Quest 342

Zwiebertjesdag en WrâldfrysK

2012-01-19T20:43:00.003+01:00

Al een maand ben ik elke dag viool aan het studeren. Een aantal nieuwe nummers ingestudeerd want zaterdagavond 21 januari hebben we met RemoliNo een optreden met Doede Veeman in de Harmonie. We hebben de Fryse liedjes van Doede gecombineerd met onze wereldmuziek. Er zijn al 120 kaarten verkocht in de voorverkoop dus het wordt een geweldige voorstelling. De afgelopen week overal posters opgehangen en flyers uitgedeeld. Deze week met de laatste repetitie de puntjes op de i gezet met een doorloop van het hele programma. Morgenmiddag gaan we het programma onder de aandacht brengen op Radio Fryslân dus dat wordt ook weer leuk/lekker stressen. Zaterdagmiddag de laatste licht repetitie en sound check en dan mogen we eindelijk los! Vandaag op de terugweg even langs de Harmonie gefietst en onze poster hangt groot in de vitrine aan de straat kant. Ik krijg er nu wel heel veel zin in!

Vanaf vorige week fiets ik met een stormstrip op de fiets. Zo'n klein stripje wat maakt dat nou uit? Zit het niet vooral tussen de oren? Vliegtuigen schijnen dit soort stripjes, soms maar ter grootte van een lucifer te gebruiken, maar een vliegtuig gaat veel sneller dus dan is het effect ook veel groter. Dus werkt het wel op een fiets? De blog verhalen zijn wel erg positief…

Vorige week heb ik de strip er precies op tijd op geplakt. Morgen is harde wind voorspeld. Toen ik wegfietste, waaide het volgens de voorspelling windkracht 7. Maar jongens wat een verschil! Zit ik normaal met samengeknepen billen in de fiets. De fiets ligt nu als een dijk op de weg. Normaal noem ik het “Mijn Zwiebertjesdag” maar vandaag was ik dus een streep!

Dinsdag ging de zon geweldig mooi op in Leeuwarden dus daar maar even een foto van genomen…

Dineke was ook naar de stad gefietst met de harde zijwind. Toen ze weer thuis was belde ze meteen met de vraag: “Hoe ben je op het werk gekomen?”Met de tochtstripjes op de fiets geen centje pijn! Wie nog twijfelt, de strip kost bij de Gamma € 3,49 dus daar hoef je het niet voor te laten….

Meel halen bij de Zwaluw in Burdaard

2012-01-15T15:24:00.001+01:00

Hoogwater

2012-01-05T19:17:00.003+01:00

Aan het begin van de week bedacht dat ik deze week makkelijk 300 kilometer kan fietsen. Ach, grappig, net een goed voornemen... Deze week heeft het zo hard gestormd dat ik al twee keer de fiets thuis heb laten staan....

Het is lang geleden dat ik met de auto naar het werk ging. Het water staat heel hoog in de grachten van Leeuwarden en toen ik naar de auto fietste (vouwfiets) zag ik dat het water al aardig hoog bij de parkeergarage was gekomen. Toch nog een mooie foto van hoog water in Leeuwarden. Hoop dat we het hier in Burdaard droog houden. Het water staat hier tot over de balk..

Nieuwjaarsduik

2012-01-03T18:30:00.000+01:00

De beste wensen voor iedereen!!

De Nieuwjaarsduik meegevierd met een duik in de fiets. Met de racekap op, voor de wind vertrokken naar Anjum. In Dokkum rijd ik al 42 gemiddeld met twee vingers in de neus. De fiets is verlost van het extra gewicht van de Oliebollentocht. Het achterwiel loopt niet meer aan in de wielkast en de nieuwe lagers doen hun werk. Na Dokkum is het gemiddelde gezakt maar buiten Dokkum loopt het opnieuw boven de 40 op. De nieuw helm (Smartcap) blijkt ook in de winter veel te warm te zijn. Ik krijg langzaam hoofdpijn. Als ik de helm afzet koelt het hoofd en voel ik de pijn wegtrekken. Voortaan geen helm meer op onder de kap?

Ik heb thuis beloofd dat het een kort ritje zal zijn dus na Anjum draai ik met de neus in de wind. Met de racekap blijf ik tegen de harde wind in tussen de 38 en de 40km per uur fietsen! Ik geniet van de snelheid en het comfort van de kap. Ik ben zonder GPS vertrokken en laat me verassen waar ik uit kom. Ik neem een aantal keer de verkeerde afslag en dan moet de fiets gedraaid. Als ik thuis kom heb ik 60 kilometer afgelegd in 1:40 min. Met nog steeds 36 gemiddeld. Dat is een flitsende start…

Vrijdag de lagers vervangen van het achterwiel en dat was een behoorlijk drama. Het uitbouwen van de achterbrug heb ik vaak genoeg gedaan, volg de handleiding en ligt hij er zo uit.

De vorige as is een keer losgedraaid dus nu heb ik de bouten goed strak aangedraaid. De tussenbus tussen de lagers is helemaal opgekruld en bij het verwijderen van de lagers verniel ik het aluminium busje. Met Ymte van Velomobiel gebeld en het tussenbusje is al onderweg.

Dan heb ik tijd om de achterband even goed na te kijken. Er is een behoorlijk stuk rubber van de achterband weggesleten maar de wielkast is intact. Dat was niet echt een handige actie om zo weg te fietsen uit Schermerhorn. Gelukkig is het rubber aan de zijkant weggesleten en is de band niet fataal beschadigd.

De volgende dag heb ik de envelop in de bus en kan ik de fiets weer in elkaar zetten. Je moet eerst de enkele lager aan de rechterkant monteren. Deze lager mag helemaal tot de binnenring erin getikt worden. Daarna komt een spanring die deze lager op zijn plaats houdt. Dan kan de tussenbus erin waarna de twee lagers aan de linkerkant erin getikt kunnen worden. Daarna probeer ik wel een uur lang de tussenbus er juist tussen te klemmen zodat de as er in één keer door kan, maar dat blijft mislukken. Uiteindelijk zorg ik voor wat speling bij de tussenbus en de lagers aan de linker kant. Dan gaat de achterbrug er weer in. (Denk om de ketting die moet er overheen en er onderdoor bij de achterkant van het stoeltje…)

Dan monteer ik het achterwiel weer. Voordat ik de as op zijn plaats druk leg ik met mijn pink het tussenbusje recht. Dan duw ik de as erdoor. Met de as knel ik de lagers met de bout aan de linkerkant op hun plaats. Als je dit weet is het zo gepiept…

Recordpoging 149 velomobielen

2011-12-30T20:23:00.002+01:00

Een nieuw record van Velomobielen gevestigd in Schermerhorn. 149 Velomobielen meegeteld door een aantal lezers! Eén velonaut was al afgehaakt anders hadden we precies 150 velomobielen gehad. En de duo quest tel ik voor één...

(ps: Viool speel ik zelf in het nummer Krisis van Doede Veeman...)

De Oliebollentocht

2011-12-30T05:26:00.000+01:00

Voor de kerst staat de fiets al ingepakt. Ik ga dinsdag 27december weg en blijf overnachten in Schemerhoorn. Dus veel extra spullengepakt. De slaapzak heb ik niet strak opgerold maar in een soepele waterdichtetas gevouwen. Zo kan ik hem wegproppen achter de veerpoot in de staart. Verderwat extra kleren en een slaapmat.

Om één uur pak ik de laatste spullen en om half twee fiets ik weg. Het is warmvoor de tijd van het jaar en ik kan cabrio fietsen in een t-shirt en een trui.De racekap heb ik thuis gelaten want op de terugweg ga ik met Martin en Ben meeterug, die fietsen beide zonder kap.

Op de Afsluitdijk staat een lekker windje maar ik heb dewind recht van voren. Dus ik kan lekker opschieten en houd de snelheid tussende 30 en 35 kilometer per uur. Omdat het fietspad langs de snelweg loopt heeftde GPS het in Noord Holland een beetje moeilijk. Hij “denkt” steeds dat ik opde snelweg fiets maar na een kleine omweg geeft de GPS de route perfect aan.Opmeer, Obdam en Hensbroek kan ik vermijden door langs de Ringsloot te fietsen.En ook al is het nu donker het fietsen blijft lekker gaan.

Als ik bij de sporthal aankom is het akelig stil. Geen fietste zien ben ik wel goed? Als ik het trapje opga is de eerste die ik tegenkomKees. Als een heraut doet hij kond van mijn komst: “FRIESLAND IS GEARRIVEERD!”Hierna word ik overgenomen door Matthijs Leegwater en kan ik me meteeninschrijven voor morgen. Daarna laat hij de slaapplaats zien en lopen we langsde plek waar de fiets kan staan. Dit noem ik nog eens een welkomstcomité!

Nadat ik de fiets uitgepakt heb en lekker warm heb gedoucht,is ondertussen bijna iedereen binnen. Marianne staat klaar met een ketelmacaroni waarmee je een dorp kunt voeden. Het blijkt ook genoeg te zijn voorzo’n 25 uitgehongerde fietsers. Ik had alleen op een kop soep gerekend dus ditis een verrassing.

’s Avonds sla ik nog wat onderdelen in bij Wim en Kees.Daarna laat Wim dia’s van de verschillende reizen zien. Dan nog even nazittenen dan slapen…. Het slapen in de hal gaat dankzij een tip van Theo, “Neem oordoppen mee!”, uitstekend!

Woensdag:

’s Ochtends de nieuwe banden onder de fiets gelegd en defiets klaargezet in het startvak. Om precies elf uur vertrekken we. De tochtloopt als een geoliede machine. We rijden in de eerste groep niet te hard enblijven goed bij elkaar. Het is een prachtig rondje door Noord Holland dat nietzou misstaan in een woon programma. Ik ben overtuigd hoor Kees, ik ga verhuizen;-)

Tijdens het appelgebak en de koffie kennismaken met heelveel mensen die ik alleen ken van de foto’s en de blogs. Super gezellig en veelte kort maar we fietsen de Oliebollentocht dus we gaan weer op weg. De laatstestop is het tellen van alle Velo’s, waarna we bij de sporthal aankomen.

Speciaal voor Dineke. Vrouwen fietsen OOK in een Velomobiel:

Snel wil ik de fiets pakken want ik wil niet dan Ben enMartin straks moeten wachten. Als ik alles erin heb gepropt is de soep op. Gelukkigis er nog een noodpannetje en heb ik even later toch nog mijn soep en een goede bodem voor de terugreis.

We fietsen niet met zijn drieën maar met zijn vijven. TomHospes en Peter de Rond gaan ook mee. Net voor vertrek merk ik dat ik mijnbeker vergeten ben. Snel weer naar binnen en de beker opgehaald. Daarna opnieuween nieuwe poging om te vertrekken. Nu loopt mijn achterwiel aan in dewielkast. Bah, ook na twee keer stoppen lukt het niet om het achterwiel vrij tekrijgen. Ik wil niet iedereen nog langer ophouden dus maar even op de tandenbijten.

De twee racekappers vliegen er vandoor en ik kan eigenlijkniet volgen. Zij hebben hartslag “nauwelijks” en ik werk me helemaal in het rood.De zware fiets met extra bagage plus het slepende achterwiel helpen niet echtmee. Ik voel me echt de bongel aan de poot maar goed…

Gelukkig gaan Peter en Tom na zo’n 35 kilometer samen verderwaarna het tempo wat naar beneden gaat. Bij de derde stop lukt het eindelijk omhet achterwiel vrij te krijgen. Het leed is dan geleden en het lijkt of deremparachutes aan boord zijn. De fiets loopt dan weer als een trein.

Martin en Ben zijn prettig gezelschap en we glijden met dewind in de rug over de Afsluitdijk. De sterren boven ons doen hun best en ikgeniet geweldig van de stille donkere rit…. Het maantje komt ook nog evenkijken en hangt lui boven het IJsselmeer. Na de Afsluitdijk neem ik afscheidvan Ben en Martin en ga voor de laatste 55 kilometer. Om half negen ben ikthuis en nog lang niet moe. Prachtige dag en genoten voor twee! Organisatiesuper bedankt: “Een perfecte dag!!”

Assen

2011-12-12T19:17:00.001+01:00

Waarom gaat iemand midden in de winter naar Assen fietsen? Tsja, het was niet echt gepland. Vrijdag zag ik een Adidas Evil Eye sportbril te koop staan op marktplaats en na wat heen en weer bieden kon ik hem ophalen. De hele week heeft de barometer zich als een jojo gedragen. In een aantal uren zakte de barometer soms wel met tien punten. En dat heb ik gemerkt! Dineke belde dat ik woensdagavond beter de fiets op het werk kon laten staan. Zij en Sander waren van de weg gewaaid.

In de Quest kan je een hoop wind van voor en van achteren hebben. Maar vandaag komt de storm uit het westen. En dat betekent dat ik de hele weg harde zijwind heb. Omdat ik volgende week ook wil fietsen moet ik toch maar verstandig zijn en op de Hollandse fiets naar huis. Donderdag fiets ik heen weer op de gewone fiets en terug in de Quest. Opnieuw stormt het maar ik kom thuis. Vrijdag waait het zo hard dat ik met Dineke mee ga in de auto. ’s Middags fiets ik op de vouwfiets terug.

Zaterdag bij het opstaan kletterde de hagelbuien ons om de oren. Eerst buienradar geraadpleegd. De techniek staat voor niets. Vanaf half tien moet de laatste bui zijn gepasseerd? De brillenverkoper heeft ondertussen zoveel meelijden met die arme jongen die helemaal uit Friesland op de fiets moet komen. Hij wil de bril voor de afgesproken prijs wel opsturen. En de afgesproken prijs is exclusief verzendkosten…. Maar het weer ziet er goed uit, dus om half tien op weg en gemaild dat ik rond half een in Assen ben.

Het is het mooiste weer van de wereld. De zon doet zijn best, de wolken storten niet meer naar beneden. Mijn benen hebben een dag rust gehad en de fiets glimt nog van de wasbeurt van vorige week. In de fiets is het leven eenvoudig. Rechts een fles water met wat Keltisch zeezout, daarnaast een tros bananen en daar achter een trommeltje brood. De Gps geprogrammeerd met de route en meer is er niet voor nodig om op weg te gaan….

Als ik thuis ben heb ik zes uur in de fiets gezeten. Als je het zo zegt klinkt het saai, wat doe je dan? Euh, mijmeren, nadenken, kijken genieten. Genieten van de zoevende wielen, de blauwe hemel en de natuurlijk de zon. De zon heb ik al geen weken gezien dus sla ik mijn slag, de bril gaat af en het gezicht gaat in de zon.

Precies half één ben ik bij het adres in Assen. De mensen zijn zelf niet sportief en staan perplexed. Of er meer van die idioten zijn? "Nou", zeg ik "Op de schaal van idioten scoor ik hoogstens een zeven". Maar ondanks dat respect man! Helaas zijn er van de Adidas Evil Eye verschillende modellen. Ik blijk zelf de L te hebben en de verkoper een S. De glazen uitwisselen is er nu niet bij en ik besluit om de bril niet te kopen. Jammer maar helaas. De verkoper kan er niet bij en vind het sneu voor mij. Zo’n eind gefietst en dan voor niets!! Maar is de reis niet leuker dan het doel? Ik heb een heerlijke tocht dus mij hoor je niet klagen.

Als ik weer in de fiets zit bel ik mijn broer en schoonzus die ook in Assen wonen. Ze zijn thuis! Twintig minuten later zit ik gedoucht en wel aan de lunch. Mijn broer heeft eieren gebakken en die smaken heerlijk. Zijn meiden moeten naar zwemles dus na een uurtje pak ik de fiets weer in en ga op weg naar huis.

Bij Leek pauzeer ik even om even rustig een boterham weg te kauwen. Als de boterham bijna verorberd is, stuift een racefietser voorbij. Per ongeluk druk ik op de toeter. Hij kijkt opzij en fietst nog harder weg. Oké, oké die gaan we “even” pakken. Ik geef de racefietser vrij baan en dan ga ik achter hem aan. Meteen bij het oversteken kan hij nog net over, en ik net niet. Hij staat op zijn trappers en is al weer op gang. Ik ben niet helemaal fris meer, dus het kost mij wat moeite...

