Eerste nieuwe ketting na 50.000 km

Het is al weer even geleden maar ik ben door de 50.000 km grens. Tijd om de ketting te vervangen. En niet de zoveelste maar de eerste ketting in 50 K. En daar ben ik best trots op. Was het dan nodig om de ketting te vervangen? Na meting blijkt  de ketting aardig uitgerekt te zijn maar het setje werkt nog steeds naar behoren. Elke dag moet ik de parkeergaragekelder uitfietsen met een behoorlijk hellinkje en de ketting slaat niet over.

Maar toch ik wil onbezorgd kunnen fietsen en vind het nu welletjes. Bij 28K had ik al een nieuwe ketting in huis maar die gaat er nu dus op. Ik vervang meteen beide tandbladen voor. Dat is dan wel weer de prijs als je zo lang doorfietst. De ketting wordt steeds langer en dat laat de tanden van de voorbladen slijten. Als je de ketting eerder vervangt kun je je voorbladen houden maar ik wilde weten hoe ver ik zou kunnen komen.

Wat is de truc? Gewoon het onderhoudsboekje lezen en daar staat. Elke 1.000 km een drupje olie. Dat doe ik dan ook trouw. Ik merk dat 1.000 km eigenlijk net teveel is. Na 800 km kan je de nieuwe olie ook heel goed gebruiken. Maar elke 1 K is makkelijk te onthouden dus daar houd ik me maar aan. Ketting goed schoonmaken en dan elke schakel voorzien van een nieuwe drup olie. Een klusje van 15 minuten waar je heel veel fietsplezier van hebt!

Verder schakel ik altijd op als ik bijna stil sta. En rijd dus altijd in het kleinste verzet achter weg (grootste tandwiel achter). De derailleur loopt ook al een tijdje niet zo lekker dus die vervang ik ook. De ketting is er een paar keer afgelopen en heeft het derailleurhuis aardig beschadigd. Dan meteen maar een S-Ram met nieuwe shifters. Ach ik ben nu toch bezig en bekleed de kettinggoot met klittenband.

Een tip van Velomobiel: Maak de nieuwe ketting vast aan de oude. (Heb zelf even een rood draadje om de eerste schakel gedaan.) Houd spanning op de ketting en trek hem langzaam door de fiets. Zo neemt de nieuwe ketting de loop aan van de oude. Hoef je niet te klooien om de nieuwe ketting door de kettingbuis te wurmen. Ketting op maat maken. Tussenschakel ertussen en rijden maar.

Het resultaat een hele nieuwe fiets die weer heerlijk trapt en weer een stukje stiller is geworden. Racefietsers op mijn werk zijn jaloers, ze zijn blij als ze 8.000 km halen met één ketting.  Tja Velomobielen hebben zo hun voordelen....

Jagwire

Gisteren heeft Quemo een uitgebreide fotoserie op zijn blog geplaatst hoe ik de nieuwe Jagwire rem kabels moet monteren. Nu durf ik het sleutelen wel aan. Meteen begin ik tegen het eind van de avond.

Het eerste voorwiel demonteer ik door de stuurstangen en de veerpoot los te maken. Daarna meet ik op hoeveel de buitenkabel van het boutje van de bevestiging zit van de binnenkabel. Dat is precies 8,5 cm. Nu maak ik het boutje los en trek de binnenkabel er vanaf de rem uit. De buitenkabel trek ik net niet door de fiets. Ik gebruik dit om de nieuwe binnenkabel door te voeren. Als ik de oude buitenkabel los trek heb ik via de binnenkabel precies de oude kabelloop terug.

Op de rubbers tussen de fiets en de kabel spuit ik een beetje siliconen spray dus de buitenkabel glijdt er goed door heen. Omdat ik de afstand gemeten heb van de bevestiging klikt alles weer lekker in elkaar en hoef ik de rem maar een klein stukje strakker te stellen bij het stuur. Het wiel wordt weer bevestigd en het eerste wiel is klaar. Ik hoef geen gaatjes te boren voor nieuwe tiwraps de oude kabels zitten daarmee al vast.

