Speedplay schoenplaten

Vrijdag naar Heerenveen gefietst. Onderweg begon mijn rechtervoet te slapen. De tinteling trok helemaal naar mijn knie. Maar even uit de fiets en een stukje lopen. Als ik terug in de fiets stap wissel ik van zijde van het pedaal en dan voelt de trapper weer goed. De pijn trekt gelukkig weer weg.

Sinds ik schoenen heb met een carbon zool en de speedplay pedalen heb ik nooit meer last van wat voor een pijntje dan ook. Ik heb gekozen voor de prettigste fietsschoenen. Dat betekent voor mij dat je alleen maar goed kunt fietsen met deze schoenen. Zodra ik uit de fiets stap doe ik de schoenen uit en dat kan best onhandig zijn. Meestal loop ik dan verder op sokken. 

De ultieme velombielschoen bestaat nog niet voor mij. Als je kiest voor een carbon zool dan kom je in de top van de race schoenen en die hebben zo'n handige snelclip aan de zijkant. Heel onhandig bij de voetgaten maar er is wel mee te leven. Race schoenen hebben bijna geen hak. Als je achteruit wilt flintstonen dan heb je wel een hak nodig. Bij mijn schoenen heb ik maar een stuk fietsband op de hak geplakt. Niet fraai maar het werkt wel. Met mijn hollandse voeten pas ik niet in de Italiaanse leest en dan vallen opnieuw heel veel schoenen af. Maar de stijve carbon race zool fietst heerlijk. Je verliest geen energie. Het speedplay pedaal zit in de schoen en dat is heel direct fiets contact.

Zaterdag de schoenen maar eens even bekeken. Ik schrik van de staat van de schoenplaten. Beide schoenplaten zijn versleten tot aan het boutje aan toe. Bij de rechterschoen zit de tussenplaat los en de boutjes zijn los gerammeld aan de rechterkant. Vandaar dat rechts niet meer goed zit.

De handleiding er even bijgezocht en volgens de handleiding zou je elke 5K miles de schoenplaten moeten vervangen. Een mile is 1,6 km. Dan zou dat elke 8.000 kilometer moeten zijn? Dat is niet zo ver. Ik heb er zeker al zo’n 28.000 km mee gefietst. Meteen maar nieuwe light action platen besteld bij de Futurumshop.

Vandaag komen ze binnen en meteen de nieuwe platen erop gezet. De platen worden geleverd met een aantal tussenstukjes zodat ze ook op rond lopende zolen passen. De standaard platen passen onder mijn schoen dus daar hoef ik niets aan te doen.

Ik had niet gedacht dat ik de oude platen er zo gemakkelijk van af zou kunnen halen. Maar drie boutjes kan ik nog pakken met de schroevendraaier. De vierde bout draai ik eraf met de schoenplaat zelf. Alle boutjes netjes vastgezet met lockbond van Bison en meteen maar een proefritje gemaakt. De schoenen zitten weer heerlijk. Meteen met een stuk fietsband de platen afgeplakt. Eens kijken of ik nog meer kilometers uit de schoenplaten kan halen. Maar misschien halen de schoenen dat wel niet…

Ziekenauto

Vanochtend een lekker ritje naar het centrum van Leeuwarden. Vlak voor het Beursplein in Leeuwarden zie ik iemand op de stoep liggen. Zijn hondje loopt los rond. Ik spring uit de fiets en kniel bij de man. Hij lijkt diep in slaap. Ik probeer hem wakker te maken maar hij reageert nergens op. Het hondje begint tegen mij te blaffen en die kalmeer ik. Als ik wat beter kijk, dan is hij nogal bezweet en hij reageert niet op een pijnprikkel. Hij heeft ook geen tag om dat hij epileptisch is. Ondertussen ben ik de beste maatjes met de hond geworden. Ik kan die man hier niet zo laten liggen dus toch maar de hulpdienst bellen. Ik graai in de tas in mijn fiets maar de telefoon zit niet in de tas. Een man met een bestelbus stopt en komt aanlopen. Hij heeft de telefoon in de hand en belt 112. Een beetje twijfelachtig blijven we rond de man staan en we weten niet goed wat te doen….

