maandag 1 maart 2021

"Touwtje?"

 

Sander, mijn zoon,  traint voor de marathon. Ik heb zijn schema gezien en dat zijn echt heeeeel veel kilometers. De eerste week begint met 75 per week en loopt dan op naar 100 km per week. Ik loop ook wel eens hard maar zo’n schema is echt te gortig voor mij. Op zondag moet Sander 20km lopen. We spreken af dat ik de eerste 5 km meeloop en dan terug ga.

 We lopen heerlijk in de mist en langzaam breekt het zonnetje door. Ik hobbel terug naar huis en onderweg denk ik “Ik kan hem wel even tegemoet fietsen.” Ik weet welke route hij loopt tenslotte.

 Ik kom thuis, trek snel een droog hemd aan. Flesje water, banaan een stukje chocola en ik spring in de Quest. Ik zoef heerlijk over de weg naar Wanswerd. Volgens mij moet ik hem na Wanswerd in het vizier krijgen. Ik sla af naar een weggetje dat ik nog nooit heb gefietst. Een prachtige eenzame weg met velden en leegte. In de verte zie ik Sander komen. Dus luid toeterend ga ik hem voorbij om te keren. Altijd leuk op een smalle weg en in de Quest. Ik stuur de fiets, begin te flinstonen en zal weer trappen. Geen enkele weerstand? Hé???




 Verkeerde versnelling? Ligt mijn ketting er af?  Nee, nee en nog eens nee. Toch maar even uit de fiets geklommen. Daar sta ik dan, zonder telefoon, zonder schoenen in mijn hardloop kleren midden in het land. En de fiets doet het echt niet meer De “tikker” is uitgetikt zeg maar. En nu dan?

 Fietsschoenen uit en ik begin te steppen op mijn sokken. Het is niet anders. Minstens 12 km van huis, dat wordt een lange pijnlijke tocht. Ik step nog geen 200 meter of ik wordt ingehaald door een oude Volkswagen diesel bus. Die had ik niet gehoord, dus snel naar de zijkant. De bus komt naast me rijden. Een man, met zijn vrouw en zoontje zitten in de bus. Raampje aan de rechterkant gaat naar beneden. En de man roept “touwtje?”. Ik hé? Wat zegt hij nou. Ik snap het niet?@#@?? Nog een keer “TOUWTJE!??” Ohhhhh touwtje, trekhaak, fiets, slepen. JHAAA graag!

 De man stopt. Een enorme man minstens 2 meter en 1 meter breed met handen als kolenschoppen. Rolt een spanband uit bevestigt hem aan de trekhaak en zegt “Blokje?”. Ik heuu? Blokje? “Ja om vast te houden.” Ah!, dat is handig. “Waar moet je heen? Ik rijd naar Wanswerd”. Ah dat scheelt al de helft dus graag. Ik scheur mijn schermpje eraf en de man trekt voorzichtig op. Ik heb een smile van oor tot oor. Niet “Goedemiddag meneer, ik zie dat u problemen heeft, kan ik u misschien van dienst zijn, ik zou u bijvoorbeeld kunnen slepen.” Maar gewoon “Touwtje!”

 We passeren Sander net voor Wanswerd en ik gooi mezelf los. Ah zegt de man waar woon je. Ikke “In Burdaard” “Ach dan riid ik wol efkes troch.” Wow super is dit! Snel Sander een banaan toegestopt en daar gaan we weer. Wow wat is dit fantastisch. Ik ben de man heel dankbaar.

 Thuis snel mijn gevulde koeken van de warme bakker gepakt en een reep chocola in dat in zijn handen gedrukt. Wat een hulpvaardigheid. Mijn dag kan niet meer stuk. En de hele dag moet ik glimlachen “Touwtje?”

dinsdag 2 februari 2021

Winterelfstedentocht 2021

 

Ik vind het altijd een valide test. Lukt het je de Winter Elfsteden te fietsen dan is dat weer een goed ijkpunt. Door de Corona zit ik veel thuis en lange fiets tochten zijn een zeldzaamheid. Voor ik 200km fiets kijk ik de fiets goed na. Blijkt toch een spaak te zijn geknapt in mijn rechter voorwiel. Ah dat is het makkelijke wiel! Geen fietscomputer. Dus wiel uitbouwen en weer terug plaatsen. Meteen 1,5 kilo modder uit de wielkasten gehaald en de banden goed op druk gezet. Als laatste de ketting grondig gereinigd. Vooral het doekje door de kettingbuizen levert een kledder aangekoekte olie op. Dan de derailleur wieltjes en het kettingwiel onder de stoel schoonmaken en klaar.

