Aanlopend achterwiel

Vorige week twee avonden aan het sleutelen geweest maar mijn achterwiel bleef aanlopen. Ik denk eerst dat het aan de nieuwe demper ligt en dat de druk te laag is waardoor het wiel aan loopt. Uiteindelijk de hele achtervork uitgebouwd en het blijkt dat er haarscheurtjes in het aluminium frame zitten. Donderdag meteen gebeld met Velomobiel.nl en ik kan vrijdag langs komen.

Ik heb de PM achterband vervangen door een Furious Fred van Schwalbe. Deze band is lang niet zo breed en loopt niet aan. Bij de Ketelbrug echter gaat het achterwiel steeds zwaarder aanlopen en ook al leg ik de fiets twee keer op zijn kant, ik kan niet ontdekken wat het aanlopen zo veel erger maakt.

In Dronten, in het zicht van de haven, rijd ik nog tien kilometer per uur en de fiets is niet meer vooruit te branden. Allert werpt een blik in de fiets op de achtervork en het blijkt dat het haarscheurtje inmiddels een scheur is geworden die door de hele vork loopt en die nu een halve centimeter breed is. Velomobiel had geen vijf kilometer verder moeten zijn dan had ik het niet meer gehaald…

Allert beloofd het frame te lassen en de uitgelubberde schroef gaten bij het tandwiel onder de stoel te repareren. Dan mijn schoenen aan en op weg naar de bus. De Interliner naar Zwolle rijdt net weg van het busstation in Dronten. Na een half uur komt de volgende. Als ik instap en met vijftig euro wil betalen zegt de chauffeur. “Ho, ho meneer nu hebben we wel een probleem!”. “Hoe zo?” vraag ik. “U kunt niet met vijftig euro betalen” zegt de chauffeur. “En hoe kan ik dat weten? Dat staat toch nergens?” “Jawel, meneer kijk maar.” En hij laat zijn beurs zien met een plaatje van vijftig euro met een streep erdoor. Nou ja#@!&??

Kortom, ik kan hoog of laag springen maar ik mag de bus weer uit. Ik begin te begrijpen waarom buschauffeurs niet altijd met respect worden behandeld;-( Ik probeer me niet boos te maken, ik probeer me niet boos te maken, ik probeer me niet boos te maken en koop een flesje water van 15 cent waarna ik de volgende bus, bijna een half uur later contant kan betalen. Na de Interliner naar Zwolle, de trein naar Leeuwarden, en dan met de buk fiets naar huis. Als ik thuis ben heb ik de heenreis met de fiets net zo snel afgelegd als de terugweg met het openbaar vervoer…. en fietsen is gewoon ook nog zo veel leuker!!

Woensdag wil Sander mijn zoon me wel even naar Dronten brengen met de auto. De fiets staat klaar bij Velomobiel.nl en ik kan mijn spullen weer in de lege fiets leggen. Sander neemt de kleren en de extra onderdelen mee in de auto en daarna kan ik fietsen. Buiten Dronten koop ik nog een kilo kersen en een fles kersen wijn. Bah! Is de fiets weer zwaar…

Bij Urk kies ik voor de polder en niet voor de dijk. Dat scheelt vijf keer remmen om over de drainage buizen te komen. De Risse demper red me. Ik vlieg met het hoge snelheid over een rammelstrook bij een afslag. Met de oude demper was ik zeker de controle kwijt geraakt maar nu blijft de fiets aan de grond kleven en kom ik met de schrik vrij. De volgende afslagen vermijd ik wel de rood gemarkeerde rammelstroken. Ik weet nu wat het zijn!

Het is een hele snelle rit en de snelheid ligt steeds boven de 45 kilometer per uur. Bij Sneek pak ik het nieuwe asfalt mee. Klaas de Jong had er al een stukje over geschreven. Met een nieuw record als beloning dender ik Leeuwarden binnen. Ik leg 100 km af in twee en een half uur dus met 40 gemiddeld. Dit is echt waanzinnig snel. Helemaal als je bedenkt dat ik nog stapvoets dwars door Urk ben gereden en stoplichten tegen heb bij Lemmer. Wat een paar rustdagen en een goed gerepareerde fiets al niet doen!

Ik heb wel moeite om mijn vocht op pijl te houden want het is gewoon erg warm. Twee liter vocht tot Leeuwarden is net te krap. In Leeuwarden stop ik eerst op mijn werk om mijn fles weer te vullen en goed te drinken. Moe en voldaan kom ik thuis en verras Dineke dat ik er al ben. Blij dat m'n fietsie weer thuis is.