Het telefoongesprek is nog bijna bezig als de ambulance er al is, ze nemen het van ons over. Ik ga dan maar douchen want ik sta in mijn natte zweet kleren. Ze nemen de man en het hondje mee. De hele dag blijft het gebeuren toch wel hangen. Hoop maar dat het goed komt….

Motivatie

Motivatie is alles. Deze maand ga ik 2000 km fietsen nam ik me voor. Phoe hee, dat valt niet mee deze maand. Met dit weer smelt zo’n voornemen gewoon weg. Allerlei slappe excuses als: Vandaag wil ik wel, maar het lukt niet. Vandaag maar even rustig aan. Ik heb nog tijd…. Enz.… Eind van het liedje, Ik ben blij als ik deze maand 1000 km fiets.

Vrijdag een goede dag en het werk op tijd afgekregen. “We stoppen op tijd roept”, de project leider blij. Oké dus om vier uur op weg voor een fun ritje. Even naar Buitenpost en dan naar Zoutkamp en dan… ach we zien het wel. Maar nog voor ik Leeuwarden uit ben smelt de fietszin als een hoopje sneeuw in de zon. Toch maar de kortste weg naar huis? Nee, kom op! Slappe Tines pak jezelf aan.

 In Hardegrijp maak ik een dikke stuur fout en ram over een stoeprand. Ik zet de fiets stil om de schade te bekijken. Maar een compliment aan Velomobiel, niet het kleinste slagje zit in het wiel, geen spaakbreuk. Helemaal niets. Opgelucht fiets ik verder. Zal ik maar terug gaan? Nee kom op watje!!!

 In Buitenpost zit ik bijna op het tandvlees maar de lus terug is binnen handbereik. De eerste afslag over het spoor is verdwenen. En de tweede afslag is ook dicht. Ze zijn daar met de nieuwe Oostelijke rondweg bezig. Ik weet niet wat ik verkeerd doe, maar ik eindig in Gerkesklooster. Ondertussen waait het windkracht zeven, is het gaan regenen en is het koud. Moet ik terug of verder? Mijn fietsbenen smelten door alle twijfel weg.

 Gelukkig zie ik een fietsbordje in Gerkesklooster naar Visvliet. En daar maak ik mijn zoveelste fout nadat ik WEL gegaan ben. Volg nooit fietsbordjes want dan ga je op de landelijke toer. Ik eindig op een prachtig schapen pad langs het spoor bij een tunnel met een trap. NEE, IK WIL NAAR HUIS, DIT WIL IK NIET… Terug fietsen? NEE, NOG MEER KILOMETERS. IK WIL NAAR HUIS… Ach, denk ik, ik til de fiets op, laat het achterwiel over de midden goot lopen en dan kom ik wel door de tunnel.

Gelukkig heb ik de voorwielen op de rem staan want de fiets is zwaarder dan ik denk.  De fiets kiepelt me net niet uit de handen. Door hem voorzichtig te laten vallen blijft hij gelukkig overeind. In de tunnel weer een verassing. Mis, je moet eerst door de tunnel lopen om te kijken wat er aan de andere kant is. De andere kant heeft twee trappen omhoog! Wat een ellende!! En ik wil alleen maar naar huis…. Of had ik dat al gezegd.

Gelukkig zit er een niveau tussen de twee trappen. De tweede trap weet ik te vermijden door mijn fiets de heuvel op te duwen. Balend rijd ik terug. Dit heeft me een kras gekost. Bij Visvliet word ik op de kasseien nog even door elkaar gerammeld. En dan draai ik de harde wind in. Ik krijg de fiets niet boven de 30. Dat is een lekke band! Ik weet het zeker. Opnieuw de fiets stil en ik eruit. Alle banden staan gewoon op druk. Kom op Prins trappen. Die motivatie levert me bijna nog een hongerklap op. Dus twee nood muesli repen erin en zorgen dat ik thuis kom.

Moe, koud, hongerig en chagrijnig kom ik thuis. Na de droge kleren sla ik een liter melk weg en twee glazen water en warm eten en dan voel ik me weer wat beter. De volgende keer ga ik maar naar mijn gevoel luisteren. Laat die motivatie maar zitten……

Bevalt het?

