zondag 19 juli 2020

Muziek in de Quest met of zonder draad? Airpods Pro van Apple


Als ik fiets zonder kap, luister ik bijna nooit naar muziek. Met de kap op, is het een ander verhaal. Of ik gebruik oordoppen om het geruis van de kap tegen te gaan. Of ik luister met een in-ear koptelefoon naar muziek. Ik heb al jaren in-ear dopjes van Sennheiser. Klinkt goed, maar ik vergeet altijd dat ik vastzit aan de draad.

 Ik leg mijn telefoon naast de stoel in de Quest. Stap je uit, BAMMM ruk aan de draad! “Oh ja is ook zo, ik heb doppen in….”  Of dan klim je uit de fiets, rukt de dopjes uit, en rent naar de kant voor een sanitaire stop. Snel, snel want de tijd loopt. Terug in de fiets. Spring ik boven op de dopjes die klaarliggen op de stoel. Of je legt ze aan de zijkant in de tas en kun je ze niet meer vinden. Of je vind ze maar de draad zit in de knoop. Of je neemt de telefoon mee. Maar dat ding is best zwaar en vaak heb ik geen zakken om hem in te doen. Dan stop je hem in de broek en valt de telefoon na twee stappen op de grond na ook weer een harde ruk aan de draad van je koptelefoon.

 Ik heb ooit de eerste versie van de Apple draadloze doppen aangeschaft in de hoop dat ze ook in de fiets te gebruiken waren. Maar in de praktijk gebruik ik ze alleen om thuis te telefoneren. Ze zitten niet strak genoeg om het windgeruis te overstemmen.

 Ik zat al een tijdje op de Airpods Pro met ruisonderdrukking te azen maar ze zijn ZOOOO duur. Door al dat getrek aan de draad is het linker kanaal van de Sennheiser uitgevallen en dat geeft perspectief. En het is vakantie, je moet jezelf verwennen, en meer excuses om het aannemelijk te maken. Ik stap over mijn bezwaren heen en heb ze “gewoon” gekocht. Vandaag de eerste test rit gemaakt met de nieuwe doppen en de kap.

 Wow, wat een rust en wat een geweldig geluid. De fiets hoor ik nog heeeel zacht als de ruisonderdrukking aan staat. Het volume van de muziek kan omlaag en de klassieke muziek van Vivaldi,(Opus 2 Viool Sontates), komt heerlijk tot zijn recht. Dankzij de doppen haal ik een record gemiddelde van 41,4 gemiddeld. (Ik moet ze ten slotte ook verkopen aan mijn vrouw om de hoge prijs te rechtvaardigen.) Het lag echt niet aan het weer, en de uitgeruste benen na drie dagen in de kano, wel nee, het is de muziek!

 Ik ben heel blij met de dopjes, ik heb nog nooit zo lekker "stil" in de fiets gezeten. Als ik in een plaats aankom en ik wil het verkeer horen, schakel je via een druksensor in rechter dopje naar de “transparant” modus. Je hoort dan alles om je heen. Ben je weer op de kale vlakke rustige weg, dan schakel ik terug naar de “Ruisonderdrukking” mode. De druksensor van het linker steeltje gebruik ik om Siri aan te roepen.

En thuis sprong ik zo uit de fiets geen draad, geen gedoe, nee man, niets hield me tegen. Heerlijk!!  En mijn vrouw? Die is ook blij, want die heeft de “oude” nu in gebruik als ze telefoneert.



Kajak Valley Aleut II

maandag 13 januari 2020

De Apple Watch in de Velomobiel


Ik fiets nu 10 jaar in een Velomobiel. Toen ik de fiets net had hield ik elke rit bij in een Excel sheet. In mijn tas zat een eenvoudige telefoon en een compact camera voor foto’s onderweg. En een Garmin handheld gps om de track vast te leggen. Maar de veranderingen gaan snel. De telefoon is ondertussen ook een volwaardige camera geworden, de compact camera ligt al jaren thuis in een hoekje. Met dit horloge is het niet nodig om de gps tracks uit te lezen op de pc. Navigeren in de fiets blijft wel handig met de aparte handheld gps. Maar ook dat gaat prima met alleen het horloge als je de route van te voren hebt uitgezocht en geladen.

Je krijgt een mooie virtuele omkering. Fietste ik vroeger voor “mezelf”. Nu TELT het pas als ik in Strava de kilometer bij kan tellen ;-). Maar dan moet je het horloge wel goed aanzetten. Als je een boodschap doet dan kan je de rit pauzeren maar daarna moet je de rit wel weer aanzetten. Dat is al een aantal keren mis gegaan. En dan heb ik voor NIETS gefietst ;-).