De racefietser ziet kans om flink uit te lopen. In Boerakker is het nog een stipje. Maar dan komt een recht stuk en kan ik snelheid maken. Eindelijk, kilometers verder, weet ik hem terug te pakken. Terwijl ik langs fiets, groet ik hem en hoor ik hem zachtjes SHIT zeggen…. Hihi… je kunt het echt niet zomaar winnen. Nadat ik hem voorbij ben is zijn motivatie gebroken en wordt de afstand snel groter. Dankzij mij is hij even diep gegaan en ik helaas ook…

De harde westenwind trekt aan en bij Gaarkeuken heb ik bij het Van Starkenburg kanaal de wind vol tegen. Koude lucht bevat meer luchtmoleculen dus in de winter heb je in ieder geval meer luchtweerstand. De strijd met de racefietser heeft ook niet echt geholpen. Het resultaat is dat ik niet vooruit meer kom. De schuimkap gaat erop en dan gaat het langzaam weer wat beter.

Ach, wat zal het… over tien kilometer is het nog maar 25 kilometer. Enne, ik kom toch wel thuis. Na wat energie repen komt de snelheid weer een beetje terug. Na een heerlijke dag en een lange warme douche lig ik helemaal rozig op de bank gelukkig te wezen. Man, wat was dat een mooie dag!!

Fietsen is gedoe….

2011-11-27T14:03:00.001+01:00

Fietsen is gedoe en je moet het allemaal wel zeker weten. Ik roep dat al heel lang. Het maakt niet uit welke fiets ik heb. Vaak genoeg sta ik in de garage de fiets schoon te maken en de ketting te reinigen, of mijn licht te repareren of mijn lagers af te stellen of.... maakt niet uit. Ik sta WEER te sleutelen.

Met een Quest gaat dat allemaal veel beter. Alleen maak ik nu zoveel meer kilometers dat ook onderhoud aan een Quest noodzakelijk is. Zaterdag ben ik weer heerlijk bezig geweest, maar goed ik loop vooruit op de zaken.

Deze week viel opnieuw niet mee. Vooral omdat ik krom loop door de rugpijn. Ik geloof dat ik een beroepsklager wordt of zo. Maar goed, nieuw leed… Met rugpijn is het moeilijk om in en uit de fiets te komen maar als ik eenmaal zit dan gaat het fietsen uitstekend.

Maandagochtend, de fiets zit onder een dikke laag modder, vlak voor ik vertrek zeg ik tegen Dineke: “Als ik maar niet lek rijdt dan want dan ben ik de pineut.” Maar door de mist lekker op weg. Gelukkig wordt het halverwege al licht. Een beetje licht verbetert het zicht met sprongen. Vlak voor Stiens zie ik dat mijn teller op nul staat. De teller valt nooit uit hoe kan dat? Bij het remmen voor een bocht springt hij nog even aan en dan is het echt gebeurd. De fiets is veel te vies dus ik kan niet snel checken wat er aan de hand is. Dan maar even handmatig de kilometers bijhouden.

Dinsdag opnieuw onderweg. Dineke moet me nu zelfs helpen om in de fiets te komen. Vlak voor Oude Leye gebeurt waar ik gisteren bang voor was. Lek!! Terwijl ik fiets gok ik op links voor. Als ik bijna stop denk ik rechts voor. Als ik uit de fiets ben is het achterwiel aan de beurt!!

Neeeee he!! Ik sta te schreeuwen van pure onmacht! Niet nu! De fiets is te vies om aan te raken. Tsja, schreeuwen helpt niet echt. Ik strompel om de fiets heen. Leg hem op zijn kant in de natte modder berm en begin met de band. Meteen zitten mijn handen onder de klei. “Klote boeren” “foeter ik. “Troep maken oké maar opruimen ho maar”. De band ligt er eindelijk om en de smerige achterband moet weer mee. Ik draai hem door het gras om de ergste modder uit de fiets te halen. Mijn handen, broek, schoenen, tas, muts en neus alles zit onder de klei…. Toch ben ik blij als ik weer fiets want ondanks de rugpijn is het wisselen toch maar gelukt…

Op mijn werk begint een collega te hinniken van het lachen als ik binnen kom. “Wat heb jij gedaan?” “Ben je aan het veld rijden geweest?” En dat is de druppel, er is een grens voor ieder mens ten slotte, dus ik begint te mekkeren. “Ik stop ermee, ik stap nooit meer in de fiets, ik word normaal en ga met de auto net als iedereen.” “Jij?” zegt hij smalend. “Echt niet, jij fietst tot je erbij neervalt.” En dat zijn precies de woorden waar ik me de rest van de week aan vasthoudt bedankt Sietse!!

Zaterdag de hogedruk reiniger klaargezet. De auto, de vouwfiets van Dineke. De gewone fiets van Dineke en Sanders fiets. Alles zit onder een dikke laag modder en moet schoon. Voor de Quest neem ik maatregelen want een hogedrukspuit op de fiets is niet goed bevallen. De voorremmen dek ik af met een laag plastic. Een vuilniszak die ik in repen scheur en vlecht ik door de binnenste rij spaken. Ik leg de fiets op zijn linker kant. Het gat in de wielkast waardoor het achterwiel ruimte heeft om te veren, ligt dan bovenaan. Anders heb ik straks alle klei in de fiets. Daarna spuit ik alle modder uit de wielkasten en van de bodem.

Nu de fiets schoon is kan ik het voorwiel demonteren om de teller te repareren. Het blijkt dat het draadje van de teller tussen de veerpoot en de remkabel is gekomen. Bij het remmen beweegt de kabel een beetje en is door het draadje heen gesleten. De draden verbind ik weer en soldeer ik vast daarna gaat er vulkaniserend tape om. Het draadje zet ik met een kleine tiewrap aan de remkabel vast zodat ik de kabel van binnenuit niet meer onder de remkabel kan trekken. Weer wat geleerd. De remkabel moet niet alleen binnendoor bij de veerpoot. Maar het draadje van de teller moet er dus overheen……

De vouwachterband gaat eraf en een nieuwe Perfect Moiree gaat erom. Het blijkt dat een van de hieldraden door het rubber is gekomen van de oude PM. Deze heeft steeds opnieuw voor een lekke achterband gezorgd. Gelukkig vind ik nu de oorzaak want ik heb al het velglint vervangen en de achtervelg op bramen gecontroleerd. Deze hieldraad heeft al een achterband gekost en dit is het vijfde lek in korte tijd. Het profiel is ook al aardig ver heen. Dus die band rij ik in de zomer wel af.

Daarna een testrondje en alles werkt weer oké. Fietsen is dan wel gedoe. Zolang ik de Quest heb, ben ik nooit meer een dag ziek thuis geweest. Dus laat de nieuwe fietsweek maar weer komen, mij krijg je niet klein…..

Bikkel

2011-11-18T17:30:00.001+01:00

Gisteren aan het einde van de op weg naar de fietskelder, snel m’n fietspakkie aan. Einde van de dag en ik heb de kap mee dus dat wordt zoeven. Als ik bij de fiets kom ligt er een knal gele muts in. “Bikkel” staat er groot op. Wow! Van wie krijg ik deze muts? Iedereen die in een Velomobiel rijdt weet dat je eigenlijk geen aanspraak mag maken op deze titel. Beschermd voor de regen en de wind en dan ook nog een kap. Wie is dan nog een bikkel?

Als ik alles in de fiets heb gegooid merk ik dat mijn handschoenen nog boven liggen. Toch maar even snel halen. Ik kom een colllega tegen en die vertelt dat de mutsen zijn uitgedeeld door file:///Z:/Gebruikers/Marcel%20Prins/Documents/velomobiel/Blog/www.Rij2op5.nl. Ik heb één van de mutsen gekregen. En laat hij nu nog mooi bij de fiets kleuren ook!

Snel op weg en de tocht begint moeizaam in de stad. Voor de bibliotheek in de stad hebben ze een oliebollenkraam neergezet. Dit blokkeert een belangrijke fietsroute. Het fietspad rechtdoor ligt eruit omdat daar een nieuw pand wordt gebouwd. En tegenover de bib zijn ze ook aan het bouwen. Er liggen betonplaten in de weg die schots en scheef liggen. Dit is nog de enige toegangsweg die ik kan gebruiken. De bocht naar rechts kan ik niet halen als ik niet helemaal links sta voorgesorteerd. En deze weg is voor de automobilisten de enige toegangsweg naar de parkeergarage.

Ik sta dus uiterst links voorgesorteerd om rechts af te slaan. Ik sta stil met de knipperlichten aan omdat ik een drukke fietsroute kruis. Op het moment dat ik op wil trekken zet een automobilist op 5 centimeter zijn auto tegen de fiets aan. Gelukkig remt hij anders was het mis gegaan. Van schrik wijk ik uit en fiets ik door. Daarbij ram ik bijna tegen een tegemoet komende fietser aan omdat ik de bocht nu niet meer haal. Gelukkig is hij zo aardig om te remmen…. Anticiperen is best moeilijk blijkt maar weer, ik snap niet dat je iemand zo klem kunt zetten… maar goed…

Uit de stad is het flink mistig geworden en het waait behoorlijk hard. De druppels op het vizier verstrooien het licht van de tegenliggers zodanig, dat ik niets meer zie. Het vizier moet maximaal open. Mijn bril beslaat nu ook door de mist en die moet dus ook nog af. En weer zie ik minder.

Als toegift krijg ik er een hongerklap overheen. Glibberend over de klei door de mist in het donker glijd ik naar huis. Door de harde zijwind en de snijdende kou voelen mijn oogbollen als bevroren balletjes in mijn hoofd. Mijn nood muesli repen liggen onder handbereik maar toch ik kan ze niet vinden. De laatste tien kilometer worstel ik me naar huis.

Trillend kruip ik uit de fiets en wankel naar binnen. Eerst een banaan om weer op krachten te komen. Na tien minuten voor de kachel hangen knap ik weer wat op. Phoe hee, ik geloof dat ik die muts toch wel verdien!!

Homichlofobie of Nebulafobie

2011-11-11T14:29:00.001+01:00

Wat betekent dat nou weer? Homichlofobie of Nebulafobie is angst voor mist. Bestaat dat dan? Ja zeker, mensen krijgen hartkloppingen en worden heel angstig als ze in de mist terecht komen.

Ik wil niet bij deze mensen horen maar de jongens daarboven zijn weer goed bezig. Het uur is terug gezet, dat betekent fietsen in het donker. Maar je kan het nog moeilijker maken. Fietsen in het donker EN de mist. Het is best lekker om door de mist te zoeven na het einde van een zwoele zomeravond. Maar om deze tijd van het jaar is het een hachelijke onderneming.

Deze week leek ik wel een blinde of een bang konijntje of aangeschoten wild. De bril beslaat, autolampen van tegenliggers verblinden en de weg zonder strepen is zo nu en dan onvindbaar. Bovendien loopt de gevoelstemperatuur door het vocht naar beneden en is de kap onbruikbaar. Vroeger zei men als het mistig was dat de geesten weer in de wereld rondwaarden. Ik kan dat beamen, heel erg onprettig!

Fietsen in de mist voelt alsof je op ijs schaatst wat net houdt. Blijf je glijden, of raak je van de weg en schiet je door in het weiland of erger zwemles in de sloot. Gelukkig heb ik alles heel gehouden. Maar ik kon deze week wel erg goed meevoelen met mensen met deze fobie. Nog zes weken en dan hebben we de kortste dag weer gehad…..

Bobslee 2, To win or lose...

2011-10-30T10:00:00.003+01:00

Vrijdagavond zijn we thuis en Dineke kruipt nog even achter de computer. Er is een nieuwsbrief van Intersport. Het Nederlands bobslee team komt morgen langs en wie de bobslee het snelst over de rails duwt kan een set kleren winnen van het team. Daar heb ik wel zin in! De openingstijden opgezocht van Intersport in Leeuwarden en dat is 9:30 ’s ochtends. De eerste 24 deelnemers krijgen een shirt….

Snel naar boven gerend en Sander mijn zoon gevraagd of hij morgen de bobslee samen met mij wil duwen. Hij wil wel mee. Samen bekijken we op de site van IceRyder het filmpje van het team. We bespreken de strategie, Sander wordt piloot en ik word de achterste man. We bekijken het filmpje net zolang tot we snappen hoe ze het doen.

Even later komt Dineke boven, die heeft de nieuwsbrief nu wel goed gelezen. De winkel gaat al om 8:00 uur open voor de vroege vogel korting van 25%. Dineke wil een muts bij haar jas dus die wil er vroeg zijn. Sander zucht en steunt. Hij moet de hele week al om 6.00 uur op de fiets zitten naar Leeuwarden en dan kan hij vandaag WEER niet uitslapen. Maar we willen wel zo’n shirt natuurlijk! En hij heeft beloofd om mee te gaan. Dus onder protest, hij doet het meer voor zijn oude vader, gaat hij toch maar mee….

Na een onrustige nacht waarin ik de “wedstrijd” van alle kanten bekijk, je moet ten slotte wel gefocust zijn, gaat de wekker om half zeven. Sander mag “uitslapen” tot kwart over zeven maar dan moet hij er echt uit. Hij komt, laten we het zo zeggen, niet blij uit zijn bed. Ook al heeft Dineke zijn boterhammetje gesmeerd en staat er een kopje thee. Het is te vroeg!! Punt uit. Maar goed om half acht rijden we wel weg op weg naar Leeuwarden. Het is nog stikke nacht en we komen niemand tegen. Raar….???

De auto parkeer ik wat verder weg. Dan kunnen we warm lopen naar de winkel toe. Sander: “NEE HEEEHHH!!” Trek ik me niets van aan en ik begin rustig te dribbelen en daarna loopsprongen en een aantal kleine sprintjes. We zijn precies om 8:00 uur bij de winkel en iedereen loopt nog zachtjes en slaperig rond. Een aantal klanten is al bezig om jassen en skiespullen te passen. Maar daar komen wij niet voor. Wij gaan boppen!!

Achter in de winkel hebben ze de rails neergelegd en de bobslee is op wielen gezet. Het hele team is nog niet aanwezig maar een jongen van het oude team al wel en hij legt ons alles uit van de viermansbob. Hij laat zien hoe je als piloot instapt. Je duwt, voor dat je inspringt leg je de hand over de slee en je springt op je plaats. Dan komen de “naast” lopers. Zij zetten hun buitenste been op de loopplankjes bij de vleugels en springen er ook in. Het hoofd rust op de schouderbladen bij je man voor. En als laatste stapt de vierde man in.

Eerst maar een keer oefenen en dat gaat best goed. Aanloopje, bob duwen, en springen. Eerst de piloot dan de achterste man. De piloot is de enige die iets ziet van de afdaling. Hij kan de bob sturen met twee touwen die van binnenuit zijn te bedienen. De rest grijpt een stalen ring aan weerskanten vast om er niet uit te vallen en dat is het. Als we glijden worden we geremd door een stuk elastiek waarna we terug schieten. De rails liggen tegen een paal aan zodat ze niet weg kunnen schieten. Oké, dan nu een keer maar dan op tempo. “Weet je zeker dan het goed komt met die paal? ” Vraag ik. “Ja hoor, we hebben gisteren zes keer getest en er kan niets gebeuren” roept de bedrijfsleider.

Sander en ik in de startblokken en we staan klaar! Ready… go go go go. We sprinten nog niet helemaal op volle kracht. Sander duikt soepel in de bob. Ik pak de laatste meter. Maak een snoekduik. Hoofd tussen de schouderbladen van je voorste man en gaaaaan!

BAAAAAHHHMMMMM!!!! Een keiharde klap. Ik denk nog, goh dat elastiek klapt er wel hard in. Ik heb het nog niet door maar we zijn meteen de eerste keer op snelheid, vol tegen de paal aangereden. De voorkant van de bob is behoorlijk kapot. Sneu en beteuterd staan we erbij te kijken. Dat is balen! De bobsleeër troost ons en zegt dat we er niets aan kunnen doen. Maar de deuk doet mij toch wel pijn. Gelukkig gebeurt het bij jullie aan het begin van de dag. Niets aan te doen. We maken de baan korter en de rem langer.