 
Het wordt koud en de hoezen over mijn schoenen zijn kapot. Dikke sokken moet genoeg zijn toch? Een fles water en wat bananen, de route op de gps en klaar ben je.




 ’s Ochtends ben ik om 6:10 vertrokken. Bah wat is het koud!!!! Het is een prachtige wereld vol met witte bomen van de rijp en witte wegen. Vanaf het eerste moment dat ik wegfiets loopt de fiets niet lekker. Achterband zacht? Voorbanden? Ik weet het niet maar het deugt niet. De thermometer geeft -6. Ik zit echt te zwoegen maar krijg de fiets niet boven de 35 km per uur.

 In Leeuwarden heb ik vorig jaar de verkeerde afslag genomen. Nu gaat het goed, en kan ik het fietspad langs het spoor buiten Leeuwarden wel vinden. De maan staat prachtig in de lucht te blinken maar het is koud! Alles is eigenlijk warm, mijn vingers, mijn hoofd en de wereld buiten de fiets adembenemend. Maar mijn voeten krijg ik niet warm. Met de fiets is niets aan de hand. Maar de banden hebben door de kou gewoon meer weerstand en daarom krijg ik de fiets maar niet in planee.








 In Workum wil het echt niet meer. Kom op, even doorzetten naar Bolsward. In Bolsward stap ik uit de fiets en ik schrik van mijn voeten. Ik sta echt op twee ijsklompen. Niets aan te doen zo koud. De fietsschoenen uitgedaan en ondertussen heen en weer lopen op sokken. Ondertussen bel ik met Dineke. Die schrikt en wil dat ik meteen de kortste weg naar huis neem. Het is duidelijk dat ik me goed heb vergist in de kou. Eigenlijk is het jaren geleden dat ik met zoveel kou heb gefietst. Mijn gele fiets is van binnen en van buiten wit van de rijp. Mijn water is bevroren, dus drinken is heel moeizaam, mijn bananen zijn keihard, en ook mijn brood is bevroren. Gelukkig heb ik hete gember thee mee. Dus dat maar naar binnen geklokt.

 Oké, dit is niet te doen, dan maar de kortste weg. Net als ik zal instappen spreekt een vrouw me aan. Ze vertelt dat haar man een stepper is. Ik mag wel even bij haar komen om op te warmen. Ondertussen blijf ik heen en weer lopen en ijsberen. En verroest mijn voeten en tenen komen na 20 minuten terug, ik krijg weer gevoel. Ik sla het aanbod af. Als je vanuit een warm huis weer in de fiets moet, valt dat ook niet mee. 

Ik bekijk de weg vanaf Bolsward naar huis op de telefoon. Ik zou dan eerst naar Sneek fietsen en dan naar huis. Die weg kan ik tenminste vinden. Mmm kan ik ook wel naar Harlingen fietsen dan Franeker en dan naar huis. Kan ik altijd nog niet naar Dokkum fietsen…

 Ik stap weer in de fiets op weg naar Harlingen. Ondertussen gaat de zon schijnen en het wordt langzaam aan wat warmer/minder koud. Het fietsen gaat, met gevoel in de voeten, ook beter. De stop heeft me goed gedaan. Ik fiets nu probleemloos door. Vlak voor Stiens heb ik een paar racefietsers achter me aan. Ik moet echt krampachtig mijn best doen om ze voor te blijven. Ik blijf ze in de spiegel houden tot aan Dokkum. Ik heb ondertussen mijn geheime wapen, een stukje chocola ingezet, maar ook dat is met deze kou niet weg te krijgen.

 Vlak voor het dorp fietst Dineke me tegemoet. Wat leuk! En yezzz toch nog gehaald. En nu eerst 3 bekers thee, zorgen dat mijn tenen het weer doen en dan een warme douche. Thuiskomen is toch het leukst!

