Filmfestival

Vrijdagmiddag om 17:00 uur in harde wind met regen vertrokken. Van mijn werk  naar Sneek  fietsen om te repeteren met RemoliNo voor het Leeuwarder filmfestival. Om zes uur kom ik bij Carel aan. De afstand van vijfentwintig kilometer met tegenwind in 47 minuten gefietst.

Onze opdracht is om bij twee films, een Ierse en een Friese film, de mensen naar binnen te spelen. Dan voor het doek een set spelen en dan weer spelend af te gaan. De Friese film heeft als onderwerp een boer die naar Frankrijk emigreert. Voor deze film heeft Herman “Ne me quitte pas” van Jacque Brel (verlaat mij niet) gearrangeerd. Het idee is om met traditionele Friese muziek de mensen mee te nemen, over te gaan in “Ne me Quitte Pas” en dat weer over te laten vloeien in een Franse musette. We repeteren hard en Carel neemt een solo op de gitaar. Het wordt morgen best druk op het film festival maar we hebben ons goed voorbereid.

Geluidsfragment van de repetitie, na twee keer oefenen, met gezellige kook geluiden....

De weg terug gaat geweldig. Door de storm fiets ik een heel stuk boven de 50 kilometer per uur. De weg Sneek Jirnsum, ligt er als een biljartlaken bij en op dit uur heb ik geen hinder van autolampen. Ik heb ervoor gekozen om Sneek, Jirnsum, Grou, Leeuwarden, Stiens Bartlehiem, Burdaard te fietsen. Vanaf Grou heb ik meer zijwind dus fiets ik voorzichtig verder. Nu ben ik in precies veertig minuten terug in Leeuwarden. Bij de afslag Hijum draai ik vol in de zijwind. Het schuimdekje kan het geweld niet aan, scheurt los, en waait weg. Snel de fiets uit en het weiland in. Gelukkig vind ik hem terug. Ik sta hier nu wel mooi alleen in een shirt te kleumen. Snel nog een verse accu erin en verder gefietst. Het dekje houd ik zo nu en dan maar vast met mijn hand. Dit wil ik niet weer. Toch maar nadenken over een zekeringkoord.

Zaterdag de fiets gepakt en mijn zwager gebeld. Hij woont vlak bij de Harmonie en de fiets mag bij hen staan. In de Harmonie spelen we het stukje”Ne me quitte pas” nog even door en dat is maar goed ook. Bij de film gaat het perfect en worden we overladen met complimenten. Bij de Ierse film is het heel druk maar in de grote zaal van de Harmonie passen heel veel mensen. We lopen door de mensen en spelen ze binnen. Alle mensen reageren ontzettend positief. De zaal en het balkon lopen helemaal vol. Bij de set voor het doek krijgen we de mensen zelfs mee. Onze contactpersoon wil ons al laten stoppen maar de distributeur van de film vindt het veel te mooi en laat het even gaan. Het is grappig, de mensen gaan naar een film, maar ondertussen spelen ze in een scene die een film zou kunnen zijn…. Het applaus is klaterend en gemeend. Helemaal trots staan we na afloop te glimmen.

Onze contactpersoon is zo enthousiast en vraagt of we nog een zigeuner film willen inleiden. De hoofdpersoon/acteur is in het publiek en samen met hem spelen we een aantal nummers in de foyer. Hij wil ons aan de wijn maar we moeten nog spelen. “Zijn jullie baptisten of zo?” Roept hij uit. “Zulke muziek dat vraagt om drank”. Hij wil de nummers helaas niet in de zaal doen dus dan alleen wij maar. Ook daar gaat het weer geweldig.

Vrijdagavond was ik eigenlijk veel te laat thuis van de repetitie. ’s Ochtends ben ik al weer vroeg op gestaan om de nieuwe muziek uit mijn hoofd te leren. Ik ben blij als we stoppen om 17:00 uur, ik heb het gehaald.

Voor het eerst deze week is het mooi weer geworden. Ik wandel terug naar mijn fiets trek mijn optreden kleren uit en mijn fietskleren aan. Met de wind mee en een dun zonnetje fiets ik rustig terug. Een geslaagd filmfestival!

Radio opnames Noardewyn II

Zoals beloofd het filmpje op YouTube van de radio opnames. Doede Veeman begeleidt door RemoliNo met het nummer Krisis van de nieuwe CD "It is in spul".