Onder leiding van “Bob”, gaan we bezig en hij legt er twee stukken rails bij. Het bobslee team arriveert ook. En dat zijn kerels met armen als dampalen! Ze liggen de hele zomer in het krachthonk en werken sprint trainingen af. De start is alles bij het bobsleeën. Een tiende bij de start sneller, betekent drie tiende eraf op de eindtijd. Bovendien liggen de starttijden van de teams ook nog eens heel dicht bij elkaar. Aan het eind doen ze het even voor. Wat een explosiviteit bij die jongens!! Da´s dan weer andere koek…

Een ander team...

Nadat de baan is aangepast maken we nog een run om een tijd neer te zetten. We missen de paal nu op vijftig centimeter. En nog een run waarbij we van positie wisselen. Dat is onze beste tijd en die blijft staan! Samen worden we in een prachtig shirt van IceRyder gestoken. Dan maken we met Dineke nog een keer een run en dan hebben we ons lolletje weer gehad.

De hele dag zitten we in spanning. Blijft onze tijd staan? Om half zes krijgen we het verlossende telefoontje. De outfit hebben we gewonnen!!! YES!! De broeken zijn nog niet binnen maar over twee weken kunnen we de kleding halen….

Bobslee

2011-10-28T16:54:00.000+02:00

Deze week voor het eerst met de carbon race kap gefietst. Maandag begonhet met ideaal weer. Koud en rustig weer. Het comfort onder de kap is danheerlijk. Maandag op de terugweg stormde het. Zolang ik voor de wind had ginghet allemaal prima maar op een gegeven moment kreeg ik harde zijwind. En datwas behoorlijk schrikken. Normaal is het al oppassen met de Quest maar nu ishet dubbel oppassen. Ik ga als een stuiterbal over de weg. Hele stukken durf ikniet meer mee te trappen. Ik ben blij dat ik weer onbeschadigd thuis ben.

Dinsdag stormt het ook ’s ochtends, dus de kap uit voorzorg maarthuis gelaten. Ook al waait het hard, de fiets voelt nu vertrouwd en ik weetprecies wat het hebben kan. De rest van de week is het weer rustig weer en ikgeniet van het comfort van de kap.

Vandaag ben ik vrij en de stad even in gefietst. Het motregentmaar ik zet het vizier van de kap gewoon open zodat ik eronderdoor kan kijken. Jevoelt dan wel de wind in je gezicht maar zit nog steeds droog in de fiets. Ik ga samen metDineke even winkelen. Bij de Intersport in Leeuwarden staat een bobslee. Eenprachtig apparaat. Ik vraag of ik straks even langs mag komen met de Quest vooreen foto-shoot. Het personeel vind het oke, dus even later kom ik terug.

De fiets rijd ik voorzichtig naar binnen en ik neem een aantal foto’s. Grappig hoe het werkt. Nu de fiets binnen staat mogen mensen plotseling eraan zitten. Een vrouw begint aan de kap te scheuren want ze wil naar binnen kijken…. “Oooh is hij van u?” “Mag ik naar binnen kijken vraagt ze?” “Nee” zeg ik bot. “Oooohhhh”,“Nou ja, vooruit dan.” Ik laat haar de fiets zien en Dineke slaagt er bijna in de fiets te verkopen ;-)… Ze is verbaasd over alle snufjes en vindt de fiets prachtig. “Voortaan herken ik u, dat kan ten slotte niet missen, en dan zwaai ik hoor!” Nou ja, dat is dan weer leuk.

De gelijkenis tussen de bobslee en de Quest is treffend. Jeziet wel dat de bobslee veel lager kan zijn omdat er geen trappers in hoeven. HetNederlands bobslee team komt morgen langs om de slee aan te duwen. Hij wordtdan op wielen gezet en er wordt een soort rails achter in de winkel gelegdzodat hij kan worden aangeduwd. Misschien ga ik morgen nog wel even langs.

Terug begint eindelijk de zon te schijnen en lekker genietend fiets ikterug.

Aerodynamische spiegels

2011-10-23T13:12:00.000+02:00

Sinds ik de Butterfly heb gezien met die prachtige aerodynamische spiegels ben ik op zoek om de spiegels mooier te maken.

Mijn experiment met de aerodynamische kapjes voor de spiegel is helemaal mislukt. Had ik de twee mallen heel precies op dezelfde afmeting geboetseerd, toen ze droog waren was de linker een stuk groter dan de rechter.

Daarna bestaat de zoektocht uit het vinden van de ideale dop. Volgens Jos Hendriks van Velomobiel heeft Eva een dop gebruikt van een deodorant fles. Ik heb al heel wat Ethossen van binnen gezien maar de juiste fles met dop heb ik niet gevonden. Eva heeft de dop als mal gebruikt om een carbon dopje te maken. Eva is een specialist en heeft een superstrak eindresultaat waar ik alleen maar van kan dromen.

Quesjer, Quest 212 heeft het opgelost met twee bidon doppen maar welke doppen? Ik heb ze in ieder geval niet gevonden.

Rob heeft het opgelost met DKNY Parfum dopjes maar twee keer 40 euro is iets boven budget. Maar wel weer een superstrak resultaat.

Bij de Halfords heb ik een trekhaakdop gevonden voor zo’n 3 euro 50. Kijk dat ligt binnen bereik. Ik heb de trekhaakdop gekocht met een blokkering. Als je het vleugelboutje (nieuw woord?) eruit draait, dan blijkt het steeltje van de spiegel precies door het gaatje van het boutje te passen.

De dop is niet ideaal. Het spiegelblad wijst iets naar binnen. Daardoor staat de dop ook niet helemaal recht op de fiets. Maar voorlopig laat ik het maar even zo. Als iemand een betere dop weet te vinden dan hoor ik het graag….

Racekap

2011-10-22T05:49:00.002+02:00

Dinsdag krijg ik een mailtje van Wim Schermer dat de deelbare carbon toer/race kapklaar is. Na wat overleggen wil Wim me vrijdag wel tegemoet fietsen. Vrijdagheb ik vrij genomen, ik heb in vier dagen zoveel overuren gemaakt dat vrijnemen geen extra dagen kost. Deze week heb ik de fiets op de winterbandengezet. Er zitten nu voor en achter Perfect Moiree’s op. Vrijdag twijfel ik nogeven of ik de F-lite er opzet maar het is met 7 graden te koud om banden teplakken dus ik laat het maar zo.

Vrijdag om half tien fiets ik weg om om 13:00 uur in de DenOever te zijn. Het is 90 kilometer en ik heb de tijd wel erg ruim genomen.Meteen heb ik daar spijt van dus ik probeer niet te hard te fietsen. Ik benWanswerd nog niet uit of een automobilist komt naast me rijden en het raampjegaat naar beneden. Door het lawaai van de wind hoor ik niet wat hij zegt iets ietsmet race….??. Als hij bijna weg rijdt herken ik hem. Het is de Quest rijder uitMarrum.

Meteen als hij doorgereden is snap ik wat hij zegt. Hijheeft ook een racekap besteld en vraagt of ik de racekap al heb. “Ik ga hemhalen!! Ik ga hem halen!!” juich ik, maar dat hoort hij al lang niet meer. Yes, ik ben op weg omde kap te halen.

Het is oogsttijd en dat is goed te merken. Stapelssuikerbieten en pompoenen liggen langs de weg. Omgeploegde akkers en loodgrijze luchten met een waterig zonnetje. De wind is ondertussen goedaangetrokken en het is bitter koud. Vlak voor Sexbierum is de weg geblokkeerddoor een asfalt machine. Ik heb geen haast want, zoals het nu staat, ga ik eenuur kleumen in Den Oever dus ik maak een praatje met één van de mannen, terwijlde chauffeur de wagen even vijf meter verzet…

“Jee, wat ging je hard door het dorp!” “Wat een prachtige machine en hoe hardga je….” Even later is de weg weer vrij en fiets ik weer door. Voor deAfsluitdijk dwing ik mezelf te stoppen. De schuimkap gaat erop en ik slobber tweekoppen hete thee op. Zo dat scheelt straks weer tien minuten kleumen. De schuimkapkomt er niet meer af, bah wat is het koud.

Door de harde wind is het niet moeilijk om niet te hard tegaan. Ik maak nog een praatje met een kajakker in Breezanddijk met een Pryon ophet dak van de auto en vraag of hij de zee op geweest is. Hij is in deherfstvakantie aan het varen geweest op het Sneekermeer. Het viel hem tegen hoehet daar kan spoken. Hij was aardig geschrokken van de golven.

Net opnieuw weer onderweg belt Wim. Wim en Kees zijn al inDen Oever! Dat komt wel heeeel goed uit. We spreken af bij het monument. Evenlater komen we tegelijk aan bij het monument. Wow, wat ziet de kap er geliktuit!! Het is echt een plaatje. Maar eerst even droge kleren en een kop koffie.

Het café is overvol maar Wim en Kees weten een plaatsje tebemachtigen. Ik slurp mijn thee, en Wim en Kees hun espresso naar binnen. Enondertussen gaat het natuurlijk over fietsen, onderdelen en tijden. Wim (63 jaar) is echtindrukwekkend bezig. Heeft net zijn snelste gemiddelde tijd ooit geredentijdens de Lel (Lelystad-Enkhuizen-Lelystad). “Je blaast straks terug.”zegt hij. Ja, ja denk ik, maar weheten niet allemaal Wim hoor. Ik ben al blij als ik in de buurt van de 40 rij….

Na de koffie laat Wim zien hoe je de kap demonteert. De kap wordt nu geleverd met drie zuignappen om de kap op de fiets te fixeren als je uitstapt. Neoprenen schokdempers bij het vizier en de nieuwe carbon stripjes om de kap vast te zetten als je het vizier opent. De kap ziet er heel mooi uit en past goed bij de fiets. De lange broek en de jas gaan uit, de helm gaat in het ruim en de kapgaat erop. Ze zetten ze me in de fiets en Wim en Kees zwaaien me uit en daar ga ik. “Je gaat blazen..” roept Wimme nog na.

Foto's hierboven van blog van Wim Schermer

Ik trap de fiets op gang en potverdikke ik begin inderdaadte blazen. De hele dijk kom ik niet onder de 50 kilometer uit!! En de fietsstaat niet eens op snelle banden! Yes, dit gaat geweldig!! Ik krijg het meteenook warm dus na een kilometer of 15 maak ik een kleine stop. De trui gaat uitde muts gaat af en de foom laag van mijn Adidas bril gaat voor het eerst sindsik de Quest heb er ook af. Wat is de kap heerlijk comfortabel! Ik ben deakelige kou kwijt.

Tot Harlingen houd ik de 50 vast. Ik moet gewoon wennen enaan mijn nieuwe snelheid en ram een aantal drempels te hard over. Oeps…. NaHarlingen gaat het opnieuw hard en vlieg verder naar huis. Onderweg koop ik langsde weg twee kilo prei voor twee euro en opnieuw krijgt de Quest de sporen. Ditis gewoon laag vliegen! De kap geeft dezelfde ervaring als de proefrit in deQuest. Dit is wel heel comfortabel.

Trots laat ik thuis de kap aan Dineke zien. Die is helemaal verrast hoe mooi hij is!!

De laatste acht kilometer ben ik toch wel leeg en hobbel hetlaatste stuk naar huis. Christiaan mijn zoon en Didi zijn vriendin zijn eenweek op Ameland geweest en komen gezellig mee-eten dus na het prei snijden en wassen haal ik ze van de boot. Ze moeten morgen alle twee weer werken dus ikbreng ze ’s avonds naar Veenwouden naar de trein.

Als ik thuis kom heeft Beekmans gebeld. Die heeft hetverhaal al weer gelezen bij Wim en Kees en is nieuwsgierig. We kletsen even bij en dan is het te laat geworden om nog eenstukje te schrijven dus dat moet zondag ochtend maar. Het is nu half vijf 's ochtends....

Wim en Kees bedankt voor het tegemoet fietsen en de kap is een aanrader…..!!!Ik ben er heel blij mee.

Fietstreintjes 2

2011-10-16T21:18:00.000+02:00

Theo Zweers heeft de moeite genomen om in een desktop publishing programma een metamorfose van de Quest te maken als Streamliner. Theo hardstikke bedankt! Ik vind de artist's impression heel mooi! Bedankt dat ik hem mag publiceren!

site

Fietstreintjes

2011-10-15T15:15:00.003+02:00

Door de wegopbreking tussen Hijum en Stiens fiets iknu vanaf de grote vakantie “boeiende” omleidingen. Op mijn huidige forensenroute kom ik nu drie oude stationsgebouwen tegen. Hier en daar al eens bijmensen geïnformeerd of ze er meer van weten maar niemand kon me wijzer maken.Ik weet van het beroemde spoorlijntje van Leeuwarden naar Dokkum. Daar gaatimmers het beroemde liedje “It Dokkumer lokaaltsje” over:

It Dokkumer Lokaaltsje

Yn it Dokkumer lokaaltsje, siet men rom it hiele ein.
En it wie der sa smûk, as men siet yn 'e hoek.
O, wat wie dochs dat tramke soms fijn.

….
Yn it noarden fan Fryslân,
der ried ris in tram
mei in gong fan sa 'n tritichyn 't oer.
Mar de tiid gong foarby
en dat tramke moast wei.
En doe rekke de bouhoek folfjoer.

refr.

In kommisje fan trije,
dy kaam oan it wurd.
Foar dy tram der moast komme inbus.
En it duorre net lang,
want it spoar wie net bang.
En no hinget in elts yn elus.

refr.

Hiel de bouhoek stiet stram,
hast yn fjoer en yn flam,
want de bus nou dy isoan 'e rol.
En jo stean by de wei en jo kinne net mei,
want de bus, nou dy is altyd fol.

refr.

Dêrom nou ta beslút,
smyt dy bus der wer út,
en jou ús dan mar leaver it spoar.
Ek al fret hy de koal ek by 't weintsje hast fol,
en al wie men fan 't reizgjenwat goar.

refr.

Station Vrouwbuurstermolen

Spoorwegovergang Alde Leie

Spoorwegovergang Hijum

Opgang naar perron Hijum

Station Hijum

Station Marrum

Het station in Hijum en Marrum is dus te verklaren.Maar in Vrouwenparochie hoe zit dat? Sommige dingen vraag je je alleen af in defiets. Zodra je aan het werk bent of weer thuis, dan denk je aan hele anderedingen. Vandaag op de terugweg de stationnetjes op de foto gezet en eens gegoogled. Daar vind ik een hele aardige site.

Het blijkt dat er niet alleen een trein reed naar Dokkum maar dat er ook nogeen lijn Stiens- Harlingen is geweest met nog een aftakking naar Franeker. De lijnenzijn pas in 1961 (Franeker) en 1976 (Stiens) definitief opgedoekt. Grappig isdat tijdens strenge winters het personen vervoer in ere werd hersteld. De wegenwaren dan zo onbegaanbaar dat alleen de trein de gebieden nog kon berreiken.

Als je met die wetenschap door het landschap fietst, zie je de sporen van deoude lijn liggen. Dan kan ik het niet helpen maar dan begint het dagdromen. Inhet Roergebied zijn heel veel oude spoorlijnen omgetoverd tot fietspaden. Alsdat nou eens gerealiseerd wordt in Friesland.

Dan sta je ‘s ochtends op. Jeglijdt in je fiets enbij Marrrum fiets je langs het station zo op de oude treinbaan. Daar zoef jedan over het strakke asfalt dwars door het landschap ver van de weg over defietssnelweg. Geen last van smerige uitlaatgassen of in het donker, verblindingdoor autolampen. De spoorbomen gaan dicht als je de weg oversteekt wantfietstreinen hebben voorrang dat weet iedereen. Ik zou zelfs wel even Fuut, fuuuuuuut willenroepen. Ik wil mijn Quest nog wel dezelfde striping meegeven als de streamliner. Dan kom je midden in het centrum van Leeuwarden aan, je draait de wegop en bent zo op je werk. Toch een gemiste kans voor fietsers door de oudespoortrajecten maar gewoon in verval te laten raken en niet beter te benutten.....

site

Quest De Gele Engel

Jagwire

2011-10-08T15:25:00.002+02:00

Als je de remmen na moet stellen is het tijd om de boel te controleren! De vorige keer na een noodrem moest ik de stelschroeven bij het stuur een flink stuk strakker draaien. Vreemd?!