Het linker wiel is iets lastiger omdat het tonnetje bij de voorrem er maar moeizaam uit en in wil. Uiteindelijk maak ik de remhandel maar los van het stuur en via een schroevendraaier rek ik de ruimte iets op. Nu lukt het wel om de oude kabel te verwijderen en de nieuwe er in te krijgen. Niet vergeten om de parkeerrem te monteren…

Als de fiets weer in elkaar zit en ik een testritje maak ontdek ik mijn fout. Ik heb de buitenkabel van het rechter voorwiel aan de rechterkant laten lopen van de kettingbuis. Bij elke trapbeweging tikt de kabel nu tegen mijn been aan. Bah!! De rem dan maar weer los?

Ik kies ervoor om de ketting te breken. Zodra de rem vast gemaakt is, is de binnenkabel een beetje plat gedrukt en die kan de buitenmantel beschadigen als je hem eruit trekt. Fijn dat ik gisteren de ketting in de olie heb gezet.... De ketting is zo vet als een paling en die maak ik eerst maar schoon.

De ketting is vrij snel gebroken bij het speciale schakeltje waarna ik het euvel kan herstellen door de kettingbuis voor de remkabel langs te trekken. De ketting weer vast maken is een heel geworstel. Hij flipt door de kracht van de derailleur zeker drie keer uit mijn hand. Aan het eind van het liedje, zijn mijn handen zo zwart als kolen, zit de fiets onder het vet. En zelfs mijn armen delen mee in de pret.

En dan de remtest. De Jagwire kabels werken inderdaad geweldig. De remmen grijpen heerlijk aan en de Quest remt als nooit tevoren. Operatie geslaagd en Quemo bedankt voor je uitstekende uitleg!!

Triatlon

 Dinsdag had collega en triatleet Rein-Benno het idee om woensdag te zwemmen. “Ga je mee?” vraagt hij… Tja, ik heb vroeger veel hard gezwommen maar toen was ik 14 jaar. Dus dat is lang geleden. Daarna heb ik nog een keer getraind voor een aantal triatlons en daarna heb ik eigenlijk nooit meer echt baantjes gezwommen. Dus kan ik het nog..?

Woensdag de tas met de zwemspullen in de fiets gegooid met een handdoek en zwembrilletje en mijn werkkleding. Om half twaalf gaan we naar de Blauwe Golf in Leeuwarden. Het is vakantie en half Leeuwarden heeft hetzelfde idee als wij. Alleen gaan zij voor de glijbaan en wij voor het wedstrijdbad. In het wedstrijdbad liggen zo’n tien zwemmers dus ruimte genoeg.

Rustig begin ik met borstcrawl baantjes te trekken. Tot mijn verrassing houd ik het de eerste keer al acht baantjes vol. Na de eerste tien baantjes zwem ik er nog zo’n 35 baantjes bij. En eigenlijk gaat dat heel goed. De laatste baantjes gaan schoolslag heen en borstcrawl terug. Na 45 baantjes kap ik ermee. Ik kruip behoorlijk stuk het trapje op om even uit te hijgen op het bankje. Wow, in één keer een kilometer gezwommen dat is best goed.

Door de plezierige onderbreking gaat de rest van de dag op het werk als de brandweer. ’s Avonds stap ik in de fiets en ach een extra rondje via Stiens, Ferwerd, Holwerd, Dokkum kan geen kwaad. Met Dineke heb ik afgesproken om 18:15 thuis te zijn. Vanaf Holwerd heb ik de wind mee en houd ik twee brommers bij die met een gangetje van 45 kilometer per uur gaan.

Ik wil om vijf voor zes in Dokkum zijn dan kan ik het precies halen. In Dokkum ligt een heel stuk weg eruit om de riolering te vervangen en dat kost altijd extra tijd. Vandaar mijn marge van vijf minuten.  Precies op schema, ik heb nog een kwartier, zet ik aan voor het laatste stuk. Ik moet nu 40 kilometer per uur gaan fietsen….

Vlak voor ik Dokkum uit fiets, breekt mijn ketting. Bah!!! Het inkorten heb ik dus niet goed gedaan!! Meteen bel ik maar even met het thuisfront. Wat ga ik doen? Ketting maken of lopen. Het regent en het is koud, dus de ketting maken is niet erg verleidelijk. Bovendien worden je handen erg smerig, en heb ik de fiets vol met kleding.

Op fietsschoenen naar huis lopen dat gaat hem ook niet worden. Dineke wil mij wel even hardloopschoenen brengen en dan loop ik wel naar huis. Na een kwartiertje komt ze langs. Ondertussen heb ik de schade even bekeken en de ketting die door de onderste buis heen loopt ligt er helemaal uit. Die moet ik schakel voor schakel door de kettingbuis duwen over de lengte van bijna de hele fiets. Daarna om de derailleur en de tandwielen en terughalen naar de stoel. Dat gaat wel even duren….