Noardewyn

Gisteravond kreeg ik een mailtje van http://www.doede.veeman.nl/ met het programma voor de radio opnames vandaag voor het programma Noardewyn van Omrop Fryslân. Vanochtend vroeg op pad en het lijkt wel het herfst treffen. Ik kom vandaag zo maar drie ligfietsen tegen. Een trike, een high racer en een low racer. Komt het dan toch nog goed met die rare ligfiets? Bij iedereen toeter ik blij, ha lotgenoot!, maar ik heb teveel haast om te blijven hangen.

Vanochtend op het werk het alarm van mijn horloge gezet op 11:45 en lekker aan het werk gegaan. Om half een kijk ik op mijn horloge en ik schrik me helemaal wild. Het alarm moet je niet alleen op de tijd zetten, je moet het ook aanzetten. Snel in de fiets gesprongen en naar de studio gereden van Omrop Fryslân. De studio zit op een industrie terrein en ik moet dwars door de stad. Niet echt heel handig in de Quest maar het lukt.

In de studio ben ik nog op tijd om te sound checken. Daarna krijgen we een heerlijke lunch voorgeschoteld. In de haast ben ik mijn brood trommel vergeten dus dit eten is heel welkom. Na de lunch gaan we op weg naar de studio.

Voor en tussen de nummers hebben we nog wat tijd om ingespeeld te raken. De live nummers spelen we lekker. De filmpjes komen binnenkort op Youtube, dan moet ik maar even doorlinken. Doede vertelt van zijn nieuwe cd "It is een spul". Dit is een uitspraak van zijn moeder. En deze uitspraak kan je altijd toepassen op van alles wat in de wereld gebeurt. De liedjes van Doede beschrijven de toestanden in de wereld dus de titel is helemaal goed gekozen. De presentator vindt Doede zijn cd een beetje zwaar op de hand. Maar je moet juist de humor van zijn nummers zien om ze te waarderen!! Zelf speel ik wel redelijk, het kan altijd beter natuurlijk, maar we zitten wel lekker te genieten...

Na de opnames haast iedereen zich weer naar zijn werk. Ik pak de Quest in en race terug. Best een lange dag van 6:15 uur weg en 18:15 thuis, maar zo compenseer ik de studio tijd nog een beetje. Het is toch heerlijk dat ik de Quest kan gebruiken om al mijn spullen te vervoeren. Voor dat ik de Quest had, moest ik altijd op een stadsfiets, of ik ging met de auto, anders kon de viool niet mee. Het is heel leuk dat ik de Quest nu kan gebruiken zoals je een auto gebruikt…..

UTD Spikerboor Akkrum

Vroeger toen de winters streng waren en mijn moeder zelf gemaakte erwtensoep maakte trokken mijn vader en ik eropuit. Voor het eerst mocht ik de nieuwe noren van mijn moeder aan. Ik voelde me al een hele held want ik kon de hele middag op de vijver schaatsen.

Zo schaatsen mijn sterke vader en ik over het gitzwarte ijs voor de wind naar Akkrum. In mijn beleving van 12 jarig jongetje was je een held als je helemaal van Heerenveen naar Akkrum  kon schaatsen. De machtige veevoederfabriek UTD zagen we al op kilometers afstand maar 'Foar de wyn is eltsenien in hurdrider' dus we schaatsen er heerlijk naar toe. Na een korte rust moesten we terug. En in de bikkelharde wind terug kreeg ik diep respect voor mijn vader. Met machtige slagen sneed hij dwars door de wind. Zelfs achter zijn rug kon ik het niet houden. Volgens mij is dat de eerste keer dat ik echt steen kapot was. Uiteindelijk heeft hij me zelfs een heel eind geduwd.

Vrijdag mocht ik muziek maken ter ere van de opening van het nieuwe bedrijven terrein Akkrum UTD Spikerboor. Dus de fiets helemaal volgeprakt met extra kleding schoenen en de viool.

Om van Leeuwarden naar Akkrum te fietsen in de Quest heb ik een uur gerekend. Maar de reis gaat zo voorspoedig dat ik met een dik half uur fietsen, veel te vroeg dreig te komen. Vlak voor Akkrum uit de fiets gestapt en mijn optreden kleren aangetrokken. Twee racefietsers passeren en roepen “Ha lekker een banaan!!”. Ik vind het een geweldige opmerking maar ik roep dat het een broodje is en geen banaan die ik eet…. Het laatste stukje leg ik in een sukkel drafje af.

Van de machtige voederfabriek is helemaal niets meer over. In plaats daarvan is een gezellig bedrijven terreintje gemaakt met de meest uiteenlopende bedrijven. We spelen de mensen binnen die de bedrijven hebben bekeken. Akkrum blijkt helemaal niet zo ver weg te liggen van Heerenveen als ik vroeger dacht. Het is, zo leer ik van de openingsspeech, een toplocatie. Akkrum heeft een waterverbinding aan het kanaal en ligt aan de snelweg.