Bij een tweede noodrem staan de remmen weer niet strak. De schijven van de remmen slijten, maar zo hard? Wat is er aan de hand?

De bout bij de kabeluiteinde had ik niet strak genoeg gezet waardoor de kabel door de houder glipte en de binnenkabel langer werd. Vanaf dat moment ben ik allert bij het nastellen van de remmen.

Vorige week staan de remmen opnieuw los. Ons garagepad loopt schuin af en op de handrem, als ik uit de fiets stapte, schiet de fiets door. De fiets op de kop maar de kabeluiteinden zijn niet verschoven. Toen ik de buitenkabels ging controleren zag ik het probleem. De buitenkabel is totaal doorgesleten.

Woensdag bij Velomobiel maar even aan Jos gevraagd wat de juiste kabelloop is. Volgens Jos:

- Als hij uit de body komt dan moet hij onder de stuurstang door.

- Dan door de Tie wrap aan de wielkast.

- Dan moet de kabel aan de BINNENkant tussen het wiel en de schokbreker naar de rem.

Daar zit bij mij dus het probleem. Hij loopt aan de buitenkant. Hierdoor komt de kabel klem te zitten en slijt hij door. Ik krijg de kabelloop niet goed op de foto dus volg de beschrijving hierboven...

In de reactie van Marc zit een link met een foto van de kabelloop onder langs waardoor de kabel bij mij is doorgesleten. Marc laat zien dat een foto toch mogelijk is. Nu met een lampje erbij lukt het wel om de goede kabelloop te tonen.

Uit de body onder de stuurstang door.

Donderdagavond tot half elf aan het sleutelen geweest om de nieuwe Jagwires te monteren. De meeste tijd ben je trouwens kwijt met het rubberen dopje waardoor de kabel naar buiten loopt door de body. Als het dopje eindelijk erdoor gewrongen is dan is het leed geleden.

Om het wiel te demonteren heb je twee sleutels 13 nodig om de bouten van de veerpoot aan de binnenkant los te maken.
Om het wiel los te maken bij de stuurstangen heb je twee sleutels nodig:

- De gebogen en bijgeslepen 8mm voor de onderkant.

- 10 mm ratel om de boutjes door de spaken heen makkelijk los te draaien.

Woensdag bij Velomobiel mijn derde ratel sleutel gekocht. De andere sleutels hebben een bredere ring en passen niet op het middelste boutje. De vorige keer bij Velomobiel waren deze sleutels op. Volgens Jos moet ik het sleuteltje van Gedore hebben. Via Internet besteld en het bleek dat de oude serie met smalle rand niet meer gemaakt wordt! Gelukkig kan Velomobiel ze nog wel krijgen en heb ik eindelijk het sleuteltje! De rechter is het begeerde sleuteltje....

Het voelt weer heerlijk om op de remmen te vertrouwen. Meteen maar een mooie rit gemaakt….

Kettingwielhouder

2011-10-06T22:32:00.000+02:00

Donderdag sta ik netjes te wachten voor het stoplicht.Ketting geschakeld op het grote blad achter zodat je snel kunt optrekken. Bijhet groene licht wil ik weg snellen. Maar ik hoor een grote klap. Ik weet nognaar de overkant van de weg te komen en kijk in de fiets.

De flexibele kettingwielhouder is dwars door de body heengetrokken en ligt op de vloer van de kettinggoot. Oeps wat nu? Het kettingwieler opnieuw inzetten is geen optie, de body is immers gescheurd. Ik heb geenschoenen mee en op race fietsschoenen lopen is niet echt prettig en thuis isiedereen weg… Toch de sokken maar uit en op blote voeten zes kilometer gaanlopen naar het werk.

Ik heb in ieder geval de tijd om na te denken over eenoplossing. Volgens mij moet een metalen strip aan de buitenkant van de body werken.Als ik bijna bij het werk ben kom ik Annemarie Groen van Liever ligfietsentegen. Ze heeft een roestvrij stalen slangenklem op voorraad en dan kan ikmisschien weer fietsen.

Tussen de middag maar even naar haar toe. We knijpen destrip plat in de bankschroef en Annemarie boort een mooi gat in de strip. Dan kanhet kettingwieltje weer gemonteerd worden. Ik kom donderdag weer mooi thuis enik denk dat het leed geleden is.

Ondertussen toch ook maar even met Ymte gemaild en die is niet gerust over mijn oplossing. Ikben de eerste die het kettingwieltje door de body heen trekt dus dat heb ikweer knap gedaan. In het weekend vertrouw ik het niet en zondag besluit ik om maandagnaar Velomobiel te fietsen.

De fietstocht gaat lekker tot Sneek. Door mijn F-lite banden haalik een QuestPestBocht niet (Prachtig woord heb ik net geleerd) en kom in deberm terecht. Voorzichtig trap ik de fiets eruit maar opnieuw een harde knal.Het kettingwieltje ligt er opnieuw uit. Gelukkig houdt de strip, maar het wieltje is aan de flexibele kant losgeschoten. Shit deze oplossing is dus nietafdoende…. Opnieuw is er niemand thuisdus toch maar door fietsen. Gelukkig heeft de strip wel gehouden en kan ik het wieltje nu wel terug zetten. Dehele weg fiets ik met een knoop in de buik naar Dronten maar gelukkig haal ikhet.

Jos, Jan en Theo zijn unaniem, de fiets moet een nachtjeblijven. Dan kan de beschadigde polyester eruit gebikt worden. Daarna kan hetgat gevuld worden met polyester. Volgens Jan moet het grondig gebeuren op dezeplek staat honderden kilo’s druk. Helemaal als je met een bepakte fiets de berg op gaat. Opnieuw heb ik niet op een wandelinggerekend. Gelukkig heb ik nu wel mijn Five finger schoenen mee maar ze zijnhagel nieuw.

Ik weet het busstation te halen met een dikke blaar op dehak. Ik ben dus duidelijk (nog?) niet een Keniaan. Daar kan ik de bus nemennaar Zwolle en dan de trein naar Leeuwarden en dan de fiets naar huis. Deterugreis met het openbaar vervoer is maar een half uur korter als defietstocht…..

Woensdag wil mijn vader me van Heerenveen naar Drontenbrengen. Dus dat scheelt zo’n twee en half uur extra reistijd. Het is leuk ommijn Pa even bij Velomobiel rond te leiden. De fiets staat al klaar en is weerafgemonteerd met de oude orignele kettingwielhouder van Velomobiel. Jammer wanthet lukt me niet in mijn eentje om het wieltje weer te monteren als het losmoet….. Misschien is het goede oplossing om de klem aan beide kanten te maken? Je moet dan wel twee schroeven los draaien aan als je het wieltje wilt vervangen, maar het geheel vormt dan weer een "hele" driehoek.

De terugweg in de Quest verloopt waanzinnig hard door deharde zuidwesten wind mee. Bijna gaat het mis bij het oversteken van een wegbij Urk. Door de rechts links constructie krijg ik harde zijwind op de fiets enschuift hij rechtdoor in plaats van te reageren op mijn stuurbeweging. Op hetlaatste moment krijg ik grip en weet ik een botsing met de vluchtheuvel af tewenden…..Oef, anders kon ik zo weer terug….

De terugreis leg ik af in drie uur en twintig minuten. Meteen gemiddelde van 37,3 tot aan Leeuwarden en tot aan huis met 36,5. Met eenmaximum snelheid van 76 kilometer per uur de Ketelbrug af is ook een nieuwrecord. Om acht uur 's avonds ben ik weer thuis. De fiets loopt weer als een trein …. enne Pa bedankt!!

Game over

2011-09-14T09:44:00.001+02:00

Ik doe het niet meer! Ik stop ermee! Ik kap! Ik ga wel met de auto. ’s Avonds op de bank met een zak chips lekker tv kijken. Lekker dik worden, en gelukkig zijn. “Hee Prins waar is je optimisme je innerlijke kracht je “atletisch” vermogen?” “Kaput, verdampt, niks meer van te vinden….” “Oeps heftig hoor!” “Maar waar komt dat van dat meesmuilend kijken en je zo diep ongelukkig voelen vandaan er is toch wel een oorzaak….”

Goed ik begin bij het begin. De jongens daar boven hebben een hekel aan mij. Zo, dat is eruit. Afgelopen week heb ik me van lekke band naar lekke band gesleept. Bleek dat er heel geniepig klein stukje glas in de binnenband stak waardoor de achterband steeds lek ging. Maar ik als gevorderd fietser kon nog wel een level extra gebruiken hadden ze zo bedacht. Dat weerhield trouwens mijn voorbanden niet om ook lek te gaan. Het is deze week zelfs gelukt om tegelijk twee lekke banden te hebben.

De weg van Hijum naar Stiens is opgebroken. Er komt een tractor baan bij. Het is nog niet duidelijk of de fietsers nu in het midden gaan fietsen of aan de buitenkant. Als de fietsers op de middenbaan gaan fietsen dan kunnen we in de winter nog wat beleven. Het fietspad ligt er nu een meter of tien vandaan en afgelopen winter werd ik daar erg verblind door auto lampen. Als we nu pal naast de weg gaan fietsen wordt dat niet beter.

Eerste level, een omleiding. Auto's mogen over het fietspad en de fietsers mogen twee keer een drukke weg oversteken. Deze omleiding gaat over een fietspad dat net zo breed is als een Quest dus dat doe je maar één keer. De volgende zelf bedachte omleiding gaat over een slingerende boerenweg waar onder een dikke laag modder inderdaad asfalt zit. Waar ik de bochten heb geveegd omdat er allemaal steentjes lagen. Maar dat hadden de boeren meteen ontdekt, dus voordat ik over de schone weg kon fietsen had een tractor al weer gezorgd dat, dat wat daar hoort, steentjes en meer zooi, er snel weer lag….

Oke, ik neem de volgende omleiding dan wel. Deze gaat vanaf Leeuwarden naar Stiens, links af naar Oude Leye en dan via Hallum ben je weer terug op de oude route.

Vanochtend die weg gefietst en dat ging gisteren te makkelijk met die harde wind mee. Dus vandaag felle wind tegen en een bak water over me heen. Je moet het die watjes in een Velomobiel niet te makkelijk maken tenslotte.

De gemeente heeft lucht gekregen dat de weg via Oude Leye nog begaanbaar was. En dat kan natuurlijk niet. Vanochtend hadden ze op twee plaatsen de weg opengebroken. Ik heb nog aan de straters gevraagd of dat nou nodig was. Maar de logica van hun was. Daar (bij Siens) ben ik niet aan het werk dus daar kan ik niets aan doen. Hij beloofde wel vandaag zijn best te doen. Ik ben benieuwd met al die regen of het vanavond weer dicht is….?

Goed als je eindelijk weer terug bent in Stiens hebben ze bedacht om nieuw grind te strooien. Dat ligt er nu al weer anderhalve week. Op mijn email vraag of dat niet kon worden opgeruimd deelde ze mee dat de weg eerst goed ingereden moet worden voordat ze vegen. Dus dat kan nog wel een aantal weken duren…..

Heb ik dan alle ellende opgesomd? Ik geloof het wel. Is dat dan alles. Ja, ik geloof het wel. Aansteller watje kom op man wordt wat flinker!

Is er dan geen lichtpuntje? Euhm… Oh ja gisteren kwam ik een collega Quest rijder tegen uit Marrum. Een prachtige oranje fiets! We hebben samen de omleiding via Oude Leye gefietst. Het commentaar van de ander fietsers was wel leuk. “Heb je nog zo’n ding….!!” Ben vergeten om zijn naam te vragen maar het is wel cool om zomaar een collega forens in het wild te zien.

Oké dan, game over! vanavond zien we wel weer. Lekker naar huis fietsen

Plannen maken

2011-08-26T14:45:00.007+02:00

"I love it when a plan comes together". Beroemde quote van The A-Team. Het plan was: Op de fiets naar Hilversum. Twee carbon strijkstokken terugbrengen naar Zlata. Dan doorfietsen naar Nijmegen. Een zaakje met Elan afhandelen. Dan op de camping overnachten. En dan de volgende dag via Harderwijk door de polder weer terug.

’s Middags nog een keer duidelijk gevraagd aan Dineke. Vind je het niet erg? Nee hoor, ga maar lekker fietsen. Dus ik de fiets ingepakt. De GoCylcles eronder gelegd, ketting gesmeerd, achterveer hoger afgesteld voor het extra gewicht. Tent gecontroleerd, slaapzak en mat opgerold, extra kleren gepakt. De twee strijkstokken zorgvuldig waterdicht verpakt. Phoeh hee, eindelijk staat de fiets klaar…..

’s Avonds liggen we in bed. Dineke: "Vind je het leuk schatje om in je eentje lekker te fietsen?" Normaal wel, maar in de vakantie doe ik liever andere dingen met mijn vrouw. Ikke: "Nee, pop… waarom fiets je niet mee?" Dineke: "Ja maar ik heb geen ligfiets". Ikke: "Maar dan regelen we dat toch?" Zij: "Ja maar een Velomobiel vind ik gevaarlijk in de stad." Ikke: ”Het kan ook gewoon een open ligfiets zijn?”. Zij: “Ja, maar die zijn gevaarlijk, en je zit zo laag, en je nek doet zo zeer enz”. VERRAAD en dat van je eigen vrouw. Ik weer "Maar je hebt nooit geen zadelpijn en het fietst heerlijk". Dineke: "Nee, dan kan ik nooit meer in een rokje fietsen…."

Kijk dat laatste argument dat is een sterke. En daar kan ik niets tegen inbrengen. Dat is ten slotte veel te leuk. Als jij nou met de auto naar Nijmegen komt dan fiets ik. Nee, dat vind ik eng, en dan kan ik de weg niet vinden en het is zo’n eind…..

Oke, ik rijd en we gaan kamperen op de camping. Ja, en dan zeker in dat kleine rottentje!! Nee, dan nemen we de grote tent mee….. Oke, dan ga ik wel mee…..‘

’s Ochtends vroeg opgestaan en de fiets uitgepakt. De grote tent opgezocht de stoelen en natuurlijk het dikke luchtbed want je bent een prinses op de erwt of niet… Als we weg gaan dan plenst het. Dineke begint al te zuchten bij het idee alleen al van een tent. Oké als echte man, oplossing gericht, kijk ik even rond en bel naar een “bed and breakfast”. Er is nog plek in de Remketting in Slijk-Ewijk dus dat boek ik maar.

Met de auto vol camping spullen vertrekken we dan op weg naar Nijmegen naar de “bed and breakfast” zonder Quest. “I love it when a plan comes together…..”

Ps: Het heeft 's avonds geen spat geregend....

Lezyne Travel Floor Drive

2011-08-09T12:34:00.011+02:00

Mijn Halfords pomp heeft het best goed gehouden. Maar van het begin af aan lekt hij. En dat lekken werd steeds erger. Een maand geleden de pomp uit elkaar gehaald en het bleek dat hij niet goed in elkaar was gelijmd. Seconden lijm tussen de naden gedaan en het ging nu wel beter.

Vorige week begon hij weer te lekken en de manometer deed het niet meer. Na een lekke band kwam ik met 4 bar thuis. Met de vingers de druk voelen is gewoon niet heel erg nauwkeurig.

Vanaf de aankondiging kijk ik al naar de Lezyne Floor Drive. Ik ben gewoon een beetje verliefd op de pomp. Zondag niet langer getwijfeld en de pomp besteld. De pomp komt vandaag binnen en meteen maar even uitproberen. Dat de slang niet lang was dat had ik ingecalculeerd. Hierdoor kun je alleen het onderste voorwiel oppompen als de fiets op zijn kant ligt. Niet heel handig maar wel mee te leven.

Dat het systeem heel onhandig is om op het ventiel te bevestigen dat had ik niet ingecalculeerd. Door het kleine wiel en het wieldoekje heb je heel weinig ruimte om de nippel vast te draaien. Het pompen gaat dan wel weer goed. Maar bij het losdraaien verlies je lucht.