Gisteravond op weg naar huis croste ik de stad door. Omdat ik later was dan anders was het fietspad heerlijk leeg. Als ik de bocht om kom zie ik dat de brug omhoog gaat. Bah, net te laat! Auto’s horen te stoppen voor de stopstreep, zo’n vijftien meter voor de brug. Maar de automobilist heeft de streep gemist en is van plan tot aan de slagboom te rijden.

Ik glip nog net tussen het gaatje van de auto en twee wachtende dames op de fiets in. OEEEE, gilt de dame van schrik. Naast haar kom ik tot stilstand. Heerlijk lig ik in het late zonnetje op mijn luie zetel te genieten van de onverwachte pauze.

Aarzelend vraag de vrouw met heel vele ongeloof in haar stem: “Bevalt dat nou?”. “Ja, mevrouw is echt heerlijk! Ik lig op een stoel en ik ga veel sneller,” “Ja,” zegt ze, “Je ligt ook droog in de regen maar, bevalt dat nou?” Ik antwoord: “Op een racefiets zie je alleen de weg, in mijn fiets heb ik een panoramisch uitzicht. Ach mevrouw, je wilt nooit weer anders”.

“Euhhmmm, jawel maar ik schrik altijd zo van die dingen, er zou …., er zou een toeter op moeten zitten”. Goedmoedig geef ik een klein tuuuutje. “Oh....., dus dat zit er wel op…” Maar het bevalt dus wel?

Gelukkig gaat de brug naar beneden en kan ik doorfietsen. Met een “Prettige avond dames…” ga ik weer verder. En echt waar HET BEVALT!!

Meer kajakken

Ach het is een fietsblog ik weet het. Maar met dat "mooie" weer spijbel ik, ik geef het eerlijk toe. Maar omdat Marcel Beekmans suggereert dat mijn fiets vierkante wielen heeft gekregen en dat ik nu lui op de bank hang met een zak chips en domweg gelukkig ben? Echt niet! Ik ben heus wel op pad ;-) Om mijn benen rust te geven zit ik in de kajak. Vrijdag 63 km gevaren samen met Carel. Een tocht waar we 10 uur continu aan het varen zijn geweest. Een prachtige tocht langs het kerkje in Sandfirden. Daar kom je op de fiets niet zo gauw omdat het dood loopt. Maar man! Wat is het daar mooi! Er staat een kerk, drie huizen en een steiger en verder niets. Maar het landen daar is een feest, net een time leap....

Ach de foto’s zeggen alles:

Laaksum – Enkhuizen – Laaksum

Donderdagavond na een stressvolle week mijn “KanoChecklist” opgezocht om alle spullen bij elkaar te zoeken om twee dagen op het Wad te vertoeven samen met Carel van Leeuwen. De datum staat al weken in de agenda maar we hebben nog weinig tijd gehad voor de voorbereiding. Als alle spullen gepakt zijn en klaarliggen, Carel ’s avonds laat gebeld. Het eerste wat we doen is het tij bekijken. Oef, dat is een tegenvaller. Het is half vijf ’s ochtends hoogwater in Lauwersoog. Beide zijn we achterop met slaap en zien we de vroege tijd niet zitten.

We besluiten om onze tocht maar een week uit te stellen, even later belt Carel terug. De kano club “Onder de Wadden” uit Franeker gaat zondag van Laaksum naar Enkhuizen. Wow! Dat is een tocht die al heel lang hoog op het lijstje staat. Mag ik mee? Carel gaat het navragen. Als alles goed gaat dan gaan Carel en Pyke, zijn vriendin, in de tandem kajak. En ik ga in mijn Sirius van P&H. Zaterdagavond besluit Pyke om niet mee te gaan en gaan Carel en ik in de 6.70 meter lange Alleut II van Valley.

Zondag rijd ik om 7 uur ’s ochtends op weg naar Sneek. We pakken de boot en gooien hem op het dak van de bus en dan rijden we naar Laaksum. Daar ontmoeten we de andere groepsleden. Van een aantal kajakkers krijg ik een hand waar je bang van wordt. Wat een kracht en wat een blokken beton. Dit zijn de echte helden en daar sta ik dan tussen... Als iedereen de boten heeft ingepakt komen we bij elkaar om de groepsstrategie in de laatste briefing door te spreken over leiding van Willem Burema. Lang word er in de poppetjes van mijn ogen gestaard. Dit zijn mannen die hun leven aan mij toevertrouwen en andersom. Ze moeten niet in de problemen komen door mij. Blijkbaar zit het vertrouwen goed en gaan we op weg. De afspraak is dat de groep bij elkaar blijft en dat iedereen daar verantwoordelijk voor is. Als je voor vaart kijk je zo nu en dan of iedereen nog in de buurt is. Of iemand dat niet snapt…..? Oké, Dan gaan we op weg….