Na de schoenen wissel begin ik aan mijn wandeling. Dokkum/huis, is nog 10 kilometer dus dat wordt twee uur lopen. Al snel heb ik er genoeg van om als een krom oud mannetje naast mijn fiets te lopen. Hardlopen dan misschien?  Is ook niet echt een oplossing voor krom lopen…. Plotseling herinner ik me Kees van Malssen. Die heeft het over steppen in de Quest.

Eén been gooi je in de Quest en zet je schrap naast het stuur. Met de rechterhand kan ik nog sturen en met het linkerbeen kan je dan steppen. Steppen in de Quest gaat geweldig! Je hebt plotseling een aerodynamisch step tot je beschikking. Het is best zwaar maar ik haal toch een top snelheid van 22 kilometer per uur. Daarna laat ik me steeds weer uitrijden tot 15 kilometer per uur en zet dan opnieuw aan. Daar kan je niet tegen lopen of hardlopen. Het steppen is best zwaar en zo nu en dan probeer ik van been te wisselen. Met mijn rechter been kan ik lang niet zo goed afzetten als met mijn linker been. Rechts haal ik net 15 kilometer per uur.

Na een half uurtje flink doorsteppen ben ik al thuis. Zelfs nog op tijd voor het warme eten. Na het eten de ketting gerepareerd met een tussenschakel. Kan de ketting op die plek niet weer breken. Wim Schermer had laatst een getordeerde ketting. Dus met een draadje aan de rechter kant van de ketting controleer ik maar even of de ketting niet gedraaid zit. Na een hele rondgang komt het draadje keurig aan de goede kant weer boven. Die zit goed!!

Daarna komt Richard uit Grou. Hij wil graag even de B&M IQ Cyo lamp testen. Zijn Quest is op zijn verzoek afgeleverd zonder licht. Aan hem de eer om de ketting te testen. Gelukkig houdt hij het. Richard is best tevreden over de lichtopbrengst. De testomstandigheden zijn dan ook ideaal. Donker en regen….!! Een betere test kan je niet wensen…. ;-(

Vandaag na mijn triatlon, fietsen, zwemmen, fietsen, hardlopen en steppen heb ik overal spierpijn. In mijn armen en handen van het zwemmen en in mijn kuiten van het steppen…. Volgende week maar weer proberen om te zwemmen dan went het misschien…. 

Poetsdag

Zaterdag een heerlijke poetsdag. De fiets en de auto voor het eerst in lange tijd gewassen. Weg met al het zout. Na de auto is de fiets aan de beurt. De hogedrukspuit doet zijn werk in de wielkasten. De modder spuit eruit. Zo dat scheelt zomaar een kilo aan gewicht.

Dan wat onderhoud. De ketting slaat door als ik de versnelling op het kleinste blad voor zet. Volgens mij kunnen er wel wat schakels uit. Als ik de fiets op het blok zet en het achterkapje verwijder, staat de ketting inderdaad zo slap als een vaatdoek. Omdat de derailleur de ketting wil terugtrekken verbind ik eerst de twee kettingdelen met een spaak. Nu staat er geen spanning meer op de ketting en kan ik rustig de ketting breken. De eerste keer ga ik te voortvarend te werk en haal er teveel schakels tussen uit. Met de tweede poging zet ik er weer een aantal schakels tussen en dan gaat goed.

Op de bodem van de Quest zitten heel veel teer spikkels, die poets ik er allemaal af. Daarna ziet de fiets er weer uit zoals het hoort: “een glimmende tijdmachine”.

Zondag is een prachtige dag de bomen hangen vol rijp en het vriest een klein beetje. De fiets is na zijn TLC -dag (true loving care) dag helemaal klaar voor een tochtje. Het is een prachtig tochtje via Wanswerd, Ferwerd, St Jacobiparochie, Stiens Leeuwarden, Lekkum en Wijns weer naar huis. Het laatste stuk van Wijns naar huis "loop" ik tegen de 18e lekke band aan. Met een slakkegangtje hobbel ik nog net naar huis. Kan ik de band mooi binnen plakken....