Een beetje teleurgesteld zit ik met de dure pomp in mijn handen. Internet maar eens afgespeurd. Ik wil in ieder geval een langere slang. De “Floor Pump Hose” kost opnieuw 15 euro met verzendkosten is dat 22 euro. Grr, maar het is niet dieper. Verder is er een hulpstuk de “Slip Fit Chuck”. Maar met het wieldoekje heb ik geen ruimte om de hoeknippel erop te draaien. Of zou je hem zo op het ventiel schuiven? Met de SKS pomp had ik ook zo'n soort nippel maar die schoot los met hoge druk. Je kan dan wel weer het rubbertje vervangen maar ideaal is het niet.

Als alternatief bedenk ik het volgende. De nieuwe lange slang daar knip ik dan wel de Lezyne pompnippel vanaf en daar zet ik een overslag nippel op van FietsonderdeelXl.

De pompnippel heb ik bijna besteld als ik bedenk dat er met de slang van de Halfords pomp niets mis is. Misschien past de slang van de Halfords……

Verroest het past allemaal. De oude slang is lang genoeg en heeft een werkend aansluit mechanisme. Probleem opgelost!

Op de pomp een stukje klittenband geplakt. Het contra stukje zit al op de body van de fiets. Je schuift hem zo de staart van de fiets in en zet hem dan vast. Hij is zelfs zo klein dat hij achter de kettingbeschermer van het achterwiel past. Maar dan vind je hem niet zo snel terug. Dus toch maar weer op de oude plaats de pomp bevestigt. Oef, nu kan ik de pomp zonder extra kosten gebruiken….

Speedplay schoenplaten

2011-08-03T13:45:00.006+02:00

Vrijdag naar Heerenveen gefietst. Onderweg begon mijn rechtervoet te slapen. De tinteling trok helemaal naar mijn knie. Maar even uit de fiets en een stukje lopen. Als ik terug in de fiets stap wissel ik van zijde van het pedaal en dan voelt de trapper weer goed. De pijn trekt gelukkig weer weg.

Sinds ik schoenen heb met een carbon zool en de speedplay pedalen heb ik nooit meer last van wat voor een pijntje dan ook. Ik heb gekozen voor de prettigste fietsschoenen. Dat betekent voor mij dat je alleen maar goed kunt fietsen met deze schoenen. Zodra ik uit de fiets stap doe ik de schoenen uit en dat kan best onhandig zijn. Meestal loop ik dan verder op sokken.

De ultieme velombielschoen bestaat nog niet voor mij. Als je kiest voor een carbon zool dan kom je in de top van de race schoenen en die hebben zo'n handige snelclip aan de zijkant. Heel onhandig bij de voetgaten maar er is wel mee te leven. Race schoenen hebben bijna geen hak. Als je achteruit wilt flintstonen dan heb je wel een hak nodig. Bij mijn schoenen heb ik maar een stuk fietsband op de hak geplakt. Niet fraai maar het werkt wel. Met mijn hollandse voeten pas ik niet in de Italiaanse leest en dan vallen opnieuw heel veel schoenen af. Maar de stijve carbon race zool fietst heerlijk. Je verliest geen energie. Het speedplay pedaal zit in de schoen en dat is heel direct fiets contact.

Zaterdag de schoenen maar eens even bekeken. Ik schrik van de staat van de schoenplaten. Beide schoenplaten zijn versleten tot aan het boutje aan toe. Bij de rechterschoen zit de tussenplaat los en de boutjes zijn los gerammeld aan de rechterkant. Vandaar dat rechts niet meer goed zit.

De handleiding er even bijgezocht en volgens de handleiding zou je elke 5K miles de schoenplaten moeten vervangen. Een mile is 1,6 km. Dan zou dat elke 8.000 kilometer moeten zijn? Dat is niet zo ver. Ik heb er zeker al zo’n 28.000 km mee gefietst. Meteen maar nieuwe light action platen besteld bij de Futurumshop.

Vandaag komen ze binnen en meteen de nieuwe platen erop gezet. De platen worden geleverd met een aantal tussenstukjes zodat ze ook op rond lopende zolen passen. De standaard platen passen onder mijn schoen dus daar hoef ik niets aan te doen.

Ik had niet gedacht dat ik de oude platen er zo gemakkelijk van af zou kunnen halen. Maar drie boutjes kan ik nog pakken met de schroevendraaier. De vierde bout draai ik eraf met de schoenplaat zelf. Alle boutjes netjes vastgezet met lockbond van Bison en meteen maar een proefritje gemaakt. De schoenen zitten weer heerlijk. Meteen met een stuk fietsband de platen afgeplakt. Eens kijken of ik nog meer kilometers uit de schoenplaten kan halen. Maar misschien halen de schoenen dat wel niet…

Ziekenauto

2011-07-29T14:45:00.000+02:00

Vanochtend een lekker ritje naar het centrum van Leeuwarden. Vlak voor het Beursplein in Leeuwarden zie ik iemand op de stoep liggen. Zijn hondje loopt los rond. Ik spring uit de fiets en kniel bij de man. Hij lijkt diep in slaap. Ik probeer hem wakker te maken maar hij reageert nergens op. Het hondje begint tegen mij te blaffen en die kalmeer ik. Als ik wat beter kijk, dan is hij nogal bezweet en hij reageert niet op een pijnprikkel. Hij heeft ook geen tag om dat hij epileptisch is. Ondertussen ben ik de beste maatjes met de hond geworden. Ik kan die man hier niet zo laten liggen dus toch maar de hulpdienst bellen. Ik graai in de tas in mijn fiets maar de telefoon zit niet in de tas. Een man met een bestelbus stopt en komt aanlopen. Hij heeft de telefoon in de hand en belt 112. Een beetje twijfelachtig blijven we rond de man staan en we weten niet goed wat te doen….

Het telefoongesprek is nog bijna bezig als de ambulance er al is, ze nemen het van ons over. Ik ga dan maar douchen want ik sta in mijn natte zweet kleren. Ze nemen de man en het hondje mee. De hele dag blijft het gebeuren toch wel hangen. Hoop maar dat het goed komt….

Motivatie

2011-07-24T19:34:00.002+02:00

Motivatie is alles. Deze maand ga ik 2000 km fietsen nam ik me voor. Phoe hee, dat valt niet mee deze maand. Met dit weer smelt zo’n voornemen gewoon weg. Allerlei slappe excuses als: Vandaag wil ik wel, maar het lukt niet. Vandaag maar even rustig aan. Ik heb nog tijd…. Enz.… Eind van het liedje, Ik ben blij als ik deze maand 1000 km fiets.

Vrijdag een goede dag en het werk op tijd afgekregen. “We stoppen op tijd roept”, de project leider blij. Oké dus om vier uur op weg voor een fun ritje. Even naar Buitenpost en dan naar Zoutkamp en dan… ach we zien het wel. Maar nog voor ik Leeuwarden uit ben smelt de fietszin als een hoopje sneeuw in de zon. Toch maar de kortste weg naar huis? Nee, kom op! Slappe Tines pak jezelf aan.

In Hardegrijp maak ik een dikke stuur fout en ram over een stoeprand. Ik zet de fiets stil om de schade te bekijken. Maar een compliment aan Velomobiel, niet het kleinste slagje zit in het wiel, geen spaakbreuk. Helemaal niets. Opgelucht fiets ik verder. Zal ik maar terug gaan? Nee kom op watje!!!

In Buitenpost zit ik bijna op het tandvlees maar de lus terug is binnen handbereik. De eerste afslag over het spoor is verdwenen. En de tweede afslag is ook dicht. Ze zijn daar met de nieuwe Oostelijke rondweg bezig. Ik weet niet wat ik verkeerd doe, maar ik eindig in Gerkesklooster. Ondertussen waait het windkracht zeven, is het gaan regenen en is het koud. Moet ik terug of verder? Mijn fietsbenen smelten door alle twijfel weg.

Gelukkig zie ik een fietsbordje in Gerkesklooster naar Visvliet. En daar maak ik mijn zoveelste fout nadat ik WEL gegaan ben. Volg nooit fietsbordjes want dan ga je op de landelijke toer. Ik eindig op een prachtig schapen pad langs het spoor bij een tunnel met een trap. NEE, IK WIL NAAR HUIS, DIT WIL IK NIET… Terug fietsen? NEE, NOG MEER KILOMETERS. IK WIL NAAR HUIS… Ach, denk ik, ik til de fiets op, laat het achterwiel over de midden goot lopen en dan kom ik wel door de tunnel.

Gelukkig heb ik de voorwielen op de rem staan want de fiets is zwaarder dan ik denk. De fiets kiepelt me net niet uit de handen. Door hem voorzichtig te laten vallen blijft hij gelukkig overeind. In de tunnel weer een verassing. Mis, je moet eerst door de tunnel lopen om te kijken wat er aan de andere kant is. De andere kant heeft twee trappen omhoog! Wat een ellende!! En ik wil alleen maar naar huis…. Of had ik dat al gezegd.

Gelukkig zit er een niveau tussen de twee trappen. De tweede trap weet ik te vermijden door mijn fiets de heuvel op te duwen. Balend rijd ik terug. Dit heeft me een kras gekost. Bij Visvliet word ik op de kasseien nog even door elkaar gerammeld. En dan draai ik de harde wind in. Ik krijg de fiets niet boven de 30. Dat is een lekke band! Ik weet het zeker. Opnieuw de fiets stil en ik eruit. Alle banden staan gewoon op druk. Kom op Prins trappen. Die motivatie levert me bijna nog een hongerklap op. Dus twee nood muesli repen erin en zorgen dat ik thuis kom.

Moe, koud, hongerig en chagrijnig kom ik thuis. Na de droge kleren sla ik een liter melk weg en twee glazen water en warm eten en dan voel ik me weer wat beter. De volgende keer ga ik maar naar mijn gevoel luisteren. Laat die motivatie maar zitten……

Bevalt het?

2011-07-21T15:39:00.000+02:00

Gisteravond op weg naar huis croste ik de stad door. Omdat ik later was dan anders was het fietspad heerlijk leeg. Als ik de bocht om kom zie ik dat de brug omhoog gaat. Bah, net te laat! Auto’s horen te stoppen voor de stopstreep, zo’n vijftien meter voor de brug. Maar de automobilist heeft de streep gemist en is van plan tot aan de slagboom te rijden.

Ik glip nog net tussen het gaatje van de auto en twee wachtende dames op de fiets in. OEEEE, gilt de dame van schrik. Naast haar kom ik tot stilstand. Heerlijk lig ik in het late zonnetje op mijn luie zetel te genieten van de onverwachte pauze.

Aarzelend vraag de vrouw met heel vele ongeloof in haar stem: “Bevalt dat nou?”. “Ja, mevrouw is echt heerlijk! Ik lig op een stoel en ik ga veel sneller,” “Ja,” zegt ze, “Je ligt ook droog in de regen maar, bevalt dat nou?” Ik antwoord: “Op een racefiets zie je alleen de weg, in mijn fiets heb ik een panoramisch uitzicht. Ach mevrouw, je wilt nooit weer anders”.

“Euhhmmm, jawel maar ik schrik altijd zo van die dingen, er zou …., er zou een toeter op moeten zitten”. Goedmoedig geef ik een klein tuuuutje. “Oh....., dus dat zit er wel op…” Maar het bevalt dus wel?

Gelukkig gaat de brug naar beneden en kan ik doorfietsen. Met een “Prettige avond dames…” ga ik weer verder. En echt waar HET BEVALT!!

Meer kajakken

2011-07-17T21:52:00.001+02:00

Ach het is een fietsblog ik weet het. Maar met dat "mooie" weer spijbel ik, ik geef het eerlijk toe. Maar omdat Marcel Beekmans suggereert dat mijn fiets vierkante wielen heeft gekregen en dat ik nu lui op de bank hang met een zak chips en domweg gelukkig ben? Echt niet! Ik ben heus wel op pad ;-) Om mijn benen rust te geven zit ik in de kajak. Vrijdag 63 km gevaren samen met Carel. Een tocht waar we 10 uur continu aan het varen zijn geweest. Een prachtige tocht langs het kerkje in Sandfirden. Daar kom je op de fiets niet zo gauw omdat het dood loopt. Maar man! Wat is het daar mooi! Er staat een kerk, drie huizen en een steiger en verder niets. Maar het landen daar is een feest, net een time leap....

Ach de foto’s zeggen alles:

Laaksum – Enkhuizen – Laaksum

2011-07-12T21:08:00.019+02:00

Donderdagavond na een stressvolle week mijn “KanoChecklist” opgezocht om alle spullen bij elkaar te zoeken om twee dagen op het Wad te vertoeven samen met Carel van Leeuwen. De datum staat al weken in de agenda maar we hebben nog weinig tijd gehad voor de voorbereiding. Als alle spullen gepakt zijn en klaarliggen, Carel ’s avonds laat gebeld. Het eerste wat we doen is het tij bekijken. Oef, dat is een tegenvaller. Het is half vijf ’s ochtends hoogwater in Lauwersoog. Beide zijn we achterop met slaap en zien we de vroege tijd niet zitten.

We besluiten om onze tocht maar een week uit te stellen, even later belt Carel terug. De kano club “Onder de Wadden” uit Franeker gaat zondag van Laaksum naar Enkhuizen. Wow! Dat is een tocht die al heel lang hoog op het lijstje staat. Mag ik mee? Carel gaat het navragen. Als alles goed gaat dan gaan Carel en Pyke, zijn vriendin, in de tandem kajak. En ik ga in mijn Sirius van P&H. Zaterdagavond besluit Pyke om niet mee te gaan en gaan Carel en ik in de 6.70 meter lange Alleut II van Valley.

Zondag rijd ik om 7 uur ’s ochtends op weg naar Sneek. We pakken de boot en gooien hem op het dak van de bus en dan rijden we naar Laaksum. Daar ontmoeten we de andere groepsleden. Van een aantal kajakkers krijg ik een hand waar je bang van wordt. Wat een kracht en wat een blokken beton. Dit zijn de echte helden en daar sta ik dan tussen... Als iedereen de boten heeft ingepakt komen we bij elkaar om de groepsstrategie in de laatste briefing door te spreken over leiding van Willem Burema. Lang word er in de poppetjes van mijn ogen gestaard. Dit zijn mannen die hun leven aan mij toevertrouwen en andersom. Ze moeten niet in de problemen komen door mij. Blijkbaar zit het vertrouwen goed en gaan we op weg. De afspraak is dat de groep bij elkaar blijft en dat iedereen daar verantwoordelijk voor is. Als je voor vaart kijk je zo nu en dan of iedereen nog in de buurt is. Of iemand dat niet snapt…..? Oké, Dan gaan we op weg….

De lengte van ons schip werkt niet in ons voordeel. Er staan veel korte golven en we moeten in de wind op naar Enkhuizen op koers 220 graden. De kajaks dansen over de golven maar onze boot boort zich steeds in de golven. We verliezen dan snelheid. We draaien op zo’n 60 procent maar we komen toch aardig mee in het middenveld. We genieten van de heerlijke tocht. De voorste man in onze boot mag water happen en dat doe ik dan ook de hele weg met veel plezier. We maken onderweg drie kleine stops. Het is maar goed dat we kompassen op de boot hebben. Na een stop ben je echt compleet gedesoriënteerd. Links, water, rechts water, voor water, achter water. We liggen zelfs met de neus de andere kant op.

Na een kleine drie en een half uur landen we in Enkhuizen in de jachthaven. Nadat de boten op de kant liggen gaat de natte troep uit. Dan vallen we aan op onze voorraad brood, koeken en thee. Het zonnetje schijnt heerlijk en nadat de ergste honger gestild is gaan we op zoek naar de tent met het zeebanket. Want kanoën is natuurlijk wel leuk maar voor “het visje eten” daar zijn we voor gekomen.

Foto: Roel Pierik

We slagen erin om half Enkhuizen te doorkruisen voordat we de winkel vinden. Tip v
oor de volgende keer. Sla links af en blijf langs de kademuur lopen…. De vis wordt gepresenteerd in bakjes in de vorm van een roeiboot. We moeten wel in stijl blijven ten slotte. Kwart over twee moeten we vaarklaar staan. Om vijf over twee krijgen we ons laatste portie vis dus dat wordt krap. We lopen zo hard mogelijk terug. Maar we hebben toch nog als eerste groep de weg terug gevonden. Het wordt een beetje later dus….