De lengte van ons schip werkt niet in ons voordeel. Er staan veel korte golven en we moeten in de wind op naar Enkhuizen op koers 220 graden. De kajaks dansen over de golven maar onze boot boort zich steeds in de golven. We verliezen dan snelheid. We draaien op zo’n 60 procent maar we komen toch aardig mee in het middenveld. We genieten van de heerlijke tocht. De voorste man in onze boot mag water happen en dat doe ik dan ook de hele weg met veel plezier. We maken onderweg drie kleine stops. Het is maar goed dat we kompassen op de boot hebben. Na een stop ben je echt compleet gedesoriënteerd. Links, water, rechts water, voor water, achter water. We liggen zelfs met de neus de andere kant op.

Na een kleine drie en een half uur landen we in Enkhuizen in de jachthaven. Nadat de boten op de kant liggen gaat de natte troep uit. Dan vallen we aan op onze voorraad brood, koeken en thee. Het zonnetje schijnt heerlijk en nadat de ergste honger gestild is gaan we op zoek naar de tent met het zeebanket. Want kanoën is natuurlijk wel leuk maar voor “het visje eten” daar zijn we voor gekomen.

We slagen erin om half Enkhuizen te doorkruisen voordat we de winkel vinden. Tip voor de volgende keer. Sla links af en blijf langs de kademuur lopen…. De vis wordt gepresenteerd in bakjes in de vorm van een roeiboot. We moeten wel in stijl blijven ten slotte. Kwart over twee moeten we vaarklaar staan. Om vijf over twee krijgen we ons laatste portie vis dus dat wordt krap. We lopen zo hard mogelijk terug. Maar we hebben toch nog als eerste groep de weg terug gevonden. Het wordt een beetje later dus….

Omdat één van de deelnemers wel op tijd in het water ligt is de briefing op de kade van de jachthaven. Een kanoer in het water en de rest op de kant dat lokt meligheid uit. En de groep rust niet voordat de boot omligt. Oké, hij is de beroerdste niet en maakt even een perfecte demonstratie Eskimo rol. Kijk zo doe je dat als ECHTE zee kajakker. De lucht is dreigend dus is er met de Brandaris gebeld. Het ontweer gaat ons niet treffen dus we kunnen terug varen.

Voorzichtig blijven we bij elkaar want het is druk met boten in en rond de haven. Zonder kleerscheuren belanden we weer op het ruime sop en paddelen terug. De wind is gedraaid van zuid naar noord en daardoor weten de golven niet goed wat ze moeten. Doordat er nu minder golven zijn dan op de heenweg is de lengte van onze boot nu in ons voordeel. We vliegen ritmisch over het water in onze perfecte Human Powered Boat.

Ook op de terugweg maken we weer een aantal kleine stops. Heerlijke momenten om ervaringen uit te wisselen en bij te kletsen. Van Paul de Haas bewaar ik al twee jaar een krantenknipsel in mijn kanomap (rondje Ierland in zes weken) en nu varen we in dezelfde groep! Na de groepsfoto gaan we op weg voor de laatste etappe. Vlak voor Laaksum beginnen de golven weer wat op te lopen. We pakken twee surf rondjes mee waarna we weer landen in de prachtige haven van Laaksum. Mannen bedankt voor de perfecte dag en bedankt dat ik mee mocht!!

