Crash op volle snelheid

Deze week een nieuw experiment voor mij. Ik heb in het begin een paar Schwalbe Durano’s gekocht die ik nog nooit gebruikt heb. Dus haal ik de F-Lite banden eraf en de Durano erop. Ik fiets achter nog met de strandband van Schwalbe de Super Moto. De fiets is nu super bestuurbaar maar op de klinkers is het leven hard. Maar ik houd toch wel van de sobere lichte banden dus ze blijven er maar even op.

Vandaag fiets ik lekker naar huis. De warmste lente dag in jaren, windje in de rug. Het gaat hard en op het asfalt scheur ik lekker door. Je merkt meteen aan de snelheid als er een grove grint laag op de weg ligt. Je snelheidsmeter tikt dan meteen een paar punten terug.

Ik vlieg fietsers en wandelaar voorbij en geniet. Voor de wind fiets ik met 52 km per uur als ik door een auto wordt ingehaald. Ineens maakt de fiets een schuiver. Even flitst het door me heen dat de auto me aangeraakt heeft. Maar meteen corrigeer ik dat: “LEKKE BAND, Oooh die, auto, oooohh die auto, houd het stuur recht niet remmen!!”. Even lijkt het erop dat ik de fiets houd maar dan begint hij nog heftiger te slingeren en is er geen houden meer aan…

Blijkbaar heb ik toch van de auto afgestuurd en beland met een keiharde (karate) klap op de zijkant in de berm. Dan begin ik te schuiven op de linker kant, raak mijn bril kwijt. Duik met de neus in de sloot. Kom weer rechtop en rol door naar de andere kant en duik nu tegen de richting van waar ik vandaan kom in de sloot. Dan begint de fiets te zinken. Ik hang aan de brandnetels en voel hoe de fiets mij onder water trekt aan mijn benen. Mijn fietsschoenen zitten nog vast. De brandnetels breken en ik schuif verder het water in.

Het flitst door mee heen: “Ik ga hier verdrinken als ik niet loskom, Ik ga hier verdrinken als ik niet loskom”. Rustig blijven…. Ik ga hier…, klik eindelijk schiet de laatste voet los van de fiets. Trillend hang ik aan de slootkant als een fietser boven me hangt die ik net ingehaald hebt. “Gaat het?” Hoor ik. Ik blijk een halve meter van een betonnen damwand af te liggen in de sloot.

Ik kom bij mijn positieven, graai naar mijn tas met mijn telefoon, mijn fototoestel en reserve batterij en gooi hem snel op de kant. De man helpt me omhoog en meteen stopt een auto met een enorme kar. Voor ik het weet lig ik na een kort check alweer in de sloot om mijn fiets vast te maken aan een haak en een spanband. Met z’n drieën trekken we langzaam de fiets uit de sloot. We geven het water de tijd om via de voetgaten eruit te stromen.

De binnenkant van de fiets ziet eruit als een wrak dat tien jaar op de bodem van de zee heeft gelegen. De hele binnenkant zit vol zwarte modder en eendenkroos. Mijn spiegelkapjes, en mijn in-klik bril op sterkte vind ik meteen. Ik mis mijn Adidas sport bril en mijn WimSchermpje maar voor de rest is alles er, en de fiets is heel. Een compleet wonder na deze klap! De man met de kar beloofd mij thuis te brengen. Hij moet wel eerst de vracht even lossen. Ondertussen duik ik voor de derde keer de sloot in om mijn bril te zoeken maar de sportbril blijft weg. 

Een huisdokter stopt en checkt of alles nog werkt. Ik ben wel aardig bij mijn positieven en zeg dat alles oké is. Een paar blauwe plekken en schaafplekken en een zere nek maar niks ernstigs. Er stoppen nog twee automobilisten om te helpen, echt super aardig! Maar ik zeg dat hulp onderweg is.

We laden de fiets op de kar, hij past er precies op, en de man brengt me thuis. We bedanken onze hulpvaardige held uitvoerig en halen de fiets van de kar. Ik ben zwart van de zeeklei en groen van het eendenkroos. Dineke stuurt me eerst de vaart achter huis in, zo mag ik niet in huis.