 


 

 

 

zondag 19 juli 2020

Muziek in de Quest met of zonder draad? Airpods Pro van Apple


Als ik fiets zonder kap, luister ik bijna nooit naar muziek. Met de kap op, is het een ander verhaal. Of ik gebruik oordoppen om het geruis van de kap tegen te gaan. Of ik luister met een in-ear koptelefoon naar muziek. Ik heb al jaren in-ear dopjes van Sennheiser. Klinkt goed, maar ik vergeet altijd dat ik vastzit aan de draad.

 Ik leg mijn telefoon naast de stoel in de Quest. Stap je uit, BAMMM ruk aan de draad! “Oh ja is ook zo, ik heb doppen in….”  Of dan klim je uit de fiets, rukt de dopjes uit, en rent naar de kant voor een sanitaire stop. Snel, snel want de tijd loopt. Terug in de fiets. Spring ik boven op de dopjes die klaarliggen op de stoel. Of je legt ze aan de zijkant in de tas en kun je ze niet meer vinden. Of je vind ze maar de draad zit in de knoop. Of je neemt de telefoon mee. Maar dat ding is best zwaar en vaak heb ik geen zakken om hem in te doen. Dan stop je hem in de broek en valt de telefoon na twee stappen op de grond na ook weer een harde ruk aan de draad van je koptelefoon.

 Ik heb ooit de eerste versie van de Apple draadloze doppen aangeschaft in de hoop dat ze ook in de fiets te gebruiken waren. Maar in de praktijk gebruik ik ze alleen om thuis te telefoneren. Ze zitten niet strak genoeg om het windgeruis te overstemmen.

 Ik zat al een tijdje op de Airpods Pro met ruisonderdrukking te azen maar ze zijn ZOOOO duur. Door al dat getrek aan de draad is het linker kanaal van de Sennheiser uitgevallen en dat geeft perspectief. En het is vakantie, je moet jezelf verwennen, en meer excuses om het aannemelijk te maken. Ik stap over mijn bezwaren heen en heb ze “gewoon” gekocht. Vandaag de eerste test rit gemaakt met de nieuwe doppen en de kap.

 Wow, wat een rust en wat een geweldig geluid. De fiets hoor ik nog heeeel zacht als de ruisonderdrukking aan staat. Het volume van de muziek kan omlaag en de klassieke muziek van Vivaldi,(Opus 2 Viool Sontates), komt heerlijk tot zijn recht. Dankzij de doppen haal ik een record gemiddelde van 41,4 gemiddeld. (Ik moet ze ten slotte ook verkopen aan mijn vrouw om de hoge prijs te rechtvaardigen.) Het lag echt niet aan het weer, en de uitgeruste benen na drie dagen in de kano, wel nee, het is de muziek!

 Ik ben heel blij met de dopjes, ik heb nog nooit zo lekker "stil" in de fiets gezeten. Als ik in een plaats aankom en ik wil het verkeer horen, schakel je via een druksensor in rechter dopje naar de “transparant” modus. Je hoort dan alles om je heen. Ben je weer op de kale vlakke rustige weg, dan schakel ik terug naar de “Ruisonderdrukking” mode. De druksensor van het linker steeltje gebruik ik om Siri aan te roepen.

En thuis sprong ik zo uit de fiets geen draad, geen gedoe, nee man, niets hield me tegen. Heerlijk!!  En mijn vrouw? Die is ook blij, want die heeft de “oude” nu in gebruik als ze telefoneert.



Kajak Valley Aleut II

maandag 13 januari 2020

De Apple Watch in de Velomobiel


Ik fiets nu 10 jaar in een Velomobiel. Toen ik de fiets net had hield ik elke rit bij in een Excel sheet. In mijn tas zat een eenvoudige telefoon en een compact camera voor foto’s onderweg. En een Garmin handheld gps om de track vast te leggen. Maar de veranderingen gaan snel. De telefoon is ondertussen ook een volwaardige camera geworden, de compact camera ligt al jaren thuis in een hoekje. Met dit horloge is het niet nodig om de gps tracks uit te lezen op de pc. Navigeren in de fiets blijft wel handig met de aparte handheld gps. Maar ook dat gaat prima met alleen het horloge als je de route van te voren hebt uitgezocht en geladen.