Omdat één van de deelnemers wel op tijd in het water ligt is de briefing op de kade van de jachthaven. Een kanoer in het water en de rest op de kant dat lokt meligheid uit. En de groep rust niet voordat de boot omligt. Oké, hij is de beroerdste niet en maakt even een perfecte demonstratie Eskimo rol. Kijk zo doe je dat als ECHTE zee kajakker. De lucht is dreigend dus is er met de Brandaris gebeld. Het ontweer gaat ons niet treffen dus we kunnen terug varen.

Voorzichtig blijven we bij elkaar want het is druk met boten in en rond de haven. Zonder kleerscheuren belanden we weer op het ruime sop en paddelen terug. De wind is gedraaid van zuid naar noord en daardoor weten de golven niet goed wat ze moeten. Doordat er nu minder golven zijn dan op de heenweg is de lengte van onze boot nu in ons voordeel. We vliegen ritmisch over het water in onze perfecte Human Powered Boat.

Foto: Roel Pierik

Ook op de terugweg maken we weer een aantal kleine stops. Heerlijke momenten om ervaringen uit te wisselen en bij te kletsen. Van Paul de Haas bewaar ik al twee jaar een krantenknipsel in mijn kanomap (rondje Ierland in zes weken) en nu varen we in dezelfde groep! Na de groepsfoto gaan we op weg voor de laatste etappe. Vlak voor Laaksum beginnen de golven weer wat op te lopen. We pakken twee surf rondjes mee waarna we weer landen in de prachtige haven van Laaksum. Mannen bedankt voor de perfecte dag en bedankt dat ik mee mocht!!

Amsterdam Dronten

2011-06-04T14:22:00.003+02:00

Maandag met Sander naar Amsterdam geweest. Sander heeft een auditie bij het Jon (Jeugd Orkest Nederland) en ik wil iets meer ronding in mijn net gebouwde strijkstok van de viool hebben. Omdat de auditie pas om 19:00 uur ’s avonds is mogen we wel met de auto. De viool laat ik thuis, ach een beetje extra ronding? Dat komt vast wel goed. Alles boodschapjes lukken maar thuis is het schrikken. De ronding is misschien met een millimeter toegenomen, de basisspanning is heel anders geworden. De spiccato’s (Snelle tonen met een springende stok) zijn fel en agressief. Dat is handig in uitzonderlijke situaties maar wat erger is, door de verhoogde spanning in de stok, heb ik nu geen grip meer bij de zachte tonen. Meteen Andreas Grutter gemailed en ik mag vrijdag de dag na Hemelvaart langs komen. Vrijdag zou ik eigenlijk naar Dronten om stickers te laten plakken maar wacht eens….

Een rondje IJsselmeer, fietsen naar Amsterdam, 400 kilometer, Marcel Beekmans tegenkomen, het ligt bijna allemaal voor het grijpen! Als ik nu eerst over de Afsluitdijk naar Amsterdam fiets, dan bij Grutter langs, dan Marcel oppik, dan naar Dronten stickers plakken en dan weer verder fietsen naar het Noorden? Als voorbereiding kijk ik de fiets na. Leg mijn GoCycle banden erom, die zijn voor wedstrijden en verre afstanden. Dus die mag ik nu wel gebruiken.… De zonnebrilglazen gaan erin. En de fiets wordt gepakt. Ik heb net een nieuwe Quest vioolkoffer gekocht van Bam. De kist is ontworpen om de viool als handbagage mee te nemen in het vliegtuig. In deze koffer past precies een viool en de kist past weer precies in de fiets. Dus eigenlijk is de kist onworpen voor de Quest! Zo, met de viool mee, ga ik beter voorbereid naar Amsterdam dan maandag…

Marcel Beekmans is niet te bereiken dus dat valt af. Je kunt niet alles combineren ten slotte. Op 3 juni fiets ik om vijf uur ’s ochtends weg. Wow, die GoCycle banden dat scheelt echt! Ik zoef meteen zonder me in te spannen met 40 km over de weg. Kalm aan, de dag is nog lang, maar het gaat zo makkelijk! Heel relaxed fiets ik zo ’s ochtends over de wegen. Wat is het lekker rustig!

Bij Hijum moet ik de drukke weg Leeuwarden-Holwerd oversteken. Ik heb geen haast ik rem de fiets bijna tot stilstand, zet hem in het kleinste verzet, geen risico ten slotte. Kijk links, kijk recht en steek over. Op dat moment kijk ik weer links en kijk in de ogen van een geschrokken automobilist die in volle vaart op me af komt stuiven. Zo snel ik kan trap ik de volgeprakte fiets weg van het gevaar. Ik heb al visioenen van de zijdelingse klap. Maar dankzij hard remmen van de automobilist en hard optrekken van mij gaat het net goed. De auto toetert nog, en hij heeft groot gelijk. Oef, dat scheelde niets. De volgende 10 minuten zit ik nog met hardkloppingen in mijn karretjes…. Brrrrrrrrrrr…

Met maar één kleine sanitaire (nood) stop fiets ik in één ruk naar Amsterdam. Het gemiddelde is dan 35.5. Vlak voor Amsterdam maak ik een grote stop totdat ik Andreas aan de lijn krijg. Daarna kar ik op mijn gemak door de stad. Nu vang ik een automobilist op die zonder links of rechts te kijken het fietspad over knalt. De mevrouw is heel erg geschrokken en wacht tot ik woedend wordt. Maar mijn dag is weer goed. Vriendelijk knik ik de vrouw toe. Zo vangen we hier de klappen op! Voorkomen is beter dan genezen ten slotte. Blij bibbert de vrouw verder…. De pont over het IJ ligt klaar om weg te varen. Maar als hij mij ziet komen, gaat het hek naar beneden en mag ik er nog op. Wat is het toch een fijne stad. Al die lieve warme hartelijke mensen…. Mijn dag is goed

Bij Andreas maak ik de fiets vast aan een brug. Ik heb het gedaan! Ik ben in Amsterdam met de Quest. Altijd heb ik gedacht dat je daar niet moet zijn maar het valt best mee! Andreas moet even in de fiets zitten en glundert van oor tot oor. Na een pot koffie gaat hij voor me aan het werk. Ik strijk de stok aan en laat horen waar het mis gaat. Het is Andreas meteen duidelijk. Het haar wordt op spanning gebracht en daarna wordt de stok verwarmd met een spiritus brander. Het hout is dan te buigen. En na twee sessies is het weer helmaal okee…

De fiets wordt weer ingepakt en ik kan op weg naar Dronten. De stad uit is een “piece of cake”. Almere blijkt een grotere hobbel. Ik neem zeker een uur de tijd om alles te bewonderen. Woonwijken, meertjes, doodlopende fietspaden, geen bewegwijzering, en de gps die me steeds de autoweg opstuurt, niks sla ik over. De politie komt zelfs informeren of alles wel goed is. Want ik sta midden op een autoweg. Op de vraag: ”Lukt het?” Is dus een volmondig “Nee!”. De vriendelijke agenten kunnen me ook niet helpen en sturen me terug. Ze adviseren me om een brief te schrijven naar de Gemeente Almere. Dat is allemaal mooi, maar dat helpt niet echt op dit moment…..

Uiteindelijk ben ik Almere uit en fiets de Vogelweg op. Wat een breed fietspad denk ik nog… Op dat moment gaat er toeterend een 10 tonner langs me heen en kom ik een nette Quest rijder tegen die wel het fietspad gevonden heeft. Tja, het gaat wel eens mis. Door het hoge berm gras heb ik het pad over het hoofd gezien. Levens gevaarlijk die toeristen…. Mmm een eindje verderop houdt het hek gelukkig op en kan ik oversteken. Nu kom ik bijna geen verkeer meer tegen. Ik mok nog wat na “Maar net als IK op de weg zit dan…. Enz…. en dan wordt ik ook nog gespot…. Grumbel mok grumbel…”

Om 16:00 uur ben ik bij Velomobiel. Marcel Beekmans is dan allang weg natuurlijk. Die combi lag ook niet echt voor de hand. Het is een rare dag zo na Hemelvaart. Gelukkig is Jos er. Hij maakt de fiets mooi schoon en zet de letters er heel zorgvuldig op. Ik heb alle tijd om boven te zitten en een kan heet water te maken om mijn zelf meegebrachte groene thee te lurken. Twee bekers gaan schoon op en de thermoskan zit weer vol….

De QUEST letters zijn echt heel mooi!! Ik ben er HEEEL blij mee. Geen bobbel te ontdekken. Ik neem nog een ketting, een pion, en een hoofdsteun mee, en dan vertrek ik weer. Jos moest erg lachen om mijn “planking the Quest”. Ik vertel dat ik eigenlijk naakt op de foto wilde maar dat Dineke vond dat dat niet kon. Dus de tweede foto shoot was met het broekje aan. “Oh” reageert Jos: “Je hebt het broekje erop gepaintshopped!” Tja duidelijk de nieuwe tijd. Je trekt geen broek aan. Nee, je paintshopped hem erop….

In Urk kan ik nog voor sluitingstijd mijn avondeten inslaan. Door de harde Noorder wind, ga ik langs de dijk fietsen, dan ben ik uit de wind. Als de dijk ombuigt dan ga ik van de dijk af en fiets ik weer beschut in de begroeiing. Dit idee werkt heel goed. Jammer zijn wel de irrigatie buizen op de dijk. Het vergalt behoorlijk het plezier van het gloednieuwe zoevend asfalt. Vlak voordat ik de dijk afga maak ik een stop. Ik prop me helemaal vol en duik het IJsselmeer even in. Dan trek ik schone kleren aan. Van mijn sokken tot mijn Buff en ben ik klaar voor de laatste ruk.

Ondanks de harde wind schiet ik lekker op. Maar in Leeuwarden kom ik 25 kilometer tekort voor de 400. Shit, ik zal moeten omfietsen. Bijna thuis zet ik de fiets nog richting Dokkum. Die laatste 10 kilometers worden meteen ook de zwaarsten van de hele rit. Ik krijg nog een hongerklap en de benen doen het niet meer. In Klaarkamp kom ik nog in de Elfsteden roeiboot competitie terecht. Het is daar gezellig druk en ik schuifel langs de mensen. Het laatste stuk is: trap, trap, rol uit, rol uit, rol uit, rol uit. Trap, trap enz….

Met precies 400 kilometer en 820 meter kom ik om 23:00 uur thuis. Toch nog 30.4 gemiddeld. Yes I did it!

Planking the Quest

2011-05-20T18:47:00.001+02:00

Nieuwe lagers

2011-05-15T15:46:00.004+02:00

Maandag naar Dronten gereden om mijn Quest op te halen. Vorige week heb ik de Quest gebracht om de beschadigde neus te laten repareren. Deze had een fikse deuk opgelopen van een hond die de fiets aanviel. Ik mocht de Mango lenen maar deze was nog niet terug gebracht. Als nood oplossing mocht ik in Jan zijn groene "dragon" Quest rijden. Dat kwam wel heel goed uit want de terugweg was door de harde wind erg, heel erg lang. Er staat nu bijna 29000 km op de teller maar de ketting was nog maar voor twee derde op. Volgens Jan haal ik de 40.000 km met deze ketting. Dat is toch wel een mooi compliment. Volgens Jan zijn veel klanten blij als ze 20.000 km halen. Als je de handleiding van de Quest netjes volgt en elke 1000 km de ketting reinigt en smeert dan haal je dus heel wat meer kilometers uit dezelfde ketting!

Deze week mocht ik in Jan zijn fiets rijden. De fiets van Jan heeft heel wat minder kilometers op de teller staan dan mijn fiets, en dan vallen wel een aantal zaken op.

Mijn voorwielen maken echt veel lawaai. De lagers moeten nodig vervangen. Deze lagers heb ik al een tijdje in huis maar ze moeten er nu echt in. Het kettingwieltje is niet meer gefixeerd en de achtervering van Jan zijn fiets werkt een stuk beter dan die van mij.

Zaterdag dus maar even een klusdagje. Jan heeft voorgedaan hoe ik de lagers uit het voorwiel kan verwijderen. Je duwt met inbussleutel het afstandsbusje scheef en dan ontstaat ruimte om de lager eruit te tikken. De oude lagers liggen er inderdaad zo uit. Opvalt dat de lager aan de binnenzijde van het wiel echt versleten is. De buitenste lager is nog wel goed maar is niet helemaal fris meer.

De lager erin tikken kun je met dopsleutel doen. Alleen moet die dopsleutel wel precies passen op de buitenste ring van de nieuwe lager. Mijn gloednieuwe SKS lagers hebben nog geen kilometer gelopen maar ik zie wel kans om er twee de vernieling in te slaan. Duur leergeld maar het is niet anders. Volgens Dineke ben ik "Aan lager wal...." Gelukkig kan ik met de oude buitenste lager de binnenste lager aan de linkerkant vervangen en kan ik zo toch nog fietsen.

De tweede set lagers weet ik wel goed te monteren. Je neemt gewoon een grote hamer die je op de lager zet. Met een andere hamer sla je de nieuwe lager eerst precies in de cup. Dan monteer je het wiel gewoon weer op de veerpoot met de de bout en de ring. Je perst dan de nieuwe lager keurig op zijn plaats zonder de lager te beschadigen. Het heeft geen vliegende haast maar toch maar meteen twee nieuwe lagers besteld voor het linker wiel.

Omdat de kap er toch af moet heb ik meteen een kettingkast laten monteren. Voor de achterveer heb ik een nieuw nylon busje gekregen. Deze moet ik nog bevestigen. Maar na deze actie is de fiets nu weer fluisterstil. Het is een genot om weer te suizen….

Roeispaan

2011-05-10T18:58:00.004+02:00

Zaterdag 5 mei is het bevrijdingsfestival in Leeuwarden. Sander en zijn maten hebben bedacht om met het roeibootje naar Leeuwarden te varen naar de Prinsentuin. Dan zijn ze midden op het festival terrein en hebben ze een leuke tocht. De roeiboot gaat het water in en de motor wordt bevestigd. Een winter niets doen is niet goed voor een motor. Hij blijkt het nog wel te doen maar als de motor weinig toeren maakt dan slaat hij af.

Woensdag mogen ze een motor van een vriend lenen. Vorig jaar zijn drie roeispanen gebroken en daar heb ik Canadese peddels van gemaakt. Ze varen met kleine peddels naar hem toe en de tweede motor komt er achter te hangen. De tweede motor blijkt de winter ook niet te hebben overleefd.

Riemer heeft ook een motor dus die mag er wel achter. Deze motor start maar houd er dan mee op. De bougie wordt schoongemaakt maar ook dat helpt niet. De vierde motor dan? Nu moeten ze het hele dorp door peddelen. Als ze aankomen zegt Marijn: “Jongens, slecht nieuws, onze motor doet het ook niet.” “Kon je niet even bellen varen we dat hele klere eind door het dorp en dan is het ook nog voor niets…..”

Maar ja, hoe kom je nu in Leeuwarden? Ze mogen van Ydwer een stel langere peddels lenen voor de Canadees. Zouden ze 12 uur ’s middags vertrekken. Ondertussen is het al half drie. Met z’n vijfen roeien ze nu 15 kilometer naar Leeuwarden. Om tien uur ‘s avonds belt Sander dat het festival afgelopen is. Er is nog een klein probleem, ze moeten nog terug…….

Eén “vriend” haakt af. Druk, druk, druk. Morgen werken en zo... het is zo zwaar ennhu… De derde vriend is net aan de schouder geopereerd en heeft eigenlijk al teveel gedaan. Sander en Marijn moeten samen de boot terug roeien. Oef, en dat is een heel eind in de nacht en het gaat niet zo snel. Gelukkig zijn ze om 01:00 uur al thuis. Met uitgaan wordt het wel eens later ten slotte. Oh ja, Sander heeft heerlijk geslapen hij wordt pas 12 uur de volgende dag wakker. Maar waar dat van komt??? Weet ie niet….