Meteen daarna begin ik de fiets schoon te maken. Het is onbegonnen werk. Met de hogedruk spuit wervelt het eendenkroos en de zeeklei door de fiets. Uiteindelijk haal ik het kapje van de kettingbeschermer bij de derailleur eraf zodat ik een opening heb om het water kwijt te raken. Dat gaat wel wat beter maar het schoonmaken is eindeloos.

Dan roept Dineke om te eten. Aan tafel komt de klap ik begin helemaal te trillen en krijg geen hap door mijn keel. De hele wereld draait. Dineke begint meteen over wip-les, iets waar mijn hoofd even niet naar staat ;-)

Even later ben ik er weer en kan ik weer eten. Na het eten toch maar weer verder om de fiets weer fietsklaar te maken voor morgen. Tussendoor naar de plek van de crash gefietst om mijn bril te zoeken. Voor de vierde keer de sloot in en ik ben drie kwartier aan het zoeken. Maar dan heb ik mijn WimSchermpje (sloot) mijn bril en glazen en de beide brillenpootjes (hoge gras in de berm) weer. Yes! Niets kwijt!

Tot half twaalf ’s avonds ben ik bezig om de troep op te ruimen. De balans is een verzopen voorlamp, een kapotte achterbinnenband, een fietshelm in tweeën en een beste kras in de fiets en dat is het. Het elektrische circuit werkt nog (volgende dag pas getest). Het meeste last heb ik nog van de brandnetelplekken die ik op mijn handen en armen heb. In de achterband zit een best gat naast het ventiel, maar het is geen knalband. Een les is er niet uit te leren het valt in de categorie “gewoon pech” en “shit happens”.

Vandaag weer op de fiets en ook het lijf werkt naar behoren. Alleen een erg stijve nek maar dat heelt wel weer… Nu eerst op zoek naar een nieuwe helm. De helm heeft me toch voor een beste schaafplek behoed maar ook twee blauwe plekken op mijn hoofd bezorgd. Pff, best geluk gehad en de fiets heeft me perfect beschermd!

Naschrift: Op verzoek van Wim nog een foto van het gat in de band. Misschien heeft de band klem gezeten in het ventielgat? Wel raar want de Super Moto is heel groot en je schuift hem heel makkelijk bij het omleggen over de velg zodat het ventiel recht zit. De band zat er drie weken om. En de Super Moto is een nieuwe band uit de doos. De velg van de fiets zat vol bramen en ik ben best lang bezig geweest om alle bramen weer glad te schuren. Met het velglint leek niets aan de hand....

Maandag

Maandag

Ik rijd nog de hele winter op Kojak banden voor. Tot vorige week ging het best redelijk. Maar vorige week had ik een lekke band. Vanochtend in de eerste sneeuw op weg. Gelukkig is er goed gestrooid, vlak bij Bartlehiem voel ik het stuur trekken en weet ik: lekke band.

Ik heb altijd met twee sets buiten- en binnenbanden gefietst. Vorige week had ik bedacht dat je toch eigenlijk nooit twee lekke banden op één rit hebt. Dus in een waas van besparingsdrift de tweede reserve set eruit gegooid. Dus ik zal de reserve band er even om gooien. Oeps, vorige week vrijdag ook al lek en die band heb ik nog niet geplakt. Dus daarom stond hij bij de ontbijttafel...

Nou ja, ik heb voor uiterste nood altijd nog een extra binnenband mee. Buitenband zo goed en zo kwaad bekeken en betast en de nieuwe band er in. Vlak voor mijn werk voel ik dat deze nieuwe band ook lek is bah! Nou ja, ik haal het werk op de velg maar ik ben binnen. Rond de koffie maar even plakken.

Voor het voorwiel en het voetengat heb ik slim een tasje opgehangen met reserve spullen. Het reserve, reserve tasje zullen we maar zeggen. Band eruit gehaald, zit dus toch een steentje in. Vanmorgen was dat niet te zien door de nattigheid. Bandenplakspullen zoeken in mijn tasje? Zit er niet in? Hoe kan dat nou? Is het maandagmorgen of zo...