Vorig jaar had ik een Garmin horloge. Een grote klok om de pols en heel gunstig batterijgebruik tijdens de activiteit maar ik wilde graag een AppleWatch. Dit past bij mijn telefoon en iPad. Dus Garmin horloge verkocht en nu heb ik een Apple Watch versie 4 groot model.

De eerste uitdaging was om een goede app te vinden. Dat is WorkOutdoors geworden. Je kunt kaarten van de te fietsen rit op je horloge laden. Een route uploaden naar je watch die je wilt fietsen. Als je vertrekt moet je wel in de app de activiteit kiezen en aan zetten. Ben je klaar dan kun je alle statistieken uitlezen die zijn bijgehouden. Een greep:
-        Een kaart met de track,
-        Gemiddelde snelheid en totale rit
-        Je hartslag
-        Calorie verbruik,
-        Hoogte verschil
-        Rondetijden is ook erg leuk. Ik heb de Laps ingesteld op 5km. Met 1km krijg je wel erg veel rondetijden.
Watch face met je bewegingsringen, agenda afspraak.

De kaart op je horloge

Het overzicht op je telefoon van al je ritten

Een detail van de rit


Als ik een dag in de kano weg ben. Dan moet ik de batterij onderweg een keer opladen. Maar pauzes in de kano zijn toch vrij lang omdat je in de kano zit. En de batterij is vrij snel weer 80% geladen. De tracks van Workoutdoors kun je delen in Strava en in de gezondheidsapp van de iPhone. In de fiets kom ik meestal wel uit met de batterij en de rit. Ga ik een dag weg dan laad ik de batterij onderweg een keer op.

Het leuke van het horloge is dat ik mijn losse Pin kaart van de bank bijna niet meer gebruik. Twee keer op de zijknop van je horloge klikken bij de betaalautomaat en blieb je hebt betaald. Het horloge is beveiligd met een code zodra je hem af doet moet je hem ontgrendelen. Ook klantkaarten zoals de Bonus kaart van Albert Heijn staan er op dus die blijven ook thuis. De agenda om je pols is ook heerlijk. Hij trilt bij een afspraak. En ik heb de agenda afspraken in beeld op de wijzerplaat.

De slaapapp is ook heel leuk. Ik gebruik de app “Autosleep” hiervoor. ’s Ochtends zie je of je diep hebt geslapen, wat de kwaliteit is en of je lang genoeg hebt geslapen. Hoe laat je op bed ging en hoe laat je wakker wordt. Je ziet ’s ochtends meteen of je weer hersteld bent en ready voor een zware training. De slaapapp houdt ook bij hoe lawaaiig de omgeving is waar je slaapt. En hoe je hartslagverloop in de nacht was.

Sinds vorig jaar mag je niet meer met een telefoon in de hand fietsen. Word je gebeld dan kun je het gesprek met je horloge aannemen.

In een vreemde stad fietsen naar een onbekend adres kan ook. Je zoekt dan op de iPhone in Apple kaarten het adres. Je stopt de telefoon in de tas en je Watch om je pols laat dan weten wanneer je moet afslaan. Er is een verschillend tril signalen voor links en rechts dus je hoeft niet eens te kijken.

Wil je een foto maken dan kun je het horloge ook als afstandsbediening gebruiken. Je zet je telefoon ergens neer. Je ziet op je horloge wat je in beeld hebt. En je kunt via de timer een foto maken.

Kom ik thuis dan maak ik de deur los met de Nuki app. De Nuki is een motor op je cilinder van de deur die je kunt bedienen via Bluetooth. Je kunt bij dit slot ook regelen wanneer je in de ingestelde zone bevindt of verlaat je slot dan automatisch wordt geopend of gesloten maar dat heb ik niet ingesteld.

Verschillen: De Garmin was beter in het batterijgebruik maar heeft geen koppeling naar gezondheid zoals de iPhone dat doet. De Garmin sloeg het weer (heel basic) bij een rit op dat doet deze App helaas niet. De Watch is veel kleiner dan de grote klok van Garmin maar dat is smaak. De Apple Watch heeft een kleurenbeeldscherm en ziet er gewoon cool uit.