Amsterdam Dronten

Maandag met Sander naar Amsterdam geweest. Sander heeft een auditie bij het Jon (Jeugd Orkest Nederland) en ik wil iets meer ronding in mijn net gebouwde strijkstok van de viool hebben. Omdat de auditie pas om 19:00 uur ’s avonds is mogen we wel met de auto. De viool laat ik thuis, ach een beetje extra ronding? Dat komt vast wel goed. Alles boodschapjes lukken maar thuis is het schrikken. De ronding is misschien met een millimeter toegenomen, de basisspanning is heel anders geworden. De spiccato’s (Snelle tonen met een springende stok) zijn fel en agressief. Dat is handig in uitzonderlijke situaties maar wat erger is, door de verhoogde spanning in de stok, heb ik nu geen grip meer bij de zachte tonen. Meteen Andreas Grutter gemailed en ik mag vrijdag de dag na Hemelvaart langs komen. Vrijdag zou ik eigenlijk naar Dronten om stickers te laten plakken maar wacht eens….

Een rondje IJsselmeer, fietsen naar Amsterdam, 400 kilometer, Marcel Beekmans tegenkomen, het ligt bijna allemaal voor het grijpen! Als ik nu eerst over de Afsluitdijk naar Amsterdam fiets, dan bij Grutter langs, dan Marcel oppik, dan naar Dronten stickers plakken en dan weer verder fietsen naar het Noorden? Als voorbereiding kijk ik de fiets na. Leg mijn GoCycle banden erom, die zijn voor wedstrijden en verre afstanden. Dus die mag ik nu wel gebruiken.… De zonnebrilglazen gaan erin. En de fiets wordt gepakt. Ik heb net een nieuwe Quest vioolkoffer gekocht van Bam. De kist is ontworpen om de viool als handbagage mee te nemen in het vliegtuig. In deze koffer past precies een viool en de kist past weer precies in de fiets. Dus eigenlijk is de kist onworpen voor de Quest! Zo, met de viool mee, ga ik beter voorbereid naar Amsterdam dan maandag…

Marcel Beekmans is niet te bereiken dus dat valt af. Je kunt niet alles combineren ten slotte. Op 3 juni fiets ik om vijf uur ’s ochtends weg. Wow, die GoCycle banden dat scheelt echt! Ik zoef meteen zonder me in te spannen met 40 km over de weg. Kalm aan, de dag is nog lang, maar het gaat zo makkelijk! Heel relaxed fiets ik zo ’s ochtends over de wegen. Wat is het lekker rustig!

Bij Hijum moet ik de drukke weg Leeuwarden-Holwerd oversteken. Ik heb geen haast ik rem de fiets bijna tot stilstand, zet hem in het kleinste verzet, geen risico ten slotte. Kijk links, kijk recht en steek over. Op dat moment kijk ik weer links en kijk in de ogen van een geschrokken automobilist die in volle vaart op me af komt stuiven. Zo snel ik kan trap ik de volgeprakte fiets weg van het gevaar. Ik heb al visioenen van de zijdelingse klap. Maar dankzij hard remmen van de automobilist en hard optrekken van mij gaat het net goed. De auto toetert nog, en hij heeft groot gelijk. Oef, dat scheelde niets. De volgende 10 minuten zit ik nog met hardkloppingen in mijn karretjes…. Brrrrrrrrrrr…

Met maar één kleine sanitaire (nood) stop fiets ik in één ruk naar Amsterdam. Het gemiddelde is dan 35.5. Vlak voor Amsterdam maak ik een grote stop totdat ik Andreas aan de lijn krijg. Daarna kar ik op mijn gemak door de stad. Nu vang ik een automobilist op die zonder links of rechts te kijken het fietspad over knalt. De mevrouw is heel erg geschrokken en wacht tot ik woedend wordt. Maar mijn dag is weer goed. Vriendelijk knik ik de vrouw toe. Zo vangen we hier de klappen op! Voorkomen is beter dan genezen ten slotte. Blij bibbert de vrouw verder…. De pont over het IJ ligt klaar om weg te varen. Maar als hij mij ziet komen, gaat het hek naar beneden en mag ik er nog op. Wat is het toch een fijne stad. Al die lieve warme hartelijke mensen…. Mijn dag is goed

Bij Andreas maak ik de fiets vast aan een brug. Ik heb het gedaan! Ik ben in Amsterdam met de Quest. Altijd heb ik gedacht dat je daar niet moet zijn maar het valt best mee! Andreas moet even in de fiets zitten en glundert van oor tot oor. Na een pot koffie gaat hij voor me aan het werk. Ik strijk de stok aan en laat horen waar het mis gaat. Het is Andreas meteen duidelijk. Het haar wordt op spanning gebracht en daarna wordt de stok verwarmd met een spiritus brander. Het hout is dan te buigen. En na twee sessies is het weer helmaal okee…