Op mijn werk heb ik een reserve bandenplak set neergelegd. Op naar Facilitair centrum. Ik krijg de sleutel en mag het doosje zelf halen. Ik weet de weg. Het doosje ziet er netjes uit. Ik heb een mooi stuk schuurpapier erin gedaan en een nieuwe tube lijm. De lijm moet ik nog open maken. Als ik in de tube knijp zit er geen drup lijm in! Nee! je gelooft het toch niet! Zoveel pech, volgens mij probeert iemand me iets duidelijk te maken.

Na 13:00 uur middagpauze en naar de Profiel in de Pier Pander straat. Bordje op de deur: "Op maandag zijn we gesloten, op andere dagen helpen we u graag verder."  NEEEEEHhhhhhh. Oké, naar De Schrans naar Jan Terpstra. Een bordje op de deur: "Op maandag gesloten".

Gierend van de lach fiets ik terug naar de stad. Vandaag is Niet mijn dag dat is duidelijk. Het Rennershuis verlost me van mijn dringende Solutie behoefte. Twee tubes, één voor onderweg en weer één voor op het werk. Beide banden geplakt en viewww ik kom thuis.

Zonet maar de wat zwaardere winterbanden eronder gelegd. En toch maar weer twee reserve banden mee want je weet maar nooit wanneer het weer super maandag is.....

Eerste nieuwe ketting na 50.000 km

Het is al weer even geleden maar ik ben door de 50.000 km grens. Tijd om de ketting te vervangen. En niet de zoveelste maar de eerste ketting in 50 K. En daar ben ik best trots op. Was het dan nodig om de ketting te vervangen? Na meting blijkt  de ketting aardig uitgerekt te zijn maar het setje werkt nog steeds naar behoren. Elke dag moet ik de parkeergaragekelder uitfietsen met een behoorlijk hellinkje en de ketting slaat niet over.

Maar toch ik wil onbezorgd kunnen fietsen en vind het nu welletjes. Bij 28K had ik al een nieuwe ketting in huis maar die gaat er nu dus op. Ik vervang meteen beide tandbladen voor. Dat is dan wel weer de prijs als je zo lang doorfietst. De ketting wordt steeds langer en dat laat de tanden van de voorbladen slijten. Als je de ketting eerder vervangt kun je je voorbladen houden maar ik wilde weten hoe ver ik zou kunnen komen.

Wat is de truc? Gewoon het onderhoudsboekje lezen en daar staat. Elke 1.000 km een drupje olie. Dat doe ik dan ook trouw. Ik merk dat 1.000 km eigenlijk net teveel is. Na 800 km kan je de nieuwe olie ook heel goed gebruiken. Maar elke 1 K is makkelijk te onthouden dus daar houd ik me maar aan. Ketting goed schoonmaken en dan elke schakel voorzien van een nieuwe drup olie. Een klusje van 15 minuten waar je heel veel fietsplezier van hebt!

Verder schakel ik altijd op als ik bijna stil sta. En rijd dus altijd in het kleinste verzet achter weg (grootste tandwiel achter). De derailleur loopt ook al een tijdje niet zo lekker dus die vervang ik ook. De ketting is er een paar keer afgelopen en heeft het derailleurhuis aardig beschadigd. Dan meteen maar een S-Ram met nieuwe shifters. Ach ik ben nu toch bezig en bekleed de kettinggoot met klittenband.

Een tip van Velomobiel: Maak de nieuwe ketting vast aan de oude. (Heb zelf even een rood draadje om de eerste schakel gedaan.) Houd spanning op de ketting en trek hem langzaam door de fiets. Zo neemt de nieuwe ketting de loop aan van de oude. Hoef je niet te klooien om de nieuwe ketting door de kettingbuis te wurmen. Ketting op maat maken. Tussenschakel ertussen en rijden maar.

Het resultaat een hele nieuwe fiets die weer heerlijk trapt en weer een stukje stiller is geworden. Racefietsers op mijn werk zijn jaloers, ze zijn blij als ze 8.000 km halen met één ketting.  Tja Velomobielen hebben zo hun voordelen....

