Achterwiel

Vorige week met Marcel Beekmans gefietst. Tijdens de terugtocht op de Afsluitdijk sloeg mijn ketting steeds over de tandwielen van de achteras heen. Dit is al veel vaker gebeurt. Meestal is het nodig om de derailleur opnieuw af te stellen. De hele week ben ik vrolijk doorgefietst. Mijn achterveer piepte ook en dat is veel irritanter omdat je dat gepiep dan de hele tijd hoort.

Vrijdag naar Drachten en naar Heerenveen. Met 60 km per uur, even het IJmte gevoel, naar beneden geknald in het Aquaduct van Grou. In de bocht hoor ik het achterwiel tegen de kast aanlopen. Blijkbaar heb ik de fiets niet goed ingepakt waardoor de wielkast tegen het wiel aankomt....?

Zaterdag toch maar even de fiets de achterveer uitgebouwd. De blauwe veer is aan één kant versleten. Waarschijnlijk trekt hij krom als de veer inveert. De volgende keer als ik in Dronten ben zal ik hem vervangen. Nu eerst de veer maar even dik in het vet gezet. Als ik de fiets dicht wil maken zie ik een ring liggen in de kettinggoot. Hé? Zit er dan toch nog een ring bij de bevestiging van de achterveer? Als ik de ring ertussen doe past de bout niet meer. Voorzichtig voel ik met mijn hand en er komt ook nog een bout uit? Toch maar even het achterklepje bij het achterwiel losgemaakt. Brr, de twee bouten met de ring van de achteras zijn los…..

Sander heb ik beloofd om naar zijn hardloopwedstrijd te kijken in Dokkum. Maar dat ga ik dus nu niet meer halen. Toch maar als een bezetene, in het zonnetje dat dan weer wel, aan de gang. Bout aan de andere kant losgedraaid. Ring er op. De twee bouten aangedraaid. En de bout aan de andere kant weer vastgezet. Klep erop en de twee kettingkasten weer teruggezet in de buik van de fiets. Ik houd precies drie minuten over om het gereedschap op te ruimen en mijn handen te wassen.

Snel race ik naar Dokkum. Ik kom nog op tijd om Sander twee keer langs te zien rennen. Hij heeft zijn voet de eerste honderd meter verzwikt maar toch de vijf kilometer uitgelopen. Als hij thuis komt is de voet zo dik dat hij niet meer kan lopen. Hij heeft twee minuten langzamer gelopen dan zijn beste tijd. Maar met zo'n voet is dat toch nog een prestatie.

De fiets doet het weer geweldig. In theorie had er heel veel mis kunnen gaan. In de praktijk kan de as geen kant op en blijft de fiets het gewoon doen. Ik ben wel boos op mezelf dat ik het niet beter gevoeld heb. Maar alles is gelukkig nog heel. En de fiets schakelt weer uitstekend…..

Marsman

Marcel Beekmans wil een “Tour du Hollande” maken en ik mail hem dat ik wel een stukkie mee wil fietsen. Dat is zo geregeld. Maandag zal ik hem tegemoet fietsen op de Afsluitdijk en dan loods ik hem door Friesland.

Om acht uur vertrek ik en fiets vlot naar Harlingen. De dikke winterbanden heb ik eraf gehaald en de Kojaks weer teruggezet. De fiets zoeft niet alleen ouderwets, hij is ook weer heerlijk bestuurbaar.

Als ik de Afsluitdijk opdraai krijg ik een sms van Marcel. "Over een uurtje ben ik op de Afsluitdijk". Het is eindelijk wat warmer, zo’n 10 graden, en de wind is matig. Op de dijk vliegt de snelheid dus omhoog. Het valt op dat er een hoop troep op de dijk ligt. Dat mag wel weer eens worden opgeruimd.