De fiets wordt weer ingepakt en ik kan op weg naar Dronten. De stad uit is een “piece of cake”.  Almere blijkt een grotere hobbel. Ik neem zeker een uur de tijd om alles te bewonderen. Woonwijken, meertjes, doodlopende fietspaden, geen bewegwijzering, en de gps die me steeds de autoweg opstuurt, niks sla ik over. De politie komt zelfs informeren of alles wel goed is. Want ik sta midden op een autoweg. Op de vraag: ”Lukt het?” Is dus een volmondig “Nee!”. De vriendelijke agenten kunnen me ook niet helpen en sturen me terug. Ze adviseren me om een brief te schrijven naar de Gemeente Almere. Dat is allemaal mooi, maar dat helpt niet echt op dit moment…..

Uiteindelijk ben ik Almere uit en fiets de Vogelweg op. Wat een breed fietspad denk ik nog… Op dat moment gaat er toeterend een 10 tonner langs me heen en kom ik een nette Quest rijder tegen die wel het fietspad gevonden heeft. Tja, het gaat wel eens mis. Door het hoge berm gras heb ik het pad over het hoofd gezien. Levens gevaarlijk die toeristen…. Mmm een eindje verderop houdt het hek gelukkig op en kan ik oversteken. Nu kom ik bijna geen verkeer meer tegen. Ik mok nog wat na “Maar net als IK op de weg zit dan…. Enz…. en dan wordt ik ook nog gespot…. Grumbel mok grumbel…”

Om 16:00 uur ben ik bij Velomobiel. Marcel Beekmans is dan allang weg natuurlijk. Die combi lag ook niet echt voor de hand. Het is een rare dag zo na Hemelvaart. Gelukkig is Jos er. Hij maakt de fiets mooi schoon en zet de letters er heel zorgvuldig op. Ik heb alle tijd om boven te zitten en een kan heet water te maken om mijn zelf meegebrachte groene thee te lurken. Twee bekers gaan schoon op en de thermoskan zit weer vol….

De QUEST letters zijn echt heel mooi!! Ik ben er HEEEL blij mee. Geen bobbel te ontdekken. Ik neem nog een ketting, een pion, en een hoofdsteun mee, en dan vertrek ik weer. Jos moest erg lachen om mijn “planking the Quest”. Ik vertel dat ik eigenlijk naakt op de foto wilde maar dat Dineke vond dat dat niet kon. Dus de tweede foto shoot was met het broekje aan. “Oh” reageert Jos: “Je hebt het broekje erop gepaintshopped!” Tja duidelijk de nieuwe tijd. Je trekt geen broek aan. Nee, je paintshopped hem erop….

In Urk kan ik nog voor sluitingstijd mijn avondeten inslaan. Door de harde Noorder wind, ga ik langs de dijk fietsen, dan ben ik uit de wind. Als de dijk ombuigt dan ga ik van de dijk af en fiets ik weer beschut in de begroeiing. Dit idee werkt heel goed. Jammer zijn wel de irrigatie buizen op de dijk. Het vergalt behoorlijk het plezier van het gloednieuwe zoevend asfalt. Vlak voordat ik de dijk afga maak ik een stop. Ik prop me helemaal vol en duik het IJsselmeer even in. Dan trek ik schone kleren aan. Van mijn sokken tot mijn Buff en ben ik klaar voor de laatste ruk.

Ondanks de harde wind schiet ik lekker op. Maar in Leeuwarden kom ik 25 kilometer tekort voor de 400. Shit, ik zal moeten omfietsen. Bijna thuis zet ik de fiets nog richting Dokkum. Die laatste 10 kilometers worden meteen ook de zwaarsten van de hele rit. Ik krijg nog een hongerklap en de benen doen het niet meer. In Klaarkamp kom ik nog in de Elfsteden roeiboot competitie terecht. Het is daar gezellig druk en ik schuifel langs de mensen. Het laatste stuk is: trap, trap, rol uit, rol uit, rol uit, rol uit. Trap, trap enz….

Met precies 400 kilometer en 820 meter kom ik om 23:00 uur thuis. Toch nog 30.4 gemiddeld. Yes I did it!