Bandanaman

Bananenman, bananenfiets, zal ik je banaan eens prakken...

"Waarom fiets jij in een banaan?" Vroeg een klein meisje gisteren. "En als hij nu groen was, wat was het dan?" kaatste ik terug. "Een banaan die niet rijp is?" Vroeg het meisje. "Kan ook een komkommer zijn?" opperde ik nog. "Nhee zei ze, dat kan niet." "En als de fiets oranje was dan?" "Dat kan niet hè mama." "Oranje bananen bestaan niet." Echt, ik geef het op.

Zucht... het zit er echt diep, heel diep bij de mensen in. Ook al grimlach ik vriendelijk en merk dan op dat het eigenlijk "Een Velomobiel" is. Een hele prettige aerodynamische alleskunner ZONDER elektrische ondersteuning. Met heel veel ruimte voor je bagage. Waar je dezelfde houding kunt aannemen als thuis op de bank voor de tv. Dus nooit last van je nek. Een panoramische uitzicht en, en, kortom een snel veilig comfortabel sexy vervoermiddel. Fiets je weg zeggen ze tegen elkaar: "Voor mij blijft het een banaan, en ik vind het enge dingen".

Ach wat, laat ik mijn bananenaversie maar varen. Niets zo lekker en zoet als een banaan. Niets wat zo lekker rijd dan een banaan. Niets wat overal zo makkelijk verkrijgbaar is. Hierbij een lofzang op de banaan:

http://www.hetkanwel.net/2013/11/22/lekker-koken-en-poetsen-met-bananenschillen/

Ik kan moeilijk het hele stuk overtypen dus volg de link maar. Een bananenschil kan gebruikt worden als glansbevorderaar voor de je schoenen, meststof voor de composthoop. Een natuurlijk tandenbleekmiddel? Altijd handig? En een geheime Cryptex zonder cijfercode waar je een boodschap in kunt krassen voor de kids. LEUK!

­Ach, maakt ook niet uit: Yoehoe hear comes the bandanaman!

Alternatieve Elfstedentocht voor Velomobielen

Wij pikken het niet! Velomobielen onveilig? En al die “gemene” racefietsers dan, die in onverantwoorde grote groepen over de wegen wolken? Die voordringen bij stempelposten en die niet vooruit te branden zijn. Velomobielen zijn volwaardige fietsen! Weet je wat we houden; “Een alternatieve Elfstedentocht” en dan roepen we de pers erbij. En dan fietsen we met z’n allen luid toeterend spandoeken voerend door Friesland. En met een publieksvriendelijke actie laten we zien dat we helemaal niet laag zijn.  En, en…

Nou goed, 21 september staat genoteerd in de agenda. Het evenement staat op de ligfiets kalender dus wat kan er mis gaan. Na een hele drukke week en een voorbereiding van het laatste moment sta ik half zeven op. Stem geschraapt fototoestel mee, en hup in mijn werkplek voor vandaag.

Deze week heb ik, door repetities en optredens maar één keer gefietst, dus ik blaas weg en heb er zin in. Om kwart over acht ben ik in Wirdum. Ha, er is al één velomobiel, nu zal je ’t hebben! Het blijkt dat de tocht georganiseerd is door een fietsclub en ik moet inschrijfgeld betalen? Door het contact met Peter de Rond op een forum hebben ze aangeboden om een alternatieve elfsteden te organiseren. Om te bewijzen dat racefietsers en velomobielen elkaars equals zijn…. Gelukkig heb ik geld mee. Speciaal omdat ik niet lid ben en geen medaille wil mag ik voor 8 euro mee fietsen, das een koopje. Een kop koffie besteld en wachten op al mijn Velovielen/kameraden……

Heb ik iets gemist? Om half negen zijn we nog steeds met z’n tweeën. Tsja, dan toch maar op weg en er een gezellige dag van maken. Ik fiets samen met Jan Herrema in zijn Strada uit Steenwijk. Hij heeft er al 55km op zitten, ik nog maar 25. Hij spuit weg en swingt langs alle versperringen. Op volle snelheid vierkant door de bocht. Ik met mijn Quest met F-lites krabbel d’r wat achteran. "Pfff wat zijn die fietsen ook onhandig." hoor ik de randoneurs verzuchten. Ik zet namelijk tot twee keer toe de hele groep stil. Snel laat ik ze voorgaan tot het rechte stuk dan kan ik beginnen met fietsen.