Dit zijn mijn meest gebruikte functies. Als iemand nog een leuke toepassing weet, ik hoor het graag! Heb je een Watch nodig? Natuurlijk niet maar leuk is het wel!

dinsdag 31 december 2019

Oliebollen, poedersuiker en een gezonde leefstijl


Het jaar zit er bijna op. Vandaag tijd om oliebollen te bakken. Gisteren nog een rondje van 50 km? Plus gefietst. Verdorie twee uur aan het fietsen geweest en na de pauze, boodschappen doen, heeft mijn iWatch niets meer vastgelegd. Ik kwam helemaal teleurgesteld thuis. Voor niets een rondje. Leeuwarden, Ferwerd, Holwerd Dokkum gefietst. Maar ja het was wel een prachtige zonnige rit.

Nu aan het oliebollen bakken. Het hele jaar vermijd ik zoet eten. Maar oliebollen bakken is zo’n leuke traditie. Radio 4 op hard, en bakken maar. De eerste zijn klaar en ik pak de bus poedersuiker van vorig jaar uit de kast en lees het etiket.



“Suiker en suikerproducten passen in een gezonden gevarieerde voeding en actieve leefstijl.”

Werkelijk het staat er op! Ohhh van de Suikerstichting!! Kan niet verkeerd zijn. Zo kan ik het ook:

“Benzine is trouwens een natuurlijk product. Wordt gewonnen van ruwe aardolie in prachtige natuurgebieden. Met zorg verwerkt in de petroleumfabriek, waarna het met veel aandacht wordt getransporteerd door onze zorgvuldig geselecteerde schepen. Oh ja. Benzine past bij een gezonde levensstijl. Je moet veel bewegen tenslotte.”


Prettige jaarwisseling enne tot volgend jaar: “Veel gelukkige en fijne kilometers in onze trapauto!”

woensdag 14 augustus 2019

De Quest voor Beethoven


De Quest voor Beethoven

Dit jaar heb ik voor het eerst weer vioolles na 35 jaar. Had ik natuurlijk 20 jaar eerder moeten doen. Ik ben zo lekker bezig dat ik het gewoon jammer vind dat er een zomerstop is. Mijn vioolleraar stelde voor “Geef je op voor een Summerschool”. Ik zoeken, blijkt er een summerschool in het Karmelklooster in Drachten te zijn van het Apollo ensemble. De inschrijvingstermijn lijkt nog niet verstreken te zijn dus ik geef me op. Een uur later word ik al teruggebeld. De kwartetten, trio’s en kwintetten zijn al ingedeeld maar ik kan wel meedoen met het ochtendblok de orkest sessie. De Pastorale (de 6e symfonie opus 68) van Beethoven instuderen en spelen.

Sander, mijn zoon, speelt in allerlei studentenorkesten, het Nesko, het Vu-Orkest Riccotti en het NSO. Zij spelen grote symfonieën en nu heb ik ook de kans. Of ik dat wel wil “YES SIR!”

Citaat:
Ludwig van Beethovens Zesde symfonie, bijgenaamd Pastorale’, gaat over de kracht en de schoonheid van de natuur. We hebben het geluk dat Beethoven de delen van zijn Zesde symfonie een titel gaf. Zo weten we bijvoorbeeld dat het derde deel over de mensen op het land en hun folklore gaat (en dus een beetje boers moet aanvoelen) en het laatste deel over dankbaarheid
na een storm. Wat de Zesde symfonie zo speciaal maakt is dat het een verlossing is uit het alledaagse leven, een expeditie, een ontsnapping naar het platteland of de bossen.

Schoonheid van de natuur? Het platteland? Hoe kun je Beethoven beter ervaren door ’s ochtends in je Quest te stappen, lekker af te zien, en dan de Pastorale spelen. Dus route uitgezocht, de fiets geprepareerd en off we go. Zondag de fiets klaargezet, de viool kan mee in een flight case in de fiets. Een flight case is een kleine vioolkist geschikt voor de bagage vakken in vliegtuigen. De strijkstok kan los mee in een buis. Kleren en muziek erin en fietsen maar.







Maandag meteen een heerlijke repetitie. Iedereen heeft gestudeerd en we gaan als een trein onder leiding van David Rabinovich. Het wordt een barokke versie met weinig vibrato en veel doorzichtige lijnen. En we moeten heeeeel zacht spelen in het pianissimo. Echt genieten.






De weg naar Drachten heb ik nog niet vaak gefietst. Kan ik meteen het fietspad langs de centrale As ontdekken. Prachtig fietspad maar het heeft totaal geen verband. Je moet onder tunnels door met hele scherpe bochten en heel erg afremmen om weer op het fietspad te komen. Als ze fietsverkeer nu eens als autoverkeer zouden behandelen dan zou dit niet voorkomen. Auto’s moeten “stromen”, fietsers kunnen capriolen uithalen om hun fietspad te vinden en te bereiken. Jammer dit….