Nieuwe las in de achtervork.

Slijtage in de band door het aanlopen

Rondje Noord Nederland

Beekmans halen, rondje Nederland

Woensdag om zeven begonnen met werken. Ik kan dan vroeg weg om Marcel Beekmans te halen. Jaap een collega wil wel meefietsen naar Buitenpost en zo rijden we om drie uur weg. Er staat een stevige wind maar Jaap trapt lekker door. In de dorpen en bij de stoplichten is hij zo weg en moet ik even op gang komen. Maar we fietsen zo wel lekker door.

Onderweg probeer ik al slingerend Jaap op de film te zetten. Met al dat gezwalk kom ik bijna onder een auto. Gelukkig is de automobilist zo alert om te remmen want ik heb het druk met hele andere dingen... Oeps, toch maar een beetje opletten dus!

Om vier uur ben ik in Buitenpost. Marcel zit lekker in het zonnetje te genieten van een verlate lunch. Na een gezamenlijk ijsje gaan we op weg. We maken een kleine omweg via Dokkumer Nieuwe Zijlen. Daar zetten we de sluizen even op de foto en dan op weg via Ee naar huis. We hebben dan het windje in de rug en suizen heerlijk over de prachtige fietspaden vol met Fluitekruid. Beekmans fietst voorzichtiger dan ik. Ik heb het nu druk met een lege batterij die ik al fietsend probeer te wisselen. Hij kijkt vooruit en toetert naar een tractorchauffeur om hem te beletten zonder naar beneden te kijken de weg op te vliegen. Die man rijdt gewoon hartstikke veilig! Kan ik nog wat van leren…

In Dokkum vullen we Beekmans voorraad plakspullen aan. Het is zo’n lekker ouderwetse fietswinkel met houten bakjes en een betonnen vloer met smeer op de grond. Na een weigering van de vreemdelingen kaart van Beekmans door het pintoestel, “Dat doet hij anders nooit!@$#?” blijkt hij hem na een reset wel te herkennen.

Vanaf Dokkum is het nog tien kilometer. Door het gestres om niet te laat zijn bij de fietsenwinkel vergeten we foto’s te maken van de omloop van Dokkum en de molens. Nou ja, volgende keer beter… Om zes uur komen we aan waarna Beekmans de douche in duikt en ik een rondje zwem in de Dokkumer Ee achter bij ons. Zo zijn we beide tegelijk fris, en Beekmans schoon, om op tijd aan tafel te gaan. We kunnen voor het eerst dit jaar buiten eten. Dit zijn de betere dagen!!

Lekker: Een banaan in een komkommer en een spiegelei...
(met dank aan de reactie van BrandweerQuest)...

Veertigduizend grens

Donderdag met Hemelvaartsdag naar Heerenveen. De fiets in de racemodus. Dus snelle banden, F-lite voor en Schwalbe Furious Fred achter. Er zijn snellere banden achter, maar dit zijn de snelste banden die ik in voorraad heb. Met zo weinig mogelijk kleren in de fiets en trappen maar…

Na Wijns worden twee tegenligger fietsers ingehaald door een busje. Een golfje zit er heel dicht achter en vliegt ook de fietsers voorbij. Tot hij mij ziet. Hij gaat vol in de remmen en rukt naar rechts aan het stuur. Wij schuiven elkaar nipt voorbij en de fietsers worden ook niet weggeveegd dus blijkbaar gaat het goed…..

Even is de lol er af en zit ik met een hartverzakking in de fiets. Gelukkig moet ik hard trappen om de vijftig vast te houden en gebruik ik de adrenaline om het tempo vast te houden. Langzaam voel ik mijn hartslag weer dalen en begin ik weer te genieten.

In Leeuwarden is het bloemetjes markt dus daar is het voorzichtig manoeuvreren. Na de Schrans kan ik de snelweg volgen. Helaas is er dan een stoplicht in Goutum en bij de nieuwe wijk Techum. Ik droom dat ik een keer op de snelweg mag fietsen naar Heerenveen. Des noods om vier uur ’s ochtends. Je bent op gang. Wirdum, snelheid nul. Bocht voor het viaduct, de remmen gaan in en met twintig schuif je de bocht door.  Grou, snelheid nul, Akkrum, snelheid nul. Wat zou het mooi zijn om een keer door te fietsen. Auto verkeer moet doorstromen als water. Helaas geldt dat niet voor fietsers….