Na een uurtje spelen mogen we weer inpakken. De schone fietskleding had ik onder mijn nette kleding aan. Dus het is een kwestie van strippen. Ik voel met net Superman maar dan de ligfietsvariant. Dan de viool weer in de fiets manoeuvreren en vertrekken. Mijn ouders zijn terug van vakantie en ik heb afgesproken om bij ze langs te gaan. In Heerenveen wordt ik meteen aan het werk gezet. De ijskast en de wasmachine moeten even van hun plaats om de vloer eens lekker te soppen.

Na een heerlijke maaltijd van zalm, spinazie en Mie, waar ik natuurlijk veel te veel van eet, vertrek ik weer richting Burdaard. Om zeven uur fiets ik weg en ik zal dus voor het eerst een lang eind in het donker gaan fietsen. Het is werkelijk een schitterende avond waar de zon de hemel rood kleurt. Intens gelukkig zoef ik over de weg. Bij Grou is het donker geworden en gaat het groot licht aan en de schuimkap op. Zolang ik fiets is er geen centje pijn. Maar als ik stop voor het stoplicht dan beslaat het vizier en mijn bril. De lamp geeft echt een bak licht en ik hoef geen moment in te houden.

Ze zijn met het fietspad bezig in Lekkum dus ik mag ik daar de weg op. Wat een groot verschil is dat toch. Het asfalt is heerlijk smooth. De laatste keer dat ik de accu heb opgeladen kan ik met niet herinneren maar de lamp blijft het goed doen. Zo nu en dan controleer ik met de toeter of ik nog vermogen heb. Zolang ik kan toeteren is er stroom genoeg.

Ondanks dat het nog niet koud is voel ik wel de kou in mijn voeten trekken. Thuis zijn het twee ijsklompjes. Ik moet maar eens naar verwarmde zolen gaan kijken. Want winter is het niet, maar nu kan ik mijn voeten al niet warm houden…..

Woon werk, werk muziek.

De kilometer afstand zoals ik deze week voor het eerst fiets is 25 kilometer. Dus ik kom nu dagelijks op 50 km. Met de Optima Baron kon ik over het Jaagpad langs het Dokkumer Ee. Een prachtig pad, alleen wel met drie hoge bruggen, waar de fietser wordt verzocht af te stappen. Dit fietspad is ideaal, je komt er geen kip tegen maar met de Quest is dit pad geen optie meer.

Met mijn Optima Baron kon ik de dagelijkse spullen naar het werk prima houden. Op het werk is een douche ruimte met een locker waarin mijn kleren en een paar extra schoenen staan. Na het werk maak ik als violist veel wereld muziek http://www.remolino.nl/ Als ik ga repeteren, switchte ik naar de gewone fiets. Fietstassen volproppen en viool op de rug. Voordat ik de Quest bestelde heb ik aan Kees van Malssen , zijn dochter speelt viool, gevraagd of de vioolkist erin past. Hij heeft wel een 20 inche Quest maar de viool van zijn dochter paste dus dat geeft hoop. Maar past het ook bij mij….?.

Vandaag naar de eerste repetitie gefietst vanaf het werk en inderdaad, al is het even passen en meten, het past wel.
- Viool in een smalle kist overgepakt.
- Tas met muziek en muziekstander
- Gewone kleding voor de repetitie
- Droge fietskleren voor na de repetitie
- Werkkleding, lunch pakket en fruit.
- Reserve band.
- Pomp.

De viool ligt aan de linkerkant strak tegen de zijkant. Dit geeft mogelijkheden, nu kan ik dus ook naar optredens fietsen.

Op de terugweg van de repetitie voor het eerst met licht gefietst. De B&M Cyo geeft heel mooi licht. Ook de berm wordt er goed mee verlicht. In de winter kon ik nooit echt hard door fietsen omdat ik te weinig licht had. Met deze lamp zal dat geen probleem zijn. De lamp geeft zoveel licht dat ik nu automobilisten kan verblinden. Die zijn er zo blij mee dat ze ook het groot licht aan doen voordat ik passeer!! Oeps, de lamp dus maar even wat lager gezet. Jammer was dat ik mijn zonnebril nog ophad om de vliegen te weren maar zelfs met zijn zonnebril kon ik de weg nog zien. Vanochtend meteen maar de lenzen van mijn bril verwisselt. Dag zomer….?