen naar Assen rijd je veel door de bomen. De kracht van de voorlamp laat zich nu zien. De straal verlicht heel helder de “tunnel” van bomen waar je door moet rijden. Bovendien is het fietspad aardig afgeschermd van de weg. De terugweg gaat voorspoedig en om 22:00 uur kom ik dan eindelijk aan na 170 kilometer. Mijn broer heeft een groot bord eten en salade voor me en een warme douche. En daarna, kan ik heerlijk slapen…
Abonneren op:
Reacties (Atom)