Je krijgt een mooie virtuele omkering. Fietste ik vroeger voor “mezelf”. Nu TELT het pas als ik in Strava de kilometer bij kan tellen ;-). Maar dan moet je het horloge wel goed aanzetten. Als je een boodschap doet dan kan je de rit pauzeren maar daarna moet je de rit wel weer aanzetten. Dat is al een aantal keren mis gegaan. En dan heb ik voor NIETS gefietst ;-).

Vorig jaar had ik een Garmin horloge. Een grote klok om de pols en heel gunstig batterijgebruik tijdens de activiteit maar ik wilde graag een AppleWatch. Dit past bij mijn telefoon en iPad. Dus Garmin horloge verkocht en nu heb ik een Apple Watch versie 4 groot model.

De eerste uitdaging was om een goede app te vinden. Dat is WorkOutdoors geworden. Je kunt kaarten van de te fietsen rit op je horloge laden. Een route uploaden naar je watch die je wilt fietsen. Als je vertrekt moet je wel in de app de activiteit kiezen en aan zetten. Ben je klaar dan kun je alle statistieken uitlezen die zijn bijgehouden. Een greep:
-        Een kaart met de track,
-        Gemiddelde snelheid en totale rit
-        Je hartslag
-        Calorie verbruik,
-        Hoogte verschil
-        Rondetijden is ook erg leuk. Ik heb de Laps ingesteld op 5km. Met 1km krijg je wel erg veel rondetijden.
Watch face met je bewegingsringen, agenda afspraak.

De kaart op je horloge

Het overzicht op je telefoon van al je ritten

Een detail van de rit


Als ik een dag in de kano weg ben. Dan moet ik de batterij onderweg een keer opladen. Maar pauzes in de kano zijn toch vrij lang omdat je in de kano zit. En de batterij is vrij snel weer 80% geladen. De tracks van Workoutdoors kun je delen in Strava en in de gezondheidsapp van de iPhone. In de fiets kom ik meestal wel uit met de batterij en de rit. Ga ik een dag weg dan laad ik de batterij onderweg een keer op.

Het leuke van het horloge is dat ik mijn losse Pin kaart van de bank bijna niet meer gebruik. Twee keer op de zijknop van je horloge klikken bij de betaalautomaat en blieb je hebt betaald. Het horloge is beveiligd met een code zodra je hem af doet moet je hem ontgrendelen. Ook klantkaarten zoals de Bonus kaart van Albert Heijn staan er op dus die blijven ook thuis. De agenda om je pols is ook heerlijk. Hij trilt bij een afspraak. En ik heb de agenda afspraken in beeld op de wijzerplaat.

De slaapapp is ook heel leuk. Ik gebruik de app “Autosleep” hiervoor. ’s Ochtends zie je of je diep hebt geslapen, wat de kwaliteit is en of je lang genoeg hebt geslapen. Hoe laat je op bed ging en hoe laat je wakker wordt. Je ziet ’s ochtends meteen of je weer hersteld bent en ready voor een zware training. De slaapapp houdt ook bij hoe lawaaiig de omgeving is waar je slaapt. En hoe je hartslagverloop in de nacht was.

Sinds vorig jaar mag je niet meer met een telefoon in de hand fietsen. Word je gebeld dan kun je het gesprek met je horloge aannemen.

In een vreemde stad fietsen naar een onbekend adres kan ook. Je zoekt dan op de iPhone in Apple kaarten het adres. Je stopt de telefoon in de tas en je Watch om je pols laat dan weten wanneer je moet afslaan. Er is een verschillend tril signalen voor links en rechts dus je hoeft niet eens te kijken.

Wil je een foto maken dan kun je het horloge ook als afstandsbediening gebruiken. Je zet je telefoon ergens neer. Je ziet op je horloge wat je in beeld hebt. En je kunt via de timer een foto maken.

Kom ik thuis dan maak ik de deur los met de Nuki app. De Nuki is een motor op je cilinder van de deur die je kunt bedienen via Bluetooth. Je kunt bij dit slot ook regelen wanneer je in de ingestelde zone bevindt of verlaat je slot dan automatisch wordt geopend of gesloten maar dat heb ik niet ingesteld.