We fietsen langs de Zwette en daar loopt een heel smal betonpad. Je kunt er prima overheen als je geen tegenliggers hebt. Maar de bochten en de hekken moet ik in twee keer nemen. Nog zoiets, Jan heeft de track in de GPS geladen. Ik heb gemeend er een route van te moeten maken. Betekent dat mijn GPS creatief is in de steden en er soep van maakt. Jan rijdt steeds rete strak door de stadjes en knijpt piepend in de remmen als we voor een stempel post staan. Dan springt één van ons eruit. Rent naar binnen, roept: "Een stempel edele heer… " "Oh, ja een stempel, waar liggen die dingen ook weer?" Vliegt naar buiten en verder gaat het weer….

We schieten heel lekker op. In Hindelopen moeten we terug omdat de weg eruit ligt. Verder kunnen we doorrijden. Voor Dokkum bel ik naar huis en bestel thee en chocola. Dineke heeft het klaar gezet zodat het niet meer zo heet is. Dit is onze eerste pauze en we moeten nog maar 25 kilometer en dan zit de tocht van 205 km erop.

Om 16:23 rollen we binnen bij Wirdum. Toch de tocht met elf stempels, in iets meer dan zeven uur en drie kwartier gefietst. De kaart schijnt geregistreerd te worden in Frankrijk. Ik heb nu officieel deelgenomen aan een randoneurstocht. Fietsclub bedankt voor de organisatie! Ik neem afscheid van Jan en fiets dan terug naar Burdaard. Vlak voor Burdaard kom ik de eerste randoneurs tegen. Zij moeten nog een eind tegen de koppige wind. Dan een stempel halen in Leeuwarden en dan nog naar Wirdum. Maar ik sta dan al lang onder de douche en geniet van een heerlijke bak koffie. Ja, die Velombielen zijn behoorlijk onhandig….

Snelzweef-fietslijn Leeuwarden <--> Utrecht

Het is lang stil geweest rond dit traject maar zaterdag is het pad eindelijk geopend. Ze hebben zelfs walvissen boven Harlingen neergelegd om de aandacht hiervan af te leiden. Het doel van de route om de afstand zo snel en geriefelijk mogelijk met eigen kracht af te leggen. De Quest met kap en Risse schokdemper is zo’n zweeffiets geschikt voor dit traject en is erg betaalbaar vergeleken met de de Fyra die miljoenen kost en dan niet wordt gebruikt.

Helaas is deze route alleen nog in de daluren beschikbaar, daarom om ’s nachts drie uur vertrokken. Wat een wonderschone nacht. De maan staat hoog aan de hemel. Geen mist, niet koud, wel een aardig windje maar niet vervelend. Het geluid van de fiets geeft een elektrificerende spanning en steeds denk ik: “Houd je in, houd je in.” Dat weerhoud me er niet van om heel makkelijk rond de 40 km per uur te fietsen. “Natuurlijk” is de route nog wat prematuur en moet ik bij Goutum in de achteruit. Na Irnsum rijd ik 8 kilometer op vers grint terwijl dit altijd mijn lievelingstraject was met super strak asfalt. Wie dit nu weer bedacht heeft? En in Lemmer is de weg afgesloten en kan ik ook weer in de achteruit. Grrr…

Toch sta ik precies drie uur na vertrek op de Ketelbrug. Drie uur fietsen 105 km afgelegd met een gemiddelde volgens de fietscomputer van 35.8, terwijl ik me niet inspan en drie keer heb moeten keren, da's niet gek. Ik ga onder de Ketelbrug door om het pad langs het water te volgen. Ik schrik me rot als ik nog net op tijd weet te remmen voor een slagboom. Die zag ik niet aankomen! Ik moet uit de fiets want de fiets met kap past er net niet onderdoor. Dankzij de track van Marcel Beekmans zeil ik aardig de polder door. Bij de elektriciteitscentrale kan ik weer uit de fiets. Nu heb ik er genoeg van en pak de weg, er is toch geen kip op de weg.  Een kleine vergissing in Lelystad weet ik even later op te lossen. Door de waanzinnige vertrektijd bel ik om 7:20 naar huis met de mededeling. “Ik sta in Almere!” Dineke wordt net wakker….