Maar het zoeft heerlijk en ik geniet van de kap, de prachtige weidse uitzichten in het Friese land. En het is nog helemaal niet koud!








Op de terugweg twee lekke achterbanden om het niet al te makkelijk te maken. Door de regen zijn de straten nat en ik fiets de glazen splinters zo naar binnen. Na de zomer heb ik altijd lekke banden als het weer omslaat. En ik heb lekke banden als ik de weg niet ken. Dubbele kans nu dus! Gelukkig waren de banden niet lek op de heenweg. Morgen weer op weg! En hopelijk is het dan een beetje droger.

Thuis gekomen heeft Tammoo de poes een muis gevangen en midden in de kamer als cadeau voor me neergelegd. Ja, de natuur is mooi, maar ook hard!



maandag 17 december 2018

Storm met een omgewaaide boom



Living dangerously, fietsen in de winter valt niet mee. Als het nu gewoon donker is, dan is er niets aan de hand. Maar deze maand betekent slecht weer met extra plussen om de moeilijkheidsgraad wat op te waarderen. Maandag fietste ik naar huis. Het was donker, regende en er was harde wind en de tegenliggers schenen vrolijk met hun laserkoplampen in de hoop arme fietsers te verblinden. Je wereld is dan heel klein niet groter dan het lichtstraaltje uit de fiets. De druppels op je bril en het windscherm helpen ook niet mee. 

Ik fiets altijd langs de Mieden, een gehucht, naar huis. Er is daar een fietspad met bomen en dat geeft dan wat beschutting voor de wind. In mijn ooghoeken zie ik plotseling iets bewegen. Ik rem zo hard als ik kan en stuur naar links. Een boom klapt om, spat voor me op het fietspad uiteen. Ik zit in een slip en ram, met een enorme klap de boom. Als ik stil sta denk ik geschrokken “dit is het einde voor de fiets,  wielen ontzet, stuurstang kapot, body gescheurd". Ik stap uit en trek de fiets los.

Ik twijfel wat, maar dan denk ik, hup foto maken. Daarna de troep opruimen en toch maar even aangebeld bij het huis waar de boom stond. De mensen doen open en wandelen mee. Ondertussen giert de wind om het huis en wordt het er niet aangenamer op. Ik heb de boom netjes teruggeduwd en de eigenaar zal hem morgen opruimen. Ik vraag ook nog even de andere bomen te inspecteren of die nog een “beetje” vast zitten. Ik spreek af dat ik thuis de schade bekijk en dat ze het nog horen. Voorlopig lijkt de fiets het te doen. Als een bang geschrokken wezeltje bibber ik naar huis.


Thuis de fiets in het licht bekeken. Maar de fiets werkt wonderwel en op een kras na op de body is er niets kapot. De boom is best dik aan de voet maar gelukkig zijn de takken aan het einde wat dunner. Toch nog geluk gehad.

vrijdag 4 mei 2018

Handig en zo met de Trommelremmen (deel 1)


Even schrikken maar ik fiets straks toch al weer 10 jaar in de Quest. De tijd vliegt en het blijft een geweldige machine. Of je nu een nieuwe of een oude fiets hebt, onderhoud blijft er altijd. Soms ben je er even een tijdje van af maar dan blijkt het een boemerang te zijn die je weer keihard treft.

Mijn rem voeringen zijn naar 78.000 km helemaal versleten. De kabels strakker zetten lukt niet meer. De kabels korter maken is geen optie omdat de boutjes vastgeroest zijn en de kabels helemaal gerafeld aan het einde. Bovendien is er dan zo’n rare hoek met de handel dat ik de kabel bij het wiel bijna niet meer kan vastmaken.

Bij Velomobiel gevraagd. Ik kan nieuwe wielen kopen met grote trommelremmen en brede velgen of nieuwe rem-ankers. Dan moet ik mijn wielen wegmikken dat gaat tegen mijn principes. En dat laatste is veel goedkoper dus uitleg gevraagd hoe dat werkt, en gegaan voor deze optie. En dan vervang ik meteen de rem binnen – en buitenkabels.


Radio op klassiek en lekker sleutelen maar. Ondertussen komt de buuf aan de deur om lootjes voor het dorpsfeest te verkopen. Ze kijkt een beetje scrutel, want Dineke wil nooit iets kopen. Dat hebben we duidelijk afgesproken. We doen dat gewoon niet meer, punt uit. Nu kan Dineke heel goed nee zeggen, en ik stuur haar altijd naar de deur, en ze is er nu niet. Oké ik zie de buuf staan en kan geen NEE zeggen. Duzzz ik koop lotjes van haar voor 3 euro, meer los geld kan ik niet vinden in de tas. Buuf blij en ik heb mijn lootjes.