Verschillen: De Garmin was beter in het batterijgebruik maar heeft geen koppeling naar gezondheid zoals de iPhone dat doet. De Garmin sloeg het weer (heel basic) bij een rit op dat doet deze App helaas niet. De Watch is veel kleiner dan de grote klok van Garmin maar dat is smaak. De Apple Watch heeft een kleurenbeeldscherm en ziet er gewoon cool uit.

Dit zijn mijn meest gebruikte functies. Als iemand nog een leuke toepassing weet, ik hoor het graag! Heb je een Watch nodig? Natuurlijk niet maar leuk is het wel!

dinsdag 31 december 2019

Oliebollen, poedersuiker en een gezonde leefstijl


Het jaar zit er bijna op. Vandaag tijd om oliebollen te bakken. Gisteren nog een rondje van 50 km? Plus gefietst. Verdorie twee uur aan het fietsen geweest en na de pauze, boodschappen doen, heeft mijn iWatch niets meer vastgelegd. Ik kwam helemaal teleurgesteld thuis. Voor niets een rondje. Leeuwarden, Ferwerd, Holwerd Dokkum gefietst. Maar ja het was wel een prachtige zonnige rit.

Nu aan het oliebollen bakken. Het hele jaar vermijd ik zoet eten. Maar oliebollen bakken is zo’n leuke traditie. Radio 4 op hard, en bakken maar. De eerste zijn klaar en ik pak de bus poedersuiker van vorig jaar uit de kast en lees het etiket.



“Suiker en suikerproducten passen in een gezonden gevarieerde voeding en actieve leefstijl.”

Werkelijk het staat er op! Ohhh van de Suikerstichting!! Kan niet verkeerd zijn. Zo kan ik het ook:

“Benzine is trouwens een natuurlijk product. Wordt gewonnen van ruwe aardolie in prachtige natuurgebieden. Met zorg verwerkt in de petroleumfabriek, waarna het met veel aandacht wordt getransporteerd door onze zorgvuldig geselecteerde schepen. Oh ja. Benzine past bij een gezonde levensstijl. Je moet veel bewegen tenslotte.”


Prettige jaarwisseling enne tot volgend jaar: “Veel gelukkige en fijne kilometers in onze trapauto!”

woensdag 14 augustus 2019

De Quest voor Beethoven


De Quest voor Beethoven

Dit jaar heb ik voor het eerst weer vioolles na 35 jaar. Had ik natuurlijk 20 jaar eerder moeten doen. Ik ben zo lekker bezig dat ik het gewoon jammer vind dat er een zomerstop is. Mijn vioolleraar stelde voor “Geef je op voor een Summerschool”. Ik zoeken, blijkt er een summerschool in het Karmelklooster in Drachten te zijn van het Apollo ensemble. De inschrijvingstermijn lijkt nog niet verstreken te zijn dus ik geef me op. Een uur later word ik al teruggebeld. De kwartetten, trio’s en kwintetten zijn al ingedeeld maar ik kan wel meedoen met het ochtendblok de orkest sessie. De Pastorale (de 6e symfonie opus 68) van Beethoven instuderen en spelen.

Sander, mijn zoon, speelt in allerlei studentenorkesten, het Nesko, het Vu-Orkest Riccotti en het NSO. Zij spelen grote symfonieën en nu heb ik ook de kans. Of ik dat wel wil “YES SIR!”

Citaat:
Ludwig van Beethovens Zesde symfonie, bijgenaamd Pastorale’, gaat over de kracht en de schoonheid van de natuur. We hebben het geluk dat Beethoven de delen van zijn Zesde symfonie een titel gaf. Zo weten we bijvoorbeeld dat het derde deel over de mensen op het land en hun folklore gaat (en dus een beetje boers moet aanvoelen) en het laatste deel over dankbaarheid
na een storm. Wat de Zesde symfonie zo speciaal maakt is dat het een verlossing is uit het alledaagse leven, een expeditie, een ontsnapping naar het platteland of de bossen.