Met 39,8 kom ik aan in Heerenveen bij mijn ouders van deur tot deur. Wow, dat is echt snel. Ondanks al die keren afremmen. Mijn vader wil me niet dag zeggen, ik lijk wel besmet? Toch wel raar ik ben alleen maar een “beetje” nat ;-). De fiets gaat open zodat hij uit kan dampen. Het kussen in de zon en de kleren aan het droogrek. Kan ik straks weer lekker met droge kleren in de fiets…. Super tevreden stap ik onder de douche.

Een snelheidsrecord en de 40.000 kilometer gepasseerd. Volgens de Kees van Malssen schaal heb ik dan nog 10.000 km te gaan om mijn status als beginner van me af te werpen. Quote:

"Beschouw jezelf de eerste 5000 km als absoluut beginner, de volgende 45000 km als gewoon beginner en begin pas daarna een klein beetje hetidee te krijgen dat je ervaren bent. Heus, ook na 10, 20, 50 duizend km kom je dingen tegen die je totaal verrassen."

Dus daar kijk ik naar uit! Mijn eerste ketting ligt er nog steeds om en daar ben ik best trots op. Ik heb alle onderdelen en kleding meegerekend en dan kom ik op 11 cent per kilometer. Verder heb ik niet echt geluk met banden:

Een totaal van 58 lekke banden:
-          Links voor 25
-          Rechts voor 14
-          Achter 19
De volgende dag de fiets terug in de modale stand en maar even op de foto met Fluitekruid. De fiets ziet er nog steeds super uit en ik ga op weg naar het volgende rondje om de wereld….

Eigenlijk is 39.999 een veel mooiere km stand ;-)

Maar ja, dit is de mijlpaal.

Blauwe avondluchten

Gisteravond naar huis gefietst en genoten van de prachtige zonsondergang. Let op de laatste foto, genomen bij de Elfstedenbrug van Bartelehiem, op "Venus" de avondster (of de ochtendster), hij stond geweldig mooi te blinken......

Bartlehiem

De Mieden

Sander op de viool

Een koude winderige zondag en wat doe je dan? Muziek maken dus....


Mijn zoon Sander op de elektrische viool van zijn viool leraar Peter Valk.

Heerenveen BHV

Maandag heb ik een cursus BHV (Bedrijfshulpverlening) in Oudehaske. Ik heb daar helemaal geen tijd voor maar elk bedrijf is verplicht om zijn medewerkers op te leiden. “Ach, ontruimen hoe moeilijk is het”, denk ik nog….

Zaterdag poets ik de fiets en gooi de stugge Perfect Moiree voor eraf. De F-Lite gaat erop. Het kussentje voor de nek die Dineke heeft gemaakt, installeer ik. Als ik de helm op heb kan ik tegen het zachte gedeelte van de smurfenkap leunen. Zonder helm heb je de rand van de Quest in mijn nek dus vandaar het kussentje. Met de kap ga ik niet meer met de helm fietsen, veel te heet en echt veiliger blijkt de helm niet te zijn als ik met een bloedgang over de weg zoef….

Maandag kwart voor zeven fiets ik weg. Meteen gaat het hard. De banden en de kap is een wereld van verschil. Ik fiets meteen boven de 40 zonder me echt in te spannen. Helaas is het mistig en beslaat het vizier. Het vizier moet zover open dat ik er onder door kan kijken. Is wel een beetje kouder maar het is oké.

Ik ben precies in anderhalf uur in Oudehaske en 55 kilometer verder. Tot Heerenveen heb ik een gemiddelde van 37,2. Dat is ongekend snel!! Ik ben er kwart over acht en heb een half uur voor het omkleden en om mijn hydratie level weer op peil te brengen. Want hoe snel en comfortabel de kap ook is, het is wel zweten.

De cursus begint met een presentatie en video van de Schiphol brand. Een hele rits kleine foutjes mond uiteindelijk uit in een catastrofe. Daarna mogen we meelopen naar blusportaal drie. Twee aan twee mogen we naar binnen. Als ik aan de buurt ben staat de instructeur te brullen. Snel er is brand het alarm is al gegaan jij bent BHV’er doe iets!! Voorzichtig voel ik aan de kruk van de deur, die is niet heet. Laag blijven en voorzichtig de deur open en naar binnen. Ik zie de collega’s maar daar achter is de brand. Ondertussen roept de instructeur “er is brand, help, doe iets”.

Ik vind een brandblusser en samen gaan we naar binnen. De blusser erop en terwijl de brand geblust is gaat het licht uit. Oef, dat heb ik maar mooi gedaan… Ben je klaar? Roept de instructeur. “De brand is toch uit?” Denk ik nog. Dan gaat het licht aan en ligt er een dummy pop in de hoek. “Oeps, eigen veiligheid eerst” denk ik laf. Maar deze vlieger gaat dus niet op….