Dan komt er een prachtig stuk langs de Oostervaardersdijk. Allemaal vroege vogels. Die vogels kijken met enorme kijkers. Als ik de Hollandse brug oversteek is het gedaan met de snelzweeffietslijn. Het traject naar Utrecht is nog niet klaar. Vanaf hier is het een boemeltje. Wel heel schattig langs een Fort, rivieren (Vecht) en dorpjes. Ik moet nog even grinniken wanneer ik langs de "Vechtschool" rijdt, een school voor voortgezet onderwijs. Geen idee wat ze hier de hele dag doen. Ik rijd prompt ook nog drie keer verkeerd maar dat geeft niet…

Via Breukelen kom ik in Vleuten waar ik de geleende strijkstokken weer terug breng. Water tanken, thee bijvullen, even eten en weer op de terugweg.

Je kunt wel merken dat het Snelzweeffietspad nog niet af is. In allerlei dorpjes tref ik overstekende mannetjes aan die me manen om vooral niet hard te fietsen. Die hebben het niet gesnapt ;-)

Het stuk Utrecht Muiden rijd ik, nu ik de weg ken, vlot terug. En dan weer de polder in. Ik heb nu een aardige tegenwind en ben blij als ik rond de 30 fiets. Door de track van Marcel Beekmans nauwgezet te volgen kom ik nu wel perfect langs Lelystad.

Nog een stop in Lemmer op de dijk en dan naar huis. Om precies 18:00 uur ben ik thuis voor het eten. Een prachtige welbestede dag. Ben wel blij dat ik niet dagelijks voor mijn werk in Utrecht hoef te zijn maar wat een prachtige opening van dit pad. Fietsen op de Provinciale weg dat bevalt. Heerlijk, nooit remmen, glad asfalt en je komt niemand tegen. Nu nog hopen dat het pad niet alleen op dal uren is geopend. Keep on sweet dreams....

Achterligger

2012 Ligt achter ons en een vers nieuw 2013 jaar is onze “Tegenligger” om maar even in ligfietstermen te blijven. Het nieuwe jaar is los en meteen maar flink wat kilometers maken. Mijn nieuwe camera de Panasonic DMC-TZ30 Lumix is gerepareerd. De lens unit was stuk en schoof niet meer  uit. In de winkel leek het na de reparatie goed. Maar thuis zag ik meteen dat de lens niet goed gecentreerd is. Bovendien is de synchronisatie flits en sluiter niet meer juist. Foto’s met flits zijn veel te donker. Bovendien heeft hij na de reparatie moeite om de SD card te herkennen. Al met al de camera vijf weken kwijt geweest en opnieuw kan ik hem wegbrengen. Maar als je dat kunt combineren met fietsen is het veel minder erg.

De kap heeft de laatste tijd veel lawaai als ik over klinker fiets. Als ik het dak vasthoudt is het geluid weg. Dus de kap al een keer in het dak getaped maar het geluid blijft. Elke keer als ik thuiskom dan vergeet ik de tijd te nemen om te ontdekken wat er nu mis is. Met Groningen voor de deur is het de moeite van het goed onderzoeken wel waard. Het blijkt uiteindelijk dat een dop is afgebroken aan de onderkant. Je denkt dat het geluid van boven komt maar het blijkt het deksel te zijn die op de rand klappert. Alle matjes opgezocht die ik heb en één mat heeft dezelfde dikte als de afgebroken dop. Helaas is de mat groen maar daar zie je toch niets van.

Als ik vertrek zit ik weer heerlijk stil in de fiets, wat een verademing. Ik heb nog een klein rammeltje en zie dat de randen nog tegen de kuip tikken. Daar kan ik nog wel een dun stukje neopreen plakken. Zit ik daarna ook fluisterstil op klinkers.

Ik heb de wind hard mee en leg de hele 63 km naar Groningen af in 1 uur en veertig minuten. Ik rijd op een gegeven moment 39 gemiddeld!! Het gaat echt heel hard. Maar met het laatste stuk door de stad Groningen zakt het gemiddelde behoorlijk terug. Maar ik houd toch nog een heel hoog gemiddelde over.

Dineke heeft een aantal Ikea glazen gebroken en vraagt of ik nieuwe wil halen. Ikea, Bah wat een rotwinkel daar wil je toch niet naar toe sputter ik. Maar geen gemaar je bent toch in de buurt. Elk nadeel is te wijzigen in een voordeel. Hebben ze daar niet van die baby ruimtes? Dus droge kleren mee en euro voor de koffie. Bij de Ikea parkeer ik de fiets bij de andere fietsen en ga met mijn droge kleren naar boven.

De Quest past wel bij de Ikea let op de spiegeling...

In het baby-verschoon-hok heb ik alle ruimte om mijn doorweekte fietspak uit te trekken. Die droge kleren voelen heerlijk. Daarna een plattegrond opgezocht om te kijken hoe ik de route “Zo zie je alles” zo kort mogelijk kan maken. Tegen de eindeloze stroom van gelukkige vrouwen met volle karretjes banjer ik mijn weg. Bah, juist vandaag, laatste dag van de kerstvakantie, moet je er niet zijn. De bekers heb ik snel gevonden en ik wil de winkel uit op weg naar de kassa….

Ik heb een zwak voor messen. Waarschijnlijk is het genetisch want mijn broertje heeft dezelfde zwakte. Ik heb zelfs deze zomer, met behulp van Youtube filmpjes mijn eigen mes gefabriceerd. Met Oscar mijn broer heb ik het er vaak over gehad. Waarvoor heb je eigenlijk een mes nodig? Volgens Oscar, een ervaren surfival man, is de enige reden om een mes te hebben om midden in een bos te staan, diep adem te halen en de boslucht gretig naar binnen zuigen. Dan je mes te pakken, het triomfantelijk in de lucht te steken en dan JOEHOEOEOE of WOOOOW of iets dergelijks te brullen. Kijk dat is nou een antwoord waar je wat aan hebt….

Maar goed Ikea, rotwinkel, druk, maar…. Wat een mooie messen sets! Ik blijf maar met de messen in mijn handen staan. Tenslotte weet ik me los te rukken. Bijna was ik, een man, er ook ingetrapt. Oef, veilig verlaat ik de keukenartikelen met ALLEEN mijn glazen.

Daarna lekker warm zitten en voor 75 cent zoveel koffie drinken als je maar wilt! Prima winkel die Ikea! Goed geregeld ook voor fietsers!! Ik heb 63 kilometer gefietst en eet mijn droge broodje met komkommer en kiemen op. Ondertussen kijk ik mijn ogen uit wat de mensen naar binnen haffelen. Borden vol!! Wow, daar zou je goed op kunnen fietsen. Jammer dat iedereen met de auto komt…. ;-)

De camera gaat terug naar de reparatie en dan de terugweg. Terug gaat in wind en het is licht begonnen met regenen. Net buiten de stad heb ik nog een lekke band. Een aardige jongen stopt meteen en vraagt of ik nog wel door kan. Geen probleem, ik heb een voorraad hele banden mee dus het is zo weer klaar! Ik bedank hem voor de belangstelling en fiets na vijf minuten weer door. Thuis blijkt door de lekke band wel het velglint verschoven. Dit kost me thuis nog een lekke band maar ja daar is het droog en warm.

Over de terugweg doe ik twee uur maar dat is midden in de winter helemaal niet slecht. Moe en voldaan stap ik thuis heerlijk onder de warme douche. De comfortabele snelle rit was dankzij de kap helemaal geweldig!