Schoonheid van de natuur? Het platteland? Hoe kun je Beethoven beter ervaren door ’s ochtends in je Quest te stappen, lekker af te zien, en dan de Pastorale spelen. Dus route uitgezocht, de fiets geprepareerd en off we go. Zondag de fiets klaargezet, de viool kan mee in een flight case in de fiets. Een flight case is een kleine vioolkist geschikt voor de bagage vakken in vliegtuigen. De strijkstok kan los mee in een buis. Kleren en muziek erin en fietsen maar.







Maandag meteen een heerlijke repetitie. Iedereen heeft gestudeerd en we gaan als een trein onder leiding van David Rabinovich. Het wordt een barokke versie met weinig vibrato en veel doorzichtige lijnen. En we moeten heeeeel zacht spelen in het pianissimo. Echt genieten.






De weg naar Drachten heb ik nog niet vaak gefietst. Kan ik meteen het fietspad langs de centrale As ontdekken. Prachtig fietspad maar het heeft totaal geen verband. Je moet onder tunnels door met hele scherpe bochten en heel erg afremmen om weer op het fietspad te komen. Als ze fietsverkeer nu eens als autoverkeer zouden behandelen dan zou dit niet voorkomen. Auto’s moeten “stromen”, fietsers kunnen capriolen uithalen om hun fietspad te vinden en te bereiken. Jammer dit….

Maar het zoeft heerlijk en ik geniet van de kap, de prachtige weidse uitzichten in het Friese land. En het is nog helemaal niet koud!








Op de terugweg twee lekke achterbanden om het niet al te makkelijk te maken. Door de regen zijn de straten nat en ik fiets de glazen splinters zo naar binnen. Na de zomer heb ik altijd lekke banden als het weer omslaat. En ik heb lekke banden als ik de weg niet ken. Dubbele kans nu dus! Gelukkig waren de banden niet lek op de heenweg. Morgen weer op weg! En hopelijk is het dan een beetje droger.

Thuis gekomen heeft Tammoo de poes een muis gevangen en midden in de kamer als cadeau voor me neergelegd. Ja, de natuur is mooi, maar ook hard!



maandag 17 december 2018

Storm met een omgewaaide boom



Living dangerously, fietsen in de winter valt niet mee. Als het nu gewoon donker is, dan is er niets aan de hand. Maar deze maand betekent slecht weer met extra plussen om de moeilijkheidsgraad wat op te waarderen. Maandag fietste ik naar huis. Het was donker, regende en er was harde wind en de tegenliggers schenen vrolijk met hun laserkoplampen in de hoop arme fietsers te verblinden. Je wereld is dan heel klein niet groter dan het lichtstraaltje uit de fiets. De druppels op je bril en het windscherm helpen ook niet mee. 

Ik fiets altijd langs de Mieden, een gehucht, naar huis. Er is daar een fietspad met bomen en dat geeft dan wat beschutting voor de wind. In mijn ooghoeken zie ik plotseling iets bewegen. Ik rem zo hard als ik kan en stuur naar links. Een boom klapt om, spat voor me op het fietspad uiteen. Ik zit in een slip en ram, met een enorme klap de boom. Als ik stil sta denk ik geschrokken “dit is het einde voor de fiets,  wielen ontzet, stuurstang kapot, body gescheurd". Ik stap uit en trek de fiets los.

Ik twijfel wat, maar dan denk ik, hup foto maken. Daarna de troep opruimen en toch maar even aangebeld bij het huis waar de boom stond. De mensen doen open en wandelen mee. Ondertussen giert de wind om het huis en wordt het er niet aangenamer op. Ik heb de boom netjes teruggeduwd en de eigenaar zal hem morgen opruimen. Ik vraag ook nog even de andere bomen te inspecteren of die nog een “beetje” vast zitten. Ik spreek af dat ik thuis de schade bekijk en dat ze het nog horen. Voorlopig lijkt de fiets het te doen. Als een bang geschrokken wezeltje bibber ik naar huis.


Thuis de fiets in het licht bekeken. Maar de fiets werkt wonderwel en op een kras na op de body is er niets kapot. De boom is best dik aan de voet maar gelukkig zijn de takken aan het einde wat dunner. Toch nog geluk gehad.