Bah, dat BHV’en is best nog moeilijk… We krijgen instructies over verschillende branden. Type A, B, C, D geen E en F. De F is van de frituur pan en die mogen we meteen om de beurt blussen met een deken en een deksel. Armen recht hoek van 125 graden en het deksel voorzichtig over het pannetje schuiven en einde verhaal van de vlam in de pan. Oh nee, toch niet, Het gas moet nog uit en de afzuigkap ook. En niet stiekem kijken of het vuur wel echt uit is. Klein detail….

Daarna gaan we reanimeren, we moeten werken met een protocol…. Het gaat er heel gereannimeerd aan toe in ons groepje als plotseling een dame met een flinke jaap binnen komt strompelen. Shit, hebben wij weer. We hebben net geleerd dat je iemand met een gebroken been niet op een stoel zet maar laat liggen. We hebben al twee stoelen te pakken maar besluiten toch niet het been omhoog te doen. Ondertussen lopen we wat te schutteren tot iemand van ons groepje bedenkt om verband te pakken. De mevrouw wordt verbonden en geruststellend toegesproken. Dat valt nog niet mee want ze kermt dat het een lieve lust is en is aardig in paniek.

Bij de evaluatie blijkt gelukkig dat we wel IETS goed gedaan hebben. We hebben toch maar de wond verbonden. Maar, een bloedende wond aan het been, dan moet het omhoog. De bloeding moet je stelpen door de wond 10 minuten stevig dicht te drukken….

Iemand reanimeren doe je het effectiefst met een heel team. Eén voor hardmassage één voor de beademing. Iemand die de AED haalt en bedient. Iemand die het publiek op afstand houdt. Iemand die alarm slaat. Iemand die de ziekenauto opvangt en een coördinator. Na even oefenen werkt dat eigenlijk best goed. De slachtoffer pop heeft een ingebouwde hartritme Tacx. En de instructeur kan precies aflezen wie het hart goed masseert en wie niet….  Dertig keer pompen en twee keer beademen. Bij het hart masseren zing je “1, 2, 3, 4 hoedje van hoedje van, hoedje van”. Of “A, A, A, A staying alive, staying alive” voor het juiste tempo. Onze dummy, had het overleefd vast en zeker…..

Aan het eind van de dag is er nog een toetje, een ongeluk in de fabriek. We worden geïnstrueerd als team te opereren. Dan staan er blussers, hesjes en zaklampen klaar. Na spannende minuten gaat de deur open. We vliegen allemaal naar binnen. Een auto staat in de brand. Een heftruck heeft er pallets op gestort. Onze teamleider begint het protocol te lezen en ondertussen roept iemand help er zit nog iemand in de auto.

Dan is er chaos en begint iedereen IETS te doen.... De brand wordt geblust en ik ruk de deur open van de auto. Een bewusteloze vrouw ligt in de auto met een bloedende hoofdwond. Het slachtoffer mag je niet vervoeren maar ik wil de gordel los maken. Als de auto opnieuw gaat branden kan ik haar er nog altijd uit slepen. Ondertussen krijg ik een verpakte rol verband in mijn handen geduwd en plastic handschoenen. Die wring ik aan terwijl ik ondertussen met de zaklamp zit te hannessen. Dan ruk ik aan de verpakking die ik niet open krijg…. Iedereen doet nu erg zijn best en we krijgen een time out.

Oef, dit is niet best. Op het autodak liggen pallets. Toen ik de autodeur openrukte had ik die in mijn nek kunnen krijgen. Ik blijk in een plas benzine te staan en toen ik de gordel los maakte, reikte ik voor het slachtoffer langs. De botspude (airbag) kan nog na het ongeluk afgaan dus je mag alleen met je arm voor het slachtoffer langs…. Anders kun je dat exploderende ding tegen je aan krijgen. Pfff dat BHV’en is echt wel een vak!!

Resume. Eigen veiligheid eerst! Hier dus wel! Neem de tijd om de situatie te bekijken. Blus de brand, haal de pallets weg zodat jezelf veilig bent en bemoei je dan met het slachtoffer.

Aan het einde van de cursus kleed ik me om. De terugreis is een genot en nog helemaal opgewonden en gestrest kom ik in Leeuwarden. Nog snel naar de vioolles van Sander. We spelen een duet, gaat niet eens slecht en dan naar huis. Opnieuw een heerlijke tocht en genoten van de fiets.Toch weer een gemiddelde van deur tot deur van 36,2. Dat zijn de betere tijden!