Onderhoud

Vanaf nu ben ik volgens de Kees van Malssen norm een ervaren velomobilist. Het is gelukt om de eerste 5000 kilometer zonder kleerscheuren/fietscheuren af te leggen. Natuurlijk blijft het oppassen maar de vuurdoop heb ik gehad. Vandaag de fiets maar eens een 5000 km beurt gegeven. Op zich stelt het niet veel meer voor dan de ketting smeren. Volgens de handleiding van Velomobiel moet elke 1000 kilometer een drupje olie op de ketting. In het begin zat ik heel erg te klooien met de fiets op de kant om de ketting schoon te maken. Later bedacht ik dat de kettingkast onder de stoel er natuurlijk niet voor niets zit. Dus nu is het klusje: beschermkap eraf, ketting schoon maken met een doek en de oude olie verwijderen, en dan een drupje olie erop. Eigenlijk is na 850 kilometer de ketting al weer toe aan een drupje maar 1000 km onthoudt natuurlijk veel makkelijker. Een drupje olie op de ketting maakt heel veel uit, de fiets zoemt dan weer als nieuw.



Na de ketting mocht ik wat boodschapjes doen voor “de vrouw”. Vandaag niet doelloos wat rond gefietst maar fietsen met een doel. Eerst even naar Dokkum gereden voor een tros bananen en wat drinken voor de tocht van dinsdag rondje IJsselmeer. Wordt nog een interessante tocht. Vorige keer zat ik op 300 kilometer, dinsdag kon ik daar wel eens over heen gaan. De tocht kan ik helaas niet helemaal mee fietsen. Mijn accu heeft het begeven en ik ben van plan om bij de Ketelbrug af te haken en af te zwaaien naar Dronten. Eergisteren dacht ik eerst dat ik vergeten was om het licht uit te doen. Maar gisteren had ik echt de accu opgeladen en na een half uur liet het licht het afweten. En dan voel je je echt niet prettig. Mijn noodlamp op de helm gezet en voorzichtig doorgefietst. Maar leuk is anders.

Daarna mocht ik naar Leeuwarden. Even een pakje naar het postkantoor, ik bedoel natuurlijk het TNT-service punt, brengen, seconden lijm halen en even langs de hobby winkel voor wat verloop stekkers voor een noodaccu. Bij de ingang van de winkel stonden paaltjes en vanaf de stoep kon ik de bocht niet halen. Dus even doorgefietst en via de parkeergarage naar de winkel gefietst. Ik paste net onder de slagboom van de parkeergarage door en zou naar binnen fietsen. Maar de garage beheerder stoof naar buiten en riep : “Waar gaan wij (mijn fiets en ik?) naar toe?” Ik legde even uit dat ik absoluut niet van plan was om zwart te parkeren. Maar dat ik de draai niet kon halen naar de winkel en dat ik via de parkeergarage bij de fietsenstalling kon komen. Ik had het natuurlijk helemaal fout dat kon helemaal niet. Maar na even praten mocht ik wel even kijken. Natuurlijk had ik de situatie haarscherp ;-) en kon ik mijn fiets vastmaken aan het fietsenrek. Nadat het pakje weg was kon ik weer instappen. Twee keer liep er iemand langs die riep “Dat vind ik nou een geweldige fiets”. Dat vind ik erg aardig want met mijn rijstijl weet ik tegenwoordig heel wat minder aardige reacties uit te lokken….

Met de seconden lijm hoop ik mijn nieuwe band op te lappen. Deze band heeft het pd (persoonlijk dieptepunt) gevestigd wat afstand betreft. Gisteren na 75 kilometer kon ik een groot stuk glas uit de band klauwen. Dat is dan al weer de vijfde lekke band. Tot nog toe heb ik linksvoor vier lekke banden gehad en rechtsvoor één. Ik piekerde steeds hoe dat nu kan. Maar het is heel logisch. Aan de linker kant heb je de meeste ruimte voor bagage. Dus daar heb ik altijd de tassen staan. Dus links is altijd zwaarder dan rechts. Zie daar de oorzaak van mijn linker voorband lekken. De draad van de cadansteller die ik op het stuur heb bevestigd, was ook gebroken. Het draadje is eigenlijk wat te kort. Dus een stukje draad ertussen gesoldeerd. Mijn fiets is er klaar voor. Ik hoop dat ik klaar ben om met de echte mannen dinsdag mee te fietsen!! Het valt tenslotte heus niet mee om allen maar "digitale vrienden" te hebben en elke dag alle blogs te checken, maar eindelijk ga ik, een aantal van mijn helden ontmoeten.