Uiteindelijk is het een klein klusje als je het wiel hebt uitgebouwd. Als het boutje bij het anker los is tik je ze er zo af. Ik zet het wiel weer in elkaar en het afstellen van de goede afstand van de kabel dat is nog het lastigst. Maar het is gelukt.  Nog twee nieuwe voorbanden erop en de onderhoud boemerang is weer even weg.

Nu zit het voorwiel vast met drie boutjes aan de stuurstangen van de fiets. Als ik het wiel weer vast maak is er een moertje weg. Ik ben daar altijd heel zorgvuldig mee maar het is weg. Echt weg, niet te vinden. Enz.. Gelukkig komt Dineke thuis en zoeken we gezellig (GR#@#$%rrrrr) verder. Maar hij blijft weg. Nou ja, ik heb nieuwe boutjes op voorraad. Even testen en de remmen werken. Wat is het toch heerlijk als je handig bent denk ik nog….

maandag 5 februari 2018

De dream “Winterelfsteden in de fiets 2018”


 Ik zou dit jaar geen Winterelfsteden tocht rijden, echt niet! Veel te lang, veel te koud, veel te nat, veelste veel harde wind enz. Maar zaterdag dacht ik “geen kaart, maar dan ga ik hem toch “gewoon” fietsen?” Al die fietsers lekker buiten spelen en genieten van ontberingen en ik een beetje lekker warm bij de kachel? Ik dacht het niet. Weet je wat, vertrek ik wat vroeger kan Ymte mij misschien als haas gebruiken, vestigt hij een nieuw record. Kortom prettige mijmering en dag dromen.
Om 5:10 gaat Dineke naar het toilet, ach ik ben nu wakker kan ik er ook wel uit. Dus een liter hete thee gezet en hup de fiets in. De avond van te voren heb ik al water bananen en vier broodjes in de fiets geduwd. En extra kleren om te bezweren dat ik NIET lek rijdt, want dan is het echt niet meer leuk.

5:50 Vertrek uit Burdaard en dat gaat lekker hoor voor de wind. Na een aantal korte hagel en sneeuw buien, kom maar op! Ik zit toch onder de kap, hahahahaha…. Verdorie ik zie bijna niets meer kan het ook droog worden? Kortom een paar keer knipperen met de ogen en ik vind mezelf terug op het Rode Klif aan het IJsselmeer. 






Nu bijna in Stavoren en dan moet ik echt gaan fietsen, maar nu tegen de wind. Ach in Stavoren was ik nog lekker fit, en tot Franeker gaat het best goed met tegen de wind in trappen. Vanaf Harlingen zit ik al mijn spiegel in de gaten te houden, wanneer komt Ymte voorbij, wanneer komt Ymte voorbij enz? Na een korte yoghurt stop in Franker, (Bah wat is die yoghurt koud!! Ik krijg het niet weg, dan kieper ik het maar weer in de fiets.), fiets ik weer door. Nu is de wind echt hard en gemeen. De noordoosterwind wordt steeds dichter hoe noordelijker ik kom. Ik weet ongeveer de 30 vast te houden.


Ik zit net lekker af te zien, komt er in een keer een groene schicht voorbij. Flits, de kap vliegt even omhoog kort toetertje en dat was het dan. Verdorie dat was hem!! Die ging niet voorbij, hij vloog, hij danste, hij zweefde!! Wow ik dacht altijd dat ik een DF wilde hebben maar nu weet ik het zeker. Als ik mag wensen wat ik wil nou, dan wil later ook zulke benen!!! Kan hij wel, ons arme stervelingen, zoooo voorbij scheuren. Weet/Ziet hij dan niet dat ik ook gevoel heb? Nou ja, je hebt altijd mensen van de buitencategorie, wat een kanjer, en daar hoor ik DUS niet bij.

Ondertussen ploeter ik lekker naar Dokkum, de organisatie heeft het Jaagpad ivm met gladheid eruit gegooid. Ik had het pad anders ook niet genomen maar toch. In Dokkum rijd ik nog even om het gemeentehuis, en dan heb ik eindelijk weer de wind in de rug. Ah nu ga ik los! Pff het goede is er nu toch echt wel af en met 34 glijd ik naar huis. De elfsteden zonder kaart en stempelposten in 7 uur gefietst. Ik ben precies op tijd thuis om mijn zoon en vriendin te ontvangen. Das nog eens een goede planning. Oh ja, ik ging om 21:00 uur naar bed. Heerlijk rozig na de kou, en zonder nachtmerries van groene schichten geslapen!