Daar sta je dan als ontaarde fietsvader. Weinig thuis zeker? Laat de klussen thuis sloeren. Tijd voor actie. Het hout voor de roeispaan ligt al net zolang in huis als ik de Quest heb. Slik…. Gelukkig zijn de schuurbanden op van de bandschuurmachine, dus het begint goed met een ritje Quest naar Leeuwarden om schuurbanden te halen. Toch weer gratis 40 kilometer erbij.

Twee latten op elkaar gelijmd en daarna de bladen gezaagd en bevestigd. Dan is de grove vorm van de roeispaan duidelijk. Daarna begint het schaven totdat ik de vorm glad kan schuren met de bandschuurmachine. Na een dag werken is de eerste roeispaan af. Ik ben best trots, ondanks al het fietsen kan ik het nog. Nog twee te gaan…. Aan het eind van het seizoen verf ik ze wel want voordat de verf droog is. Is het seizoen al weer om….

TranSport

2011-04-25T20:29:00.000+02:00

Vorige week heb ik een sleutel 13 geleend van mijn zwager om het achterwiel vast te zetten. Dit is een klein licht sleuteltje, het was ook niet zwaar genoeg om de bouten van de achteras goed vast te zetten. Vandaag is mijn vader jarig en heb ik bedacht om eerst naar Zwolle te fietsen en dan terug naar Heerenveen.

De fiets zet ik de avond van tevoren helemaal klaar zodat ik snel kan vetrekken. Ik maak anderhalve liter sportdrank. De drank verdun ik, want als je de gebruiksaanwijzing volgt is de drank mierzoet. Ik gooi er een extra schep (zee) zout door, en een schep fantomalt. Morgenvroeg hoef ik alleen maar de fiets naar buiten te rollen en ik kan weg.

Als ik ’s ochtends nog even de inhoud van de tas controleer ligt er een natte plek op de bodem. Ben ik zeker vergeten om de bidon eruit te halen gisteravond toen ik de banden gecontroleerd heb. Maar als ik de fiets naar buiten rijdt ligt er een grote plas onder de fiets?? Een breed zwart spoor van mieren heeft zijn weg gevonden naar de lekkernij…. De grote anderhalve liter fles blijkt lek en is leeg gelopen. Als ik de tas eruit haal druipt hij van de kleverige sport drank. Bah, het begint weer goed. De extra sokken mijn muts, de oude luier die tot brillenpoets doek is gepromoveerd en de extra handschoenen zijn doorweekt.

Snel een nieuwe fles gepakt en nieuwe drank gemaakt. Nu alleen water met wat extra zout, voor de rest heb ik geen tijd. Omdat ik de fiets leeg heb gehaald vergeet ik mijn kostbaar gesmeerde broodjes maar daar kom ik pas later achter….

Ik zou zeven uur vertrekken maar het is al twintig over zeven voordat ik echt wegfiets. Het is echt een heerlijke dag en de kilometers glijden onder de wielen door. Om half acht is het nog niet warm en het extra jasje komt goed van pas. Achter Wolvega, blijk ik toch iets te optimistisch te zijn geweest. Ik haal Zwolle gemakkelijk maar dan kom ik wel erg laat op mijn vaders verjaardag. Ik besluit om er dan maar een plezier ritje van te maken. Loom lig ik langs de oever van de Linde aan mijn thee te nippen. Een prachtig landschap met veel geel en wit en alle bomen in bloei. En oh ja, waar zijn mijn met zorg klaargemaakte $#@$ broodjes met kaas en kiemen…?

Bij mijn ouders druppelt iedereen binnen. Mijn schoonzus komt op de racefiets. Mijn zoon komt op de racefiets, ik ben IN de fiets, kortom er komen meer mensen op hetzelfde idee. Tijdens de verjaardag komt het gesprek op de invullijst voor een test. Wat vul je in bij de vraag of je aan sport doet? Mijn schoonzus fietst veel van het werk naar huis. Maar dan ben je niet lid van een vereniging.

Vanaf vandaag hebben we een nieuwe sport bedacht en we noemen het tranSport. Conditie “ligt” op straat, op weg naar je doel. Geen tijd is geen argument meer. Het is de perfecte sport die helemaal in je leven is te integreren. Nooit meer in de file, snel en geruisloos van A naar B. Het levert gezonde gemotiveerde blije mensen op die weinig ziek zijn. Goed voor de werkgever en goed voor de werknemer goed voor milieu goed voor…. Dus jongens en meisjes, vrouwen en mannen, wie doet mee met de nieuwste rage (wel een blijvertjes trouwens) tranSport?

Dit is een link die ik gevonden heb bij de ligfries (Kees van Malssen). Omdat zijn blog niet meer wordt bijgewerkt en je het daarom misschien hebt gemist en omdat het een geweldig verhaal is: hier nog een keer de link van een filmpje van verkeersexpert Mikael Colville-Andersen:

http://www.mefeedia.com/video/32558673

Synchroniciteit

2011-04-19T22:29:00.003+02:00

Zondag op de fiets naar Workum. Dineke haar zus is jarig en zo’n bezoekje vraagt om een fietstochtje. Om twee uur ben ik al laagvliegend in Workum. Het is warm en het waait niet. Dus mijn snelheid buiten de dorpen ligt rond de 40 km per uur. Ik bedenk om door te fietsen naar Stavoren. In de Friesland Post van december 2009 stond een leuk artikel:

Citaat van het artikel:

“Het oude Stavoren was volgens middeleeuwse kroniekschrijvers aan het begin van onze jaartelling de hoofdzetel van de ‘afgoderij’ van heidense koningen, echter een tempel of graf is nooit gevonden. Dit raadsel houdt archeoloog Jan Zijlstra uit Leeuwarden al jaren bezig. Friesland Post vraagt paragnost Pieter Pietersen om in Stavoren in trance te gaan en in het verleden te kijken”….

Naar aanleiding van dit artikel hebben we een verhaal gemaakt en op muziek gezet. De plek waar Pieter Pietsersen in trance gaat is een Leylijn. Een leylijn is een kruispunt van banen van positieve energie waarbij de plek in verband wordt gebracht met de kosmos. Naar deze leylijn ben ik nieuwsgierig dus die ga ik proberen te vinden….

Op weg naar Stavoren slaat de ketting steeds over. Het lijkt of het achterwiel opnieuw los zit net als met de tocht met Marcel Beekmans. Straks maar even kijken. Het enige dat ik heb is een foto, en een kerk in Stavoren. (Stavoren is afgeleid van de afgod Stavo.) De kerk is snel gevonden en via de foto ontdek ik de plaats waar de paragnost heeft gezeten.

Een beetje onwennig ga ik op de begraafplaats zitten. Eerst maar even droge kleren aan. Links is een tuinfeestje met Nederlandse tophits. Rechts zijn lawaaiige kinderen lekker aan het ravotten. Al met al niet de geluiden om in de sfeer te komen. Na een tijdje voel ik me net als Joeri Gagarin die riep nadat hij terugkwam uit de ruimte: “Ik heb goed gekeken maar God niet gezien.” Ik ben dus totaal ongevoelig voor deze plek… Jammer maar de fiets moet wel gemaakt en ik heb honger en dorst….. Ik kom nog wel een keer terug als ik meer tijd en rust heb. Op een stukje gras zonder graf probeer ik met het gereedschap dat ik bij me heb de as weer vast te zetten.

Dat lijkt te lukken en zonder ongelukken kom in Workum. Daar begint het gedonder opnieuw. En opnieuw zet ik de twee bouten zo vast als ik kan. Bij het vertrek biedt mijn zwager nog aan om me mee te nemen maar ik denk wel thuis te komen…..

Twee kilometer buiten Nijland loopt de ketting eraf en het wiel loopt aan in de wielkast. Het is nu echt gebeurd. De bout aan de linkerkant is weg en aan de rechterkant is het draadstaal verdwenen. Dit is losgelopen…. Wat nu? Dineke gebeld en gevraagd of het adres van Ben Wiggers te achterhalen is. Even later belt ze terug met het adres. Sander, mijn zoon, wil me wel halen en we spreken af bij Ben. Hoop maar dat hij er is.

De fietsschoenen gaan uit. En de twee en halve kilometer loop ik op blote voeten terug naar het dorp. Gelukkig is Ben thuis. Hij snapt meteen het probleem en gezamenlijk zetten we mijn fiets achter in de tuin. Gelukkig bestaat er iets als synchroniciteit (schijnbare toevalligheid). Ben gaat morgen naar Dronten met zijn Quest voor reparatie. Hij wil wel een nieuwe achteras voor me meenemen! Dit is gewoon niet te geloven. Dit is toeval wat ik zelf heb gecreëerd? Of werkt dat dan toch zo’n leylijn…..???

Vandaag de trein naar Sneek genomen. Ben haalt me van de trein op dus dat scheelt weer een uur lopen. De as gaat er feilloos in en ik fiets vandaag heerlijk naar huis. De Quest staat weer op zijn plek dus dat voelt goed. Thuis monteer ik ook de nieuwe veer in de schokbreker achter. Door er met Ben over te praten kom ik er achter dat ik hem op de kop heb gemonteerd. Als ik de veer loshaal zie ik nog een probleem. Ik heb de veren verkeerd in het buisje gestopt. Daarom slipte ik steeds zodra ik op klinkers kom. Ik ben weer lekker aan het klussen geweest@#@!**. Maar goed de fiets is nu weer tiptop….

Ben en zijn vrouw geweldig bedankt voor jullie gastvrijheid!!! Jullie hebben me gered.

Achterwiel

2011-03-24T18:16:00.001+01:00

Vorige week met Marcel Beekmans gefietst. Tijdens de terugtocht op de Afsluitdijk sloeg mijn ketting steeds over de tandwielen van de achteras heen. Dit is al veel vaker gebeurt. Meestal is het nodig om de derailleur opnieuw af te stellen. De hele week ben ik vrolijk doorgefietst. Mijn achterveer piepte ook en dat is veel irritanter omdat je dat gepiep dan de hele tijd hoort.

Vrijdag naar Drachten en naar Heerenveen. Met 60 km per uur, even het IJmte gevoel, naar beneden geknald in het Aquaduct van Grou. In de bocht hoor ik het achterwiel tegen de kast aanlopen. Blijkbaar heb ik de fiets niet goed ingepakt waardoor de wielkast tegen het wiel aankomt....?

Zaterdag toch maar even de fiets de achterveer uitgebouwd. De blauwe veer is aan één kant versleten. Waarschijnlijk trekt hij krom als de veer inveert. De volgende keer als ik in Dronten ben zal ik hem vervangen. Nu eerst de veer maar even dik in het vet gezet. Als ik de fiets dicht wil maken zie ik een ring liggen in de kettinggoot. Hé? Zit er dan toch nog een ring bij de bevestiging van de achterveer? Als ik de ring ertussen doe past de bout niet meer. Voorzichtig voel ik met mijn hand en er komt ook nog een bout uit? Toch maar even het achterklepje bij het achterwiel losgemaakt. Brr, de twee bouten met de ring van de achteras zijn los…..

Sander heb ik beloofd om naar zijn hardloopwedstrijd te kijken in Dokkum. Maar dat ga ik dus nu niet meer halen. Toch maar als een bezetene, in het zonnetje dat dan weer wel, aan de gang. Bout aan de andere kant losgedraaid. Ring er op. De twee bouten aangedraaid. En de bout aan de andere kant weer vastgezet. Klep erop en de twee kettingkasten weer teruggezet in de buik van de fiets. Ik houd precies drie minuten over om het gereedschap op te ruimen en mijn handen te wassen.

Snel race ik naar Dokkum. Ik kom nog op tijd om Sander twee keer langs te zien rennen. Hij heeft zijn voet de eerste honderd meter verzwikt maar toch de vijf kilometer uitgelopen. Als hij thuis komt is de voet zo dik dat hij niet meer kan lopen. Hij heeft twee minuten langzamer gelopen dan zijn beste tijd. Maar met zo'n voet is dat toch nog een prestatie.

De fiets doet het weer geweldig. In theorie had er heel veel mis kunnen gaan. In de praktijk kan de as geen kant op en blijft de fiets het gewoon doen. Ik ben wel boos op mezelf dat ik het niet beter gevoeld heb. Maar alles is gelukkig nog heel. En de fiets schakelt weer uitstekend…..

Marsman

2011-03-15T18:03:00.004+01:00

Marcel Beekmans wil een “Tour du Hollande” maken en ik mail hem dat ik wel een stukkie mee wil fietsen. Dat is zo geregeld. Maandag zal ik hem tegemoet fietsen op de Afsluitdijk en dan loods ik hem door Friesland.

Om acht uur vertrek ik en fiets vlot naar Harlingen. De dikke winterbanden heb ik eraf gehaald en de Kojaks weer teruggezet. De fiets zoeft niet alleen ouderwets, hij is ook weer heerlijk bestuurbaar.

Als ik de Afsluitdijk opdraai krijg ik een sms van Marcel. "Over een uurtje ben ik op de Afsluitdijk". Het is eindelijk wat warmer, zo’n 10 graden, en de wind is matig. Op de dijk vliegt de snelheid dus omhoog. Het valt op dat er een hoop troep op de dijk ligt. Dat mag wel weer eens worden opgeruimd.

Als ik het talud omhoog fiets bij het monument zie ik Marcel Beekmans samen met Pee Komen. Marcel zit in zijn fonkelnieuwe Groene Carbon Quest een stralende Marsman te wezen. De fiets is echt geweldig om te zien. Jammer dat hij hem helemaal heeft volgeprakt voor zijn tocht, dus het lichte gewicht is niet echt te voelen…. Pee heeft Marcel het eerste stuk begeleid. Ik neem het stokje nu van hem over. Na een kleine fotoshoot gaan we weer op weg. Marcel heeft zin in koffie en wil naar het tankstation op de dijk. We spreken af dat we niet gaan racen. Doen we echt niet? Nheeu, we houden ons in….. Echt waar….

Even later racen we boven de 40 zij aan zij de dijk over en vliegen de kilometers onder onze banden door. Stoer roepen we alle twee “Dit houden we de hele dag vol”. Bij de benzine pomp gaan we aan de koffie. We zijn daar een aardige attractie en als twee mensen aan Beekmans vragen waar die vandaan gaat en waar hij naar toe gaat, slaan de mensen stijl achterover. Amsterdam, Winschoten op een dag? Dat kan gewoon niet!!

In Harlingen is de tank van Marcel Beekmans leeg en maken we een kleine stop in de haven bij het schip de Artemis. De 40 gemiddeld is toch iets te ambitieus als je het vier dagen wil volhouden. Er ligt een prachtig zeilschip en die wordt meermalen op de foto gezet. Na een aantal krentenbollen, en sport drank zit de tank weer vol en gaan we weer los.

Als we Harlingen uit zijn blijven we noordelijk fietsen in Friesland. Zo vermijden we Franker, Leeuwarden, Twijzel, Buitenpost en Grijpskerk. De route voert dan langs Sexbierum, Minnertsga, St JacobiParochie, Oude Leye, Hijum, Bartlehiem, Burdaard, Damwoude, Strobos en Zuidhorn.

Na 151 kilometer ben ik om half twee ’s middags weer thuis. Het plan is hier om een grote stop te maken van maximaal een uur. Dineke komt net thuis en heeft een heerlijke zelfgemaakte erwtensoep voor ons klaarstaan. We eten ons buikje rond en dan gaan we weer op pad. Wat er in de soep zat, dat weet ik niet, maar het is uitstekende brandstof. De benen voelen weer net zo fit als vanochtend, we kunnen er weer tegenaan. We fietsen nu naar Damwoude, De Dokkumer Trekvaart en dan bij Buitenpost rechtdoor naar Strobos.

Mijn laatste actie is Beekie door Zuidhorn loodsen waarna hij alleen nog het rechte fietspad hoeft te volgen om in Groningen te komen. Het laatste stoplicht dat Beekie tegen gekomen is, is in Purmerend. Het volgende stoplicht dat hij tegenkomt is in Groningen. Niet slecht, als je de weg kent...

Mijn weg terug loopt naar Noordhorn, Zoutkamp en Lauwersoog terug naar huis. Allebei komen we precies om half zeven aan. Mijn dagafstand is 260 kilometer met een gemiddelde van 32.6. Het was de eerste mooie fietsdag van het jaar. Beekie doen we nog eens!!

Fietsen één van de grootste oorzaken van hartfalen

2011-03-01T21:50:00.002+01:00

Fietsen één van de grootste oorzaken van hartfalen

Gemakzuchtige mensen zullen niet verder lezen en dat is jammer want nu is de titel de waarheid geworden. Maar is dat ook zo?

Toen ik begon met werken was het nog gewoon dat je op de afdelingen mocht roken. Op een dag kwam er een nieuwe indeling en kwam ik met twee rokers op een kamer te zitten. Recht op een rookvrije werkplek was er toen niet bij. Ruzie maken, afspraken niets hielp ik moest toch vooral begrip hebben voor hun verslaving. Nu is het al weer een tijdje normaal dat er op een werkplek niet gerookt mag worden. Behalve natuurlijk de kleine cafés. Want als het om geld verdienen gaat dan mag het plotseling wel weer….?? Kortom, jaren lang heb ik een verbeten strijd moeten voeren tegen rokers voordat het sociaal geaccepteerd is dat je overdag niet onvrijwillig in de rook zit. Het heeft ook jaren geduurd voordat ze aan konden tonen dat roken niet gezond is. De tabaksindustrie werkte ook niet echt mee en dat is een understatement.

Elke dag stap ik vrolijk op de fiets en ga door weer en wind naar mijn werk. Mijn woonWERK rit gaat langs een weg. Ik vind dat ik recht heb op een rookvrije tocht naar mijn werk. Dankzij de fietsers in dit land, is het nog een beetje leefbaar ten slotte.

Ik ben bang dat het nog jaren gaat duren voordat iedereen het hier mee eens is. Maar wie weet vertellen we nog aan onze kleinkinderen dat we vroeger langs zo’n stinkende weg moesten fietsen en dat iedereen dat normaal vond.

Vandaag stond een artikel in het AD met de titel bovenaan dit stukje. Als je het artikel leest dan hebben academici 36 studies met elkaar vergeleken en komen ze tot de conclusie dat door de luchtvervuiling fietsers meer kans lopen op hartfalen dan autobezitters. Moeten we dan als fietser ook maar in de auto stappen om van dat grotere risico af te komen?

Gelukkig bestaat er van elk onderzoek een tegenonderzoek. De waarheid is ten slotte “elastisch” om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Volgens dit onderzoek lopen echter automobilisten evenveel risico als fietsers.

Citaat van de conclusie en de maatregelen zijn ook het lezen meer dan waard:

Resultaten

· Hoge blootstelling aan ultrafijne deeltjes, zwarte rook en fijn stof heeft een direct negatief effect op het functioneren van de longen. De verandering is na een aantal uren weer verdwenen.

· Hoge blootstelling aan ultrafijne deeltjes verhoogt de luchtwegweerstand nadelig. Ook deze verandering is na een aantal uren weer verdwenen.

· Fietsers inhaleren een grotere dosis luchtverontreiniging dan automobilisten en buspassagiers. Toch bleek het effect daarvan op de luchtwegen niet groter te zijn dan bij automobilisten en buspassagiers.

Blootstelling aan luchtverontreiniging heeft effecten op bloedwaarden, een indicatie dat luchtverontreiniging ook op korte termijn invloed kan hebben buiten de luchtwegen, bijvoorbeeld op het hart.

Maatregelen van dit onderzoek:

· Fietsers stimuleren over fietsroutes te rijden met minder gemotoriseerd verkeer en op wegen op grotere afstand van veel verkeer. Dit kan gerealiseerd worden door bijvoorbeeld doorgaande fietsroutes aan te leggen die op afstand van autowegen ligt. En door fietsrouteplanners te maken die autoluwe routes aangeven.

· De doorstroming voor fietsers in het verkeer vergroten. Dit kan bijvoorbeeld door een groene golf voor fietsers of door het verkeerslicht per cyclus tweemaal op groen te laten springen voor fietsers. Fietsers worden tijdens het wachten bij drukke kruispunten namelijk blootgesteld aan hoge concentraties luchtverontreiniging.

Het stimuleren van fietsgebruik. Fietsers veroorzaken zelf geen luchtvervuiling. Meer fietsen zal de blootstelling aan luchtverontreiniging voor alle verkeersdeelnemers dus verlagen. De gezondheidsvoordelen van fietsen wegen op tegen de nadelen van de blootstelling aan luchtverontreiniging.

Fietsers krijgen dan wel meer vervuiling binnen dan automobilisten maar na een aantal uren zijn deze effecten verdwenen. Dus automobilisten geen lullige excuses meer dat fietsen ongezond is. Vergeet deze titel maar snel. Stap op de fiets en breng mijn “Recht op een schone woon- werkrit” een stapje dichterbij.

Aerodynamische spiegels

2011-02-26T15:10:00.002+01:00

Collega’s denken dat ik constant zwetend en hijgend in mijn trapmobiel zit. Dat de wereld in je fiets heerlijk overzichtelijk is. Dat je niet na hoeft te denken terwijl je trapt en dat je al mijmerend, dus zonder te hijgen door het land glijdt, het wil er gewoon niet in. Als je zo hard gaat dan kost dat moeite, punt uit…..

Maar waar zit je dan zoal aan te denken? Euhh, over het werk, over muziek, over de boeken die ik lees en over de spiegels. Bah, die spiegels passen toch eigenlijk helemaal niet bij de fiets. Wat kan je daar nu voor bedenken…..

Ach, het zal heus eerder bedacht zijn maar als je zelf een oplossing vind geeft dat zo’n heerlijk gevoel. In het boek “Het huis van de moskee” van “Kader Abdolah” komt een pottenbakker voor. Hij bakt schalen en potten van klei. Hij wordt door de moderne tijd ingehaald en uiteindelijk staat de tuin en het dak vol met potten en pannen die nooit verkocht zullen worden. Als ik nu eens een mal maak van klei dan kan ik er polyester omheen lamineren en dan heb ik mijn aerodynamische hoes voor mijn spiegel. We wonen niet voor niets op de klei ten slotte.

Vandaag regent het de hele dag en ineens schiet het idee me weer te binnen. Op naar de tuin om klei te halen. Met de eerste schep heb ik meteen de klei te pakken. Samen met een emmer water en een verf stokje modeleer ik het kapje voor de spiegel. Na een lief half uurtje kleien Dineke erbij geroepen. De korte of de lange vorm, wat heeft je voorkeur? Zoon Sander en Dineke zijn unaniem: De lange.

De klei wil er wel op maar komt er niet af in de vorm die ik in het hoofd heb af. Na even piekeren gooi ik er een plastic zak tussen. Ik kan opnieuw de kapjes modelleren. De twee klei mallen zijn klaar en liggen binnen te drogen. Het resultaat wordt vast niet zo strak maar ik ben wel leuk bezig geweest…….

Hond

2011-02-05T08:43:00.001+01:00

Lang geleden, ik woonde nog thuis, hadden we een Fox terriër. Dit was een prachtige beestje met een ontzettend fel karakter. Mijn broer, zus en ik hadden samen met ons vader de spaarpot op de kop gezet en de hond samsam gekocht. De hond, je raadt het al, heette dus Sam. Het was maar een klein hondje maar dat belemmerde hem niet om herdershonden, boxers en andere grote honden schrik aan te jagen. Op een dag is hem dat gedrag trouwens hardhandig afgeleerd maar dat is een ander verhaal…

Sam liep het liefst met grote balken in zijn bek. Als we weggingen gooide ik een halve boom zo ver weg als ik kon waarna hij hele weg heel parmantig met die gigantische paal in zijn bek meewandelde. Het wandelpad over het water daar stonden paaltjes en elke dag kwam hij daar vast te zitten met zijn paal. Maar goed… Hij was zo fel op zijn paal dat ik hem op het randje van het dak van de garage gooide. Zolang hij de paal zag was hij niet te houden en wilde hij niet naar binnen. Alleen op het dak, uit het zicht, kon ik hem mee krijgen.

Mijn vader had een prachtige rode Ford Escort. Dat was in die tijd een hele hippe auto. Volgens mij is dat jaren lang de meest verkochte auto geweest. Deze auto stond meestal in de garage en op zaterdag werd hij natuurlijk netjes gewassen anders mocht hij niet naar binnen.

Op een dag had ik met veel moeite de halve boom uit de bek van Sam gerukt. Hij sprong kwijlend bij me op om de tak weer te veroveren. Ik mikte de tak op het garage dak. Ik zie nog voor me hoe de tak net niet de dakrand passeert maar terug stort, de wet van de zwaarte kracht volgend, en oh noodlot boven op mijn vaders glimmende pracht. Daar stond ik, met een idiote hond om mee heen te dansen, en een halve boom op de motorkap van de prachtig rood glimmende Ford Escort waar nu wel, helaas een deuk(je) in zat.

Mijn vader was “not amused”…. Volgens mij gebeurde dit op vrijdagmiddag. De volgende dag zaterdag moest de auto weg en heeft hij een nieuwe besteld. Je weet toch waar zo’n deuk zit en dan is de lol eraf….

Twee weken terug op een ochtend, vlieg ik het fietspad op. Er loopt een mevrouw met een hond. Ik bel en ze gaat aan de kant. Maar de hond schrikt (tenminste dat denk ik) en rent het fietspad op het moment dat ik wil passeren. Een gangetje van niks en ook een klapje van niks. Maar wel een dikke deuk in mijn fiets. Twee winkelhaken in de gelcoat en een mooie ronde plek waar ik de hond heb geraakt.

De hond had gelukkig niets maar bah, sindsdien is de lol eraf. De fiets moet weg! Ik wil een ander! Ik ga noooooit meer fietsen. Je bent erfelijk belast of niet tenslotte. Het formulier is inmiddels ingevuld, de schade expert is geweest en natuurlijk is het allemaal te herstellen en komt het heus wel weer goed. Binnenkort kan ik de fiets naar Dronten fietsen en de vlek laten wegwerken. Er zijn veel ergere dingen in de wereld, ik weet het allemaal heus wel. Maar toch….

Elfje

2011-01-12T09:43:00.001+01:00

Quest
Zingende fiets
Wij suizen zacht
Ik, de maan, sterren,
Fiets

*

“Kreeg je je kerstpakket in je banaan?”

2011-01-04T21:12:00.001+01:00

Gisteren nieuwjaarsbijeenkomst in Drachten. Het advies was om met de auto te komen. Dat prikkelt natuurlijk juist om te fietsen! Ik heb de rit maar ruim berekend met anderhalf uur voor de 30 kilometer vanaf Leeuwarden. Dat is inclusief lekke banden en twee keer omkleden.

Bij aankomst blijkt dat ik sneller ben dan de meeste mensen met de auto. Ze staan in de file bij de parkeergarage in Leeuwarden en in de file voor het congrescentrum in Drachten. Ondanks de 250 zware kilometers gisteren, fiets ik lekker naar Drachten toe. In Drachten is een prachtig futuristische fietsbrug gemaakt. Deze fietsbrug overspant denk ik wel 100 meter. Prachtig zo’n in het oog springend object, alleen het zout is wel op in de gemeente Smallingerland. Het is behoorlijk oppassen over slechte fietspaden van rammelende stoeptegels, samen met de gladheid geen pretje. Dat betekent dat je als fietser “blij” bent, “dat je niet glijdt”. Misschien is het een idee voor Drachten om het budget wat beter te verdelen? Ik word welkom geheten door een dorpsomroeper. Hij wil wel even met zijn gele mobiel op de foto. Bij binnenkomst kleed ik me om en daarna doe ik me tegoed aan drie bakken thee en dan ben ik weer lekker warm.

Marc Cornelissen houdt een prachtige toespraak over zijn reis naar de Noord- en Zuidpool. De ervaringen die hij heeft zijn naadloos op het bedrijfsleven van toepassing. Na afloop sta ik nog even heel leuk met hem te praten. Na de toespraken en het feest is er als verassing een nieuwjaarspakket van 12 kilo. Een prachtig Italiaans pakket verpakt in een doos van een meter breed en 40 centimeter hoog. Voor het eerst in twintig jaar krijg ik zo’n mooi pakket! Voor de doos krijg ik van een aantal mensen de aanbieding om het voor me mee te nemen. Maar eigenwijs als ik ben wil ik het toch even “passen”.

Mijn reserve handschoenen (bij lekke banden) en mijn extra mutsen bieden uitkomst bij al het glas werk. Ik pak er de flessen mooi mee in. Uiteindelijk prak ik het pakket makkelijk weg in de fiets. Er is zelfs nog ruimte voor mijn schoenen en de nette kleren die ik meegenomen heb. De lege doos moet ik achter laten maar de hele inhoud gaat mee. ’s Avonds glibber ik over de spekgladde wegen de 40 kilometer naar het Noorden. De fietspaden vermijd ik maar zoveel mogelijk. Om half elf ben ik thuis. Gelukkig geen lekke banden of andere rare dingen.

Vandaag ben ik mijn broodbak vergeten op het werk. Dineke moet toch in de stad zijn en geeft het af aan de dames van de receptie. Als ik mijn bakje kom halen vraagt de dame die in de zomer altijd fanatiek fietst van Grou naar Leeuwarden. “Kreeg je je kerstpakket in je banaan.” De dame die naast haar zit valt haast van haar stoel “Wat zeg je nou????!~@$#@”

Kniepertjes tocht

2011-01-03T22:51:00.006+01:00

Het oude jaar kan ik natuurlijk nog wel even afsluiten met drie lekke banden in drie dagen. Dan begin je weer wat frisser in het nieuwe jaar. De eerste lekke band is onderweg in Hallum naar het werk. Gelukkig is met maar -8 en waait het bijna niet. De derde lekke band is in in de huiskamer. Als ik ’s avonds de opgeladen accu in de fiets probeer blijft de fiets dood. Heeft het emmertje water kortsluiting veroorzaakt? Ik weet het niet maar ik zet de fiets maar binnen bij de kachel kan hij lekker drogen.

Op nieuwjaarsdag zit Dineke lekker te werken aan haar nieuwe rok. Stof knippen, naden naaien… Ik zit lekker in de warme huiskamer de fiets te verwennen met TLC (true loving care). Al het zand en zout uit de wielkasten en natuurlijk de band plakken. Alle teervlekjes boen ik van de bodemplaat met was. Ketting in de olie en de stofzuiger in de buik van de fiets. Als ik klaar ben staat de Quest 342 te glimmen, klaar voor de Kniepertjes tocht in Heerhugowaard.

Op 2 januari gaat de wekker om zes uur ’s ochtens. We hebben geen krentenbollen of trossen bananen in huis dus ik heb bedacht om stevig te ontbijten. Ik bak vier eieren waar ik er twee van naar binnen werk op vers gebakken brood. Dan nog een flinke kom yoghurt met muesli en de bodem is gelegd. Je moet goed eten zeggen ze dan! Phoe hee dat valt nog niet mee, ik ben net niet misselijk maar als ik het dorp uitfiets zakt dat gevoel weg.

Het is nog erg donker en kledder glad en ik fiets voorzichtig naar Harlingen. Overal fiets ik op de autoweg in plaats van het fietspad, en dat gaat geweldig. De fiets snort met een lekker gangetje over het gladde asfalt van de autoweg. Van de vijf auto’s die ik tegenkom toeteren er twee, die hebben er blijkbaar ook zin in… Ik toeter maar gezellig terug. Sorry jongens, maar ik mag overal fietsen. Bovendien, moeten ze de fietspaden maar strooien….

Bij het begin van de Afsluitdijk zie ik twee sporen van drie wielen in de berijpte weg staan. Twee velo’s? Of zijn het toch invalide wagentjes. Nee, het zijn dunne bandjes. Dat is vast Ben Wiggers! Maar wie heeft hij bij zich? De hele Afsluitdijk trap ik mezelf in het zweet om ze bij te halen. Rustig, rustig, denk ik steeds, maar de benen hebben wel zin. Het fietsen boven de 35 is best zwaar door de ijsaanslag op de weg. Je hebt dan toch een extra weerstand.

Als ik de dijk afkom en het viaduct onderdoor fiets, staan daar Ben en Martin! Martin heeft een lekke band, dus had ik me niet hoