Mark Beaumont

Wat doet een fietser in de vakantie als hij niet kan fietsen? Lezen over fietsen dus….

Van een collega het boek “The man who cycled the World” van Mark Beaumont geleend. Wat een heerlijk inspirerend boek. Deze jongen/man heeft de wereld in 194 dagen en 17 uur rond gefietst. De tocht voert door Europa, Turkijke, Iran, Irak, Pakistan, Australie en Amerika. De tocht heeft hij self supporting, dus zonder volgauto, afgelegd. Tijdens de tocht heeft hij zo’n dertig kilo bagage mee. Het oude record heeft hij met 80 dagen verbeterd!! Mark verdient daarmee een vermelding in het Guiness Book of records. Zijn doel is om elke dag 100 mile te fietsen. Tijdens de hele tocht heeft hij misschien drie rustdagen gehad. Als je zelf een lange tocht wilt maken dan kan je veel hebben aan het boek. Voor hij weg gaat heeft hij zich grondig verdiept hoe hij, en in welk land, wat moet eten om aan zijn dagelijkse 6000!! calorieën te komen. In het laboratorium vindt hij uit wat zijn beste fietshouding is. En hij heeft contact met fietsers die door Pakistan en Iran zijn gefietst.

Het is ontroerend om te zien hoe je overal ter wereld wordt geholpen door vriendelijke mensen. In Amerika ontmoet hij bijvoorbeeld een man als hij naar elefant seals/Olifant zeehonden kijkt. Deze ontmoeting duurt niet langer dan een kwartier. Maar deze man neemt wel twee dagen vrij om naar hem toe te rijden in zijn  auto om hem een aantal zaken te brengen die hij nodig heeft.

De motivatie van Mark is aan het einde van de rit een levenswijsheid. Het doel om de wereld over te fietsen is veel te groot om te bevatten. Hij deelt de route op in zeven legs. Dagelijks doet hij zijn uiterste best om te doen wat hij kan. Het grote geheel wordt pas duidelijk aan het einde van de rit.

Achter ons huis moet ik de steiger nog afmaken. Het huidige terras loopt af naar het water. We zitten er nooit omdat de stoelen er niet recht staan. Eerst moeten de huidige stenen worden weggehaald. Daarna kan ik bij het zand. De paden langs het huis wil ik verbreden dus daar heb ik het zand nodig. Maar voor ik de paden kan verbreden moet ik de planten in twee borders verplaatsen. Kortom een leuk spelletje tuin domino….

Het totale plaatje is te groot om te bevatten. Dus de tuin aanpassingen opgedeeld in legs. In het voorjaar de borders aangepakt. Daarna de stenen verplaatst. Daarna de paden uitgeschept en de aarde over de tuin verdeeld. Dan het zand erin en de paden bestraat.

Deze vakantie kan ik dan eindelijk beginnen om het terras uit te scheppen. Wij wonen hier in Friesland op de klei dus uitscheppen is er niet bij. Je moet de kleiblokken lossteken waarna je de kluiten met de handen in de kruiwagen kunt gooien. Zo nu en dan wil ik het bijltje er bij neer gooien. Maar door elke dag te doen wat je kunt komt het eindplaatje uiteindelijk toch in zicht.
Op het eindresultaat ben ik ape trots. Het is een van de grootste projecten tot nu toe. Bij de steiger heb ik drie palen gemaakt om een hangmat te kunnen bevestiggen. En natuurlijk heb ik led lampjes in de steiger gemaakt.

Grappig hoe je fietswijsheid toe kunt passen op een tuinklus. Deze maand evenveel gefietst als anders in een week. Maar de “steigerrugzak” is nu wel van mijn schouders af….

Dronten

Gisterochtend vertrokken op weg naar Dronten. De laatste drie weken wilde ik steeds vrij nemen, maar de projecten moesten af, dus deze reis is steeds uitgesteld. De fiets kraakt al bijna een maand bij elke trap die ik doe als een oude windjammer. Als remedie voor het lawaai heb ik zelfs de mp3 speler maar aan gezet. Vorig jaar fietste ik elke dag met de oordoppen maar door het windschermpje is het een stuk stiller geworden in de fiets en heb ik de oordoppen niet meer nodig.

Het wordt de dag van de bruggen. In Leeuwarden gaat hij voor mijn neus dicht. In Sneek glip ik er nog net door. De brug bij Follega gaat net voor mijn neus dicht. Een engelse automobilist komt naar buiten om de fiets te bewonderen. We hebben even een leuk gesprekje "I am a biker too". De Ketelbrug doet mee met de wave en staat zowel op de heen als terugweg omhoog. Door de harde wind schiet ik niet heel erg op. Bovendien heb ik eigenlijk geen zin dus fiets ik de hele dag tegen mezelf. Met tegenwind haal ik nog wel hoge snelheden maar door de westen wind heb ik vrijwel de hele weg vervelende zijwind. In Lemmer neem ik het fietspad langs de dijk. Maar halverwege is de dijk afgesloten voor fietsers. Dat is jammer want het stuk langs de dijk vind ik erg mooi.

Op advies van Wim Schermer ga ik de TerraCycle rol vervangen door een kunstof standaard wieltje van Velomobiel. Jan helpt even om de twee boutjes in de as te krijgen waar het wieltje om loopt en dan de eerste testrit. Eindelijk heb ik mijn stille Quest terug. Pfff het is gewoon een opluchting. Volgens Ymte slijt het rubberen ringetje waarna de ketting even wat meer lawaai heeft. Dan vreet de ketting in de rol met ongeveer 1000 km wat meer lawaai waarna hij weer stil is.

Met Ymte nog even nagepraat over zijn geweldige zes uursrit tijdens Cycle Vision (53 km gemiddeld per uur). Volgens Ymte had hij een “goede” dag… De 25 kilo Quest heeft naast alle kilo’s die hij niet heeft ook nog een centimeter bredere sporing. Hierdoor kun je net wat harder door de bochten. In de dagelijkse Quest is dat niet handig maar in een race versie geen enkel probleem. Ik zie dat hij gele ventieldopjes heeft gemonteerd op zijn race quest. "Daar doe ik een moord voor." zeg ik. Even later fiets ik blij weg met in mijn blijde kinderhandje drie prachtige gele ventieldopjes. Wat zullen ze mooi staan achter de wieldoekjes!! Maar ja, het gaat om de details....

Als ik vertrek fiets ik Ben Wiggers net buiten Dronten tegen het lijf. De volgende keer moeten we toch eens samen afspreken. Dit is al de tweede keer dat we tegelijkertijd in Dronten zijn. De terugrit is een heerlijke stille rit. Ging ik op de heenweg 32.5 gemiddeld. Terug haal ik net geen 35 gemiddeld. Nog een paar weken en het eerste jaar Quest zit erop.

Zuidhorn

Vandaag voor Dineke naar Zuidhorn gefietst om een tweedehands Suunto T3 hartslag horloge met harslag band en footpad te halen. Het is lekker windstil weer en dat nodigt uit tot hard fietsen. Het fietspad langs de Trekweg heeft nieuw auto asfalt. Al gauw zoef ik boven de 40 door de stille zondagochtend. Bij Buitenpost geeft de GPS aan dat de kortste weg via Visvliet en Grijpskerk is. Dom, maar ik volg de weg. Visvliet en vooral Grijpskerk zijn dorpen waar ze nog nooit van snelfietsters hebben gehoord. In Visvliet hebben ze hun eigen kasseien uitgevonden. Dit dorp was 20 jaar geleden al een ramp op de fiets. Het is dan wel geherstraat maar de klinkers liggen in plaats van strak tegen elkaar als weer aardig uit elkaar. In Grijpskerk mag je dwars de winkelstraat bewonderen. Ben je eindelijk het dorp uit dan kan je via twee haakse bochten weer het smalle fietspad op. Het gemiddelde is dan intussen aardig teruggetikt, dan is het zaak weer gang te maken. Vlak voor Zuidhorn fiets ik met 40,3 het dorp in. Eerst maar even droge kleren en flink drinken en dan op weg naar het adres.

De mensen zijn heel aardig en nieuwsgierig. Ik laat de fiets zien en de conclusie van de vrouw des huizes is dat de Quest een echte mannenfiets is. Spiegels, knipperlichten, remlicht, binnenverlichting en een GPS. Typisch een gadget fiets. Maar de snelheid van 40 gemiddeld maakt wel indruk…..

Het horloge wordt even uitgelegd en dan weer op weg. De terugweg moet ik het stukje “weg zoeken” in Zuidhorn compenseren. In Damwoude hebben ze de winter schade hersteld. Ze zijn wel vergeten om het grint op te ruimen. Dus ik moet voorzichtig door de bochten. Na Damwoude is mijn gemiddelde 39,7. Als ik nog wat wil moet het nu gebeuren. Ik draai het dorp uit en begin de laatste zeven kilometer met het gas erop. Ik fiets de hele tijd 50 kilometer per uur. Voor Stenendam springt de teller naar de 40,2. Het dorp race ik door en voor de deur heb ik een mooie ronde 40 gemiddeld met 86 kilometer gefietst.

Thuis is een ezel geboren het jonge dier kan net op zijn poten staan. Als ik bij hem kom om een foto te maken komt hij nieuwsgierig naar me toe. Wat een dot!! Helaas verstoot de moeder het jong...  Dus dat wordt de fles geven.....
 

Bochten techniek

De Quest is een heerlijke fiets op het rechte eind, helaas kom je wel eens een bocht tegen. En dat kost een hoop energie, de fiets moet je na een bocht weer op snelheid trappen. Een lichte racefiets van 10 kilo trap je makkelijker weer op snelheid dan een zware Velomobiel. Een haakse bocht betekent altijd flink afremmen de bocht doorgaan en dan weer accelereren. Maar er zijn ook bochten die je met een hoge snelheid kunt nemen. Op een tweewieler zijn deze geen probleem, je corrigeert het uit de bocht vliegen met tegen hangen. Een voordeel van een ligfiets is dat je in de bocht door kunt trappen de trappers raken immers de grond niet. Het tegenhangen lukt helaas niet in een velomobiel. De laatste tijd probeer ik mijn bochtentechniek in deze bochten aan te scherpen. Ik wil snel door een bocht gaan. Maar ik wil wel mijn drie wielen aan de grond houden. Hier een aantal punten waar je op kunt letten.

Stijve vering:
Mijn Quest is uitgevoerd met stugge veren. Dit geeft misschien wel iets minder comfort op hobbelige wegen. Je stuurt wel veel strakker in een bocht.

Harde banden:
Als de achterband zacht is dan voel je dat de velg wegloopt van de band. Te hard is natuurlijk ook niet goed omdat de fiets kan gaan “dribbelen”. De achterband verliest grip en je kunt dan uit de bocht vliegen. Dit heb ik eigenlijk alleen bij een slechte klinker weg. Hetzelfde geldt voor de voorbanden. Bij harde banden en een droge asfalt weg ga je strak door een bocht.

Schoudersteunen
Om een bocht lekker te nemen moet je “strak” in de fiets zitten. Mijn schouderblokken passen precies. De eerste paar weken had ik teveel ruimte en je hebt dan houden en keren als je de bocht ingaat want je kunt je nergens tegen afzetten.

Armsteunen
Door je ellebogen in de armsteunen te hangen kun je het stuur vastzetten in de bocht. Je gaat dan strak door een bocht.

Knipperlichten
Op mijn forenzen weg kom ik een aantal bochten tegen die onoverzichtelijk zijn. Dat betekent niet alleen oppassen voor mij, maar ook voor mijn tegenliggers die de bocht willen afsnijden. Om de tegenliggers te waarschuwen gebruik ik dan mijn knipperlichten. En dat heeft me al een paar keer gered.

Zwaartepunt laag
Het zitje staat bij mij afgesteld in de laagste stand om zo diep mogelijk in de body te zitten. Als je bagage hebt dan het zwaarste gewicht achter de wielkasten plaatsten. Dit helpt om het zwaartepunt laag te houden. Hoe meer het gewicht naar achteren wordt geplaatst, hoe hoger het zwaartepunt. Dus dat betekent minder hard door een bocht.

Stuurtechniek:
Om de fiets recht te laten gaan corrigeer je elke trapbeweging met een kleine tegenstuur beweging. Je merkt direct wat er gebeurt als je het stuur in het midden licht vasthoudt en je trapt. Op dat moment ga je slingerend over de weg. Probeer ik in de Quest hard door te trappen in een bocht dan voel ik op het moment van aanzet dat de fiets gaat wringen. Mijn idee is nu dat je in de bocht bij elke trap beweging ook licht zou moet tegensturen. Dit principe kan ik niet goed toepassen het wringen wordt eerder erger dan beter.

Wat ik vaak doe: Is hard remmen voor de bocht. Langzaam de bocht insturen, het stuur vastzetten, de bocht zo wijd en zo strak mogelijk nemen (ik vlieg dan net niet uit de bocht) en weer langzaam de bocht uitsturen. Als je iets minder kracht gebruikt in de bocht gaat de fiets ook niet wringen en kun je doorfietsen. Bij een hele steile bocht houd ik de benen stil.

Remmen en gasgeven in de bocht
Een collega heeft een ATB master class gevolgd bij Henk Lubberdink. Hij heeft de techniek geleerd: “Remmen en gasgeven in de bocht”. Je stuurt de bocht in met de rem licht ingeknepen, kijk waar je naar toe wilt sturen. In de bocht trap je door. Op het moment dat de fiets gaat wringen gooi je de remmen los en vlieg je de bocht door. Deze techniek heb ik vandaag wat uit geprobeerd en is nog best lastig toe te passen. Ik hoop dat het werkt in een Quest.

Als iemand meer tips heeft? Ik houd me aanbevolen…

Zwoef zwoef zwoef….

’s Ochtends fiets ik weg. Verbeeld ik het me? Of zit er iets onder de band. Toch de fiets maar even op zijn kant buiten het dorp. De linkerband is tot het canvas versleten… Nou ja als ik zo een tijdje heb gefietst dan kan het blijkbaar nog…. De Jag Wire kabels laten de fiets goed remmen maar de prijs voor een noodstop is een band…..

Zwoef, zwoef, zwoef... Ik kom bij Wyns, ondertussen heb ik visioenen van passerende auto’s en klapbanden. Buiten het dorp, het is een prachtige ochtend, toch maar een nieuwe band erom. Het klusje is met vijf minuten geklaard en de fiets voelt meteen beter aan.

In Lekkum vliegt een oud mannetje vanaf een schuin aflopende oprit, zonder uit te kijken, zo het fietspad op. Ik heb de uitwijk manoeuvre al ingezet en het was goed gegaan, alleen zie ik het mannetje onhandig over zijn voorwiel heen knoffelen…. In mijn spiegels houd ik in de gaten of hij weer opkrabbelt maar dat gebeurt niet. Toch maar even in de achteruit. Als ik er ben staat het mannetje al weer. Ik vraag: “Is alles nog heel?” En hij antwoord “Ik hie net op jo snelhied rekkenen”. Ik beaam dat ik hem ook niet had verwacht. Er is niets aan de hand en ik vervolg mijn weg.

Op het fietspad is inmiddels de zwabberende kleuterklas met Pa’s en Ma’s op weg naar school. De kinderen hebben helmen op en vlaggetjes, dus je ziet ze tenminste aankomen ;-)

Ik draai de weg maar op, kunnen ze niet van mij schrikken. Heerlijk zoef ik over het prinselijk gladde auto asfalt naar Leeuwarden. Moet ik vaker doen. Voor het stoplicht word ik aangesproken. “Heb je wel eens gedacht aan een vlaggetje”, vraagt de man “Je bent best wel laag!” Een beetje kribbig zeg ik dat ik drie meter en geel ben dat het frontaal niet opvallender zal zijn doordat de vlag naar achteren wappert…. De man blijft aardig en zegt “Dus je hebt het wel overwogen”. Volgende keer iets tactischer antwoorden Prins….

’s Avonds maak ik een extra rondjes. Leeuwarden, Noordhorn, Zoutkamp, Lauwersoog, Dokkum en weer naar huis. Van te voren drink ik flink veel water en vul mijn bidon. Als ik bij de fiets kom staat weer dezelfde linker voorband leeg. De binnenband is finaal doormidden dus die kan weg. De binnenband van de versleten buitenband zet ik er maar in. De voorband is nieuw…. 1493km zonder lekke band is wel een nieuw record.

Buiten Leeuwarden kom ik een schoolklas tegen op weg naar hun kamp. “Kijk wat een grappig autootje”. “”COOOOOOL”…. Met een gemiddelde van 37,2 kom in Noordhorn. Ik heb niet mijn best gedaan en toch is het hard gegaan. Buiten Noordhorn stel ik de GPS in en peuzel mijn boterhammetje op en trek een droog shirt aan. De gang is er nu uit en ik geniet van mijn ritje. Ik kom bij het gemaal “De Waterwolf” aan de Electraweg in Lammerburen. Toen ik met Wilfred naar huis was gefietst had ik mezelf beloofd om foto’s te maken van het gemaal. Mijn foto toestel is duidelijk niet berekend op het grote gebouw maar toch is het leuk om het gebouw goed te bekijken. Prachtig zijn de herhalingen in het gebouw….

Thuis heb ik precies 100 km gefietst in 2 uur en 50 minuten met een gemiddelde van 35,2. Toch weer een leuke rit. Eindelijk maak ik weer wat kilometers. De teller staat nu op 16.000.


Op youtube vind ik nog een filmpje met een opname van de binnenkant...

Ligfietsproject

Gisteravond had ik een afspraak met Gerrit. Gerrit werkt in het “geheim” aan een nieuw model. Toen hij de Baron kocht had hij beloofd dat ik een keer in de keuken mocht kijken.

Iets later dan 19:30 kom ik aan bij de ingang. Een conciërge komt meteen bits op me af. Wat ik hier doe? Ik heb een afspraak met Gerrit bij deze deur. Gerrit ken ik niet, Je moet je eerst bij de hoofdingang melden…

Na het grote gebouw omgefietst te hebben stap ik het gebouw binnen. Bij de voordeur zit dezelfde conciërge van daarnet. Meteen vraagt hij voordat ik nog een woord gezegd heb: Heb je wel een afspraak? Ben je wel aangemeld? Wij moeten wel weten wie in het gebouw is bij calamiteiten….. Een medewerker ziet me staan en roept. Je komt zeker voor Gerrit? Gerrit staat achter op je te wachten. "Ja", roep ik "maar daar ben ik weggestuurd…". De conciërge is niet te vermurwen en blijft stug tegenstand bieden. Collega’s moeten hem wat sussen.

De Quest mag na wat heen en weer praten binnen staan. De conciërge bemoeit zich er meteen mee. Er moeten vlaggen op die dingen. Je ziet ze niet. Waar zouden ze hier moeten staan? Ze houden zich niet aan de regels. Ze zijn gevaarlijk. Ik had laatst één bijna een onder de auto!! Jammer genoeg remde ik... Oeps die is op oorlogspad... Ik leg uit dat een Velomobiel breder dan 75cm niet op het verplichte fietspad hoeft. Dat een vlaggetje niet veel zal helpen als je een gele kogel van drie meter over het hoofd ziet. En als er twintig mensen in een Quest komen dat er ook twintig auto’s minder zouden zijn. En is er niet een speciaal plekje voor motors? Dan kan er ook een speciaal plekje voor Velo’s komen toch..? Je moet even anders denken over vervoer maar dan zijn niet de fietsen niet gevaarlijk maar de automobilisten...

De rest van het “publiek” is steeds milder en vindt de Quest een prachtig apparaat. Ik demonstreer de toeter en de knipperlichten en laat de bagage ruimte zien. Een aantal heeft me in het wild zien rijden en zijn onder de indruk van de snelheid. Ze zijn bijna om. Maar na het horen van de prijs gaan alle mannen toch voor een auto…. Want waar laat je je vriendin dan? Toch geen twintig velo’s erbij….zucht.

Gerrit laat me binnen en na een bakje thee laat hij de nieuwe ligfiets project zien. Alle onderdelen zitten in de computer en zijn berekend, dat vormt een dikke klapper vol detail tekeningen. De onderdelen in de computer zetten is een monster klus. Het vernieuwde model staat gebroederlijk naast de oude van Gerrit. Heel vernuftig hoe ze de fiets in een nieuw jasje gelast hebben. En leerzaam voor mij om te zien wat voor een proces er achter een fiets maken zit. Gerrit laat me trots alle details zien en ik beloof niets verder te vertellen….. Ik maak nog even een klein testritje op zijn oude ligfiets. Ik slalom door de machine hal en merk hoe heerlijk wendbaar de fiets is. Ben benieuwd hoe de nieuwe fietst....

Na een uurtje over fietsen en vervoer in het algemeen te hebben gebabbeld vertrek ik weer. Ik bedank de conciërge dat de fiets binnen mocht staan en na een prachtige avond rit kom ik voldaan thuis.

21 juni 5:10 zomer

Wat is de beste voorbereiding voor een concert. Een kano weekend? Voor de soepelheid van je vingers is het niet echt handig…..

Herman werd gebeld door Albert Bonnema een opera zanger. Tijdens een mid winter concert had hij afgesproken met Steven Sterk om niet alleen de winter een ode te brengen. Het begin van de zomer moest ook muzikaal worden ingeluid. Steven is fan van het licht of moet ik zeggen de lichtinval, dus de deal stond. Of we zin hadden om vijf uur ’s ochtends een muzikale groet aan de zon te brengen?

Allemaal zagen we de grap er wel van in. Dus maandag om 3:00 uur de wekker gezet en vertrokken. Het is spannend of het vanochtend droog is als we moeten spelen. Misschien zien we de hele zon wel nooit…. Daarna Herman opgepikt en doorgereden naar Grou. Daar kwam Carel met de bus. Ik heb nog nooit gerepeteerd om vier uur ’s ochtends maar de stemming zat er bij ons allemaal lekker in. Tussen de broodjes hebben we de liedjes die we samen met Albert zouden doen nog even instrumentaal door genomen.

Dik ingepakt met muts en katjes (van die halve handschoenen zonder vingers) begonnen we stipt om vijf uur te spelen. We begonnen met de lente van Vivaldi het tweede langzame deel. Gevolgd door het eerste deel. Daarna zong Albert zijn eerste lied. De vogels voelden zich uitgedaagd en deden ook mee… En toen was het zomer!!! Helaas was er een laaghangende wolk. Maar tijdens het derde lied kwam de zon boven de wolken uit. Een prachtig moment waar wij midden in de Deelen (een natuurgebied), samen met nog zo’n 80 vrienden en bekenden, getuige van waren. De goud en zilveren lichtgloed prikte echt prachtig door de wolken. Indrukwekkend hoe een echte tenor zingt. Wat een geluid en wat een volume komt uit die man.

Na het ochtendconcert stonden de warme broodjes en koffie en thee klaar voor het ontbijt. Daarna nog even de prachtige moderne boerderij bewondert van Steven. Er stond zelfs een echte Rietveld Z-stoel en ik mocht er even op zitten!

Een prachtige ochtend. Deze week maar weer wat fietsen want al dat “gedoe”, is niet goed voor de fietskilometers….

Recensie Friesch Dagblad 21 juni 2010