Als ik het talud omhoog fiets bij het monument zie ik Marcel Beekmans samen met Pee Komen. Marcel zit in zijn fonkelnieuwe Groene Carbon Quest een stralende Marsman te wezen. De fiets is echt geweldig om te zien. Jammer dat hij hem helemaal heeft volgeprakt voor zijn tocht, dus het lichte gewicht is niet echt te voelen…. Pee heeft Marcel het eerste stuk begeleid. Ik neem het stokje nu van hem over. Na een kleine fotoshoot gaan we weer op weg. Marcel heeft zin in koffie en wil naar het tankstation op de dijk. We spreken af dat we niet gaan racen. Doen we echt niet? Nheeu, we houden ons in….. Echt waar….

Even later racen we boven de 40 zij aan zij de dijk over en vliegen de kilometers onder onze banden door. Stoer roepen we alle twee “Dit houden we de hele dag vol”. Bij de benzine pomp gaan we aan de koffie. We zijn daar een aardige attractie en als twee mensen aan Beekmans vragen waar die vandaan gaat en waar hij naar toe gaat, slaan de mensen stijl achterover. Amsterdam, Winschoten op een dag? Dat kan gewoon niet!!

In Harlingen is de tank van Marcel Beekmans leeg en maken we een kleine stop in de haven bij het schip de Artemis. De 40 gemiddeld is toch iets te ambitieus als je het vier dagen wil volhouden. Er ligt een prachtig zeilschip en die wordt meermalen op de foto gezet. Na een aantal krentenbollen, en sport drank zit de tank weer vol en gaan we weer los.

Als we Harlingen uit zijn blijven we noordelijk fietsen in Friesland. Zo vermijden we Franker, Leeuwarden, Twijzel, Buitenpost en Grijpskerk. De route voert dan langs Sexbierum, Minnertsga, St JacobiParochie, Oude Leye, Hijum, Bartlehiem, Burdaard, Damwoude, Strobos en Zuidhorn.

Na 151 kilometer ben ik om half twee ’s middags weer thuis. Het plan is hier om een grote stop te maken van maximaal een uur. Dineke komt net thuis en heeft een heerlijke zelfgemaakte erwtensoep voor ons klaarstaan. We eten ons buikje rond en dan gaan we weer op pad. Wat er in de soep zat, dat weet ik niet, maar het is uitstekende brandstof. De benen voelen weer net zo fit als vanochtend, we kunnen er weer tegenaan. We fietsen nu naar Damwoude, De Dokkumer Trekvaart en dan bij Buitenpost rechtdoor naar Strobos.

Mijn laatste actie is Beekie door Zuidhorn loodsen waarna hij alleen nog het rechte fietspad hoeft te volgen om in Groningen te komen. Het laatste stoplicht dat Beekie tegen gekomen is, is in Purmerend. Het volgende stoplicht dat hij tegenkomt is in Groningen. Niet slecht, als je de weg kent...

Mijn weg terug loopt naar Noordhorn, Zoutkamp en Lauwersoog terug naar huis. Allebei komen we precies om half zeven aan. Mijn dagafstand is 260 kilometer met een gemiddelde van 32.6. Het was de eerste mooie fietsdag van het jaar. Beekie doen we nog eens!!

Fietsen één van de grootste oorzaken van hartfalen

Fietsen één van de grootste oorzaken van hartfalen

Gemakzuchtige mensen zullen niet verder lezen en dat is jammer want nu is de titel de waarheid geworden. Maar is dat ook zo?

Toen ik begon met werken was het nog gewoon dat je op de afdelingen mocht roken. Op een dag kwam er een nieuwe indeling en kwam ik met twee rokers op een kamer te zitten. Recht op een rookvrije werkplek was er toen niet bij. Ruzie maken, afspraken niets hielp ik moest toch vooral begrip hebben voor hun verslaving. Nu is het al weer een tijdje normaal dat er op een werkplek niet gerookt mag worden. Behalve natuurlijk de kleine cafés. Want als het om geld verdienen gaat dan mag het plotseling wel weer….?? Kortom, jaren lang heb ik een verbeten strijd moeten voeren tegen rokers voordat het sociaal geaccepteerd is dat je overdag niet onvrijwillig in de rook zit. Het heeft ook jaren geduurd voordat ze aan konden tonen dat roken niet gezond is. De tabaksindustrie werkte ook niet echt mee en dat is een understatement.

Elke dag stap ik vrolijk op de fiets en ga door weer en wind naar mijn werk. Mijn woonWERK rit gaat langs een weg. Ik vind dat ik recht heb op een rookvrije tocht naar mijn werk. Dankzij de fietsers in dit land, is het nog een beetje leefbaar ten slotte.

Ik ben bang dat het nog jaren gaat duren voordat iedereen het hier mee eens is. Maar wie weet vertellen we nog aan onze kleinkinderen dat we vroeger langs zo’n stinkende weg moesten fietsen en dat iedereen dat normaal vond.

Vandaag stond een artikel in het AD met de titel bovenaan dit stukje. Als je het artikel leest dan hebben academici 36 studies met elkaar vergeleken en komen ze tot de conclusie dat door de luchtvervuiling fietsers meer kans lopen op hartfalen dan autobezitters. Moeten we dan als fietser ook maar in de auto stappen om van dat grotere risico af te komen?

Gelukkig bestaat er van elk onderzoek een tegenonderzoek. De waarheid is ten slotte “elastisch” om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Volgens dit onderzoek lopen echter automobilisten evenveel risico als fietsers.

Citaat van de conclusie en de maatregelen zijn ook het lezen meer dan waard:

Resultaten

·         Hoge blootstelling aan ultrafijne deeltjes, zwarte rook en fijn stof heeft een direct negatief effect op het functioneren van de longen. De verandering is na een aantal uren weer verdwenen.

·         Hoge blootstelling aan ultrafijne deeltjes verhoogt de luchtwegweerstand nadelig. Ook deze verandering is na een aantal uren weer verdwenen.

·         Fietsers inhaleren een grotere dosis luchtverontreiniging dan automobilisten en buspassagiers. Toch bleek het effect daarvan op de luchtwegen niet groter te zijn dan bij automobilisten en buspassagiers.

• Blootstelling aan luchtverontreiniging heeft effecten op bloedwaarden, een indicatie dat  luchtverontreiniging ook op korte termijn invloed kan hebben buiten de luchtwegen, bijvoorbeeld op het hart.

Maatregelen van dit onderzoek:

·         Fietsers stimuleren over fietsroutes te rijden met minder gemotoriseerd verkeer en op wegen op grotere afstand van veel verkeer. Dit kan gerealiseerd worden door bijvoorbeeld doorgaande fietsroutes aan te leggen die op afstand van autowegen ligt. En door fietsrouteplanners te maken die autoluwe routes aangeven.

·         De doorstroming voor fietsers in het verkeer vergroten. Dit kan bijvoorbeeld door een groene golf voor fietsers of door het verkeerslicht per cyclus tweemaal op groen te laten springen voor fietsers. Fietsers worden tijdens het wachten bij drukke kruispunten namelijk blootgesteld aan hoge concentraties luchtverontreiniging.

• Het stimuleren van fietsgebruik. Fietsers veroorzaken zelf geen luchtvervuiling. Meer fietsen zal de blootstelling aan luchtverontreiniging voor alle verkeersdeelnemers dus verlagen. De gezondheidsvoordelen van fietsen wegen op tegen de nadelen van de blootstelling aan luchtverontreiniging.

Fietsers krijgen dan wel meer vervuiling binnen dan automobilisten maar na een aantal uren zijn deze effecten verdwenen. Dus automobilisten geen lullige excuses meer dat fietsen ongezond is. Vergeet deze titel maar snel. Stap op de fiets en breng mijn “Recht op een schone woon- werkrit” een stapje dichterbij.

Aerodynamische spiegels

Collega’s denken dat ik constant zwetend en hijgend in mijn trapmobiel zit. Dat de wereld in je fiets heerlijk overzichtelijk is. Dat je niet na hoeft te denken terwijl je trapt en dat je al mijmerend, dus zonder te hijgen door het land glijdt, het wil er gewoon niet in. Als je zo hard gaat dan kost dat moeite, punt uit…..

Maar waar zit je dan zoal aan te denken? Euhh, over het werk, over muziek, over de boeken die ik lees en over de spiegels. Bah, die spiegels passen toch eigenlijk helemaal niet bij de fiets. Wat kan je daar nu voor bedenken…..

Ach, het zal heus eerder bedacht zijn maar als je zelf een oplossing vind geeft dat zo’n heerlijk gevoel. In het boek “Het huis van de moskee” van “Kader Abdolah” komt een pottenbakker voor. Hij bakt schalen en potten van klei. Hij wordt door de moderne tijd ingehaald en uiteindelijk staat de tuin en het dak vol met potten en pannen die nooit verkocht zullen worden. Als ik nu eens een mal maak van klei dan kan ik er polyester omheen lamineren en dan heb ik mijn aerodynamische hoes voor mijn spiegel. We wonen niet voor niets op de klei ten slotte.

Vandaag regent het de hele dag en ineens schiet het idee me weer te binnen. Op naar de tuin om klei te halen. Met de eerste schep heb ik meteen de klei te pakken. Samen met een emmer water en een verf stokje modeleer ik het kapje voor de spiegel. Na een lief half uurtje kleien Dineke erbij geroepen. De korte of de lange vorm, wat heeft je voorkeur?  Zoon Sander en Dineke zijn unaniem: De lange.

De klei wil er wel op maar komt er niet af in de vorm die ik in het hoofd heb af. Na even piekeren gooi ik er een plastic zak tussen. Ik kan opnieuw de kapjes modelleren. De twee klei mallen zijn klaar en liggen binnen te drogen. Het resultaat wordt vast niet zo strak maar ik ben wel leuk bezig geweest…….

Hond

Lang geleden, ik woonde nog thuis, hadden we een Fox terriër. Dit was een prachtige beestje met een ontzettend fel karakter. Mijn broer, zus en ik hadden samen met ons vader de spaarpot op de kop gezet en de hond samsam gekocht. De hond, je raadt het al, heette dus Sam. Het was maar een klein hondje maar dat belemmerde hem niet om herdershonden, boxers en andere grote honden schrik aan te jagen. Op een dag is hem dat gedrag trouwens hardhandig afgeleerd maar dat is een ander verhaal…

Sam liep het liefst met grote balken in zijn bek. Als we weggingen gooide ik een halve boom zo ver weg als ik kon waarna hij hele weg heel parmantig met die gigantische paal in zijn bek meewandelde. Het wandelpad over het water daar stonden paaltjes en elke dag kwam hij daar vast te zitten met zijn paal. Maar goed… Hij was zo fel op zijn paal dat ik hem op het randje van het dak van de garage gooide. Zolang hij de paal zag was hij niet te houden en wilde hij niet naar binnen. Alleen op het dak, uit het zicht, kon ik hem mee krijgen.

Mijn vader had een prachtige rode Ford Escort. Dat was in die tijd een hele hippe auto. Volgens mij is dat jaren lang de meest verkochte auto geweest. Deze auto stond meestal in de garage en op zaterdag werd hij natuurlijk netjes gewassen anders mocht hij niet naar binnen. 

Op een dag had ik met veel moeite de halve boom uit de bek van Sam gerukt. Hij sprong kwijlend bij me op om de tak weer te veroveren. Ik mikte de tak op het garage dak. Ik zie nog voor me hoe de tak net niet de dakrand passeert maar terug stort, de wet van de zwaarte kracht volgend, en oh noodlot boven op mijn vaders glimmende pracht. Daar stond ik, met een idiote hond om mee heen te dansen, en een halve boom op de motorkap van de prachtig rood glimmende Ford Escort waar nu wel, helaas een deuk(je) in zat.

Mijn vader was “not amused”….  Volgens mij gebeurde dit op vrijdagmiddag. De volgende dag zaterdag moest de auto weg en heeft hij een nieuwe besteld. Je weet toch waar zo’n deuk zit en dan is de lol eraf….

Twee weken terug op een ochtend, vlieg ik het fietspad op. Er loopt een mevrouw met een hond. Ik bel en ze gaat aan de kant. Maar de hond schrikt (tenminste dat denk ik) en rent het fietspad op het moment dat ik wil passeren. Een gangetje van niks en ook een klapje van niks. Maar wel een dikke deuk in mijn fiets. Twee winkelhaken in de gelcoat en een mooie ronde plek waar ik de hond heb geraakt.

De hond had gelukkig niets maar bah, sindsdien is de lol eraf. De fiets moet weg! Ik wil een ander! Ik ga noooooit meer fietsen. Je bent erfelijk belast of niet tenslotte. Het formulier is inmiddels ingevuld, de schade expert is geweest en natuurlijk is het allemaal te herstellen en komt het heus wel weer goed. Binnenkort kan ik de fiets naar Dronten fietsen en de vlek laten wegwerken. Er zijn veel ergere dingen in de wereld, ik weet het allemaal heus wel. Maar toch….

Elfje

Quest
Zingende fiets
Wij suizen zacht
Ik, de maan, sterren,
Fiets

*

“Kreeg je je kerstpakket in je banaan?”

Gisteren nieuwjaarsbijeenkomst in Drachten. Het advies was om met de auto te komen. Dat prikkelt natuurlijk juist om te fietsen! Ik heb de rit maar ruim berekend met anderhalf uur voor de 30 kilometer vanaf Leeuwarden. Dat is inclusief lekke banden en twee keer omkleden.

Bij aankomst blijkt dat ik sneller ben dan de meeste mensen met de auto. Ze staan in de file bij de parkeergarage in Leeuwarden en in de file voor het congrescentrum in Drachten. Ondanks de 250 zware kilometers gisteren, fiets ik lekker naar Drachten toe. In Drachten is een prachtig futuristische fietsbrug gemaakt. Deze fietsbrug overspant denk ik wel 100 meter. Prachtig zo’n in het oog springend object, alleen het zout is wel op in de gemeente Smallingerland. Het is behoorlijk oppassen over slechte fietspaden van rammelende stoeptegels, samen met de gladheid geen pretje. Dat betekent dat je als fietser “blij” bent, “dat je niet glijdt”. Misschien is het een idee voor Drachten om het budget wat beter te verdelen? Ik word welkom geheten door een dorpsomroeper. Hij wil wel even met zijn gele mobiel op de foto. Bij binnenkomst kleed ik me om en daarna doe ik me tegoed aan drie bakken thee en dan ben ik weer lekker warm.

Marc Cornelissen houdt een prachtige toespraak over zijn reis naar de Noord- en Zuidpool. De ervaringen die hij heeft zijn naadloos op het bedrijfsleven van toepassing. Na afloop sta ik nog even heel leuk met hem te praten. Na de toespraken en het feest is er als verassing een nieuwjaarspakket van 12 kilo. Een prachtig Italiaans pakket verpakt in een doos van een meter breed en 40 centimeter hoog.  Voor het eerst in twintig jaar krijg ik zo’n mooi pakket! Voor de doos krijg ik van een aantal mensen de aanbieding om het voor me mee te nemen. Maar eigenwijs als ik ben wil ik het toch even “passen”.

Mijn reserve handschoenen (bij lekke banden) en mijn extra mutsen bieden uitkomst bij al het glas werk. Ik pak er de flessen mooi mee in. Uiteindelijk prak ik het pakket makkelijk weg in de fiets. Er is zelfs nog ruimte voor mijn schoenen en de nette kleren die ik meegenomen heb. De lege doos moet ik achter laten maar de hele inhoud gaat mee. ’s Avonds glibber ik over de spekgladde wegen de 40 kilometer naar het Noorden. De fietspaden vermijd ik maar zoveel mogelijk. Om half elf ben ik thuis. Gelukkig geen lekke banden of andere rare dingen.

Vandaag ben ik mijn broodbak vergeten op het werk. Dineke moet toch in de stad zijn en geeft het af aan de dames van de receptie. Als ik mijn bakje kom halen vraagt de dame die in de zomer altijd fanatiek fietst van Grou naar Leeuwarden. “Kreeg je je kerstpakket in je banaan.” De dame die naast haar zit valt haast van haar stoel “Wat zeg je nou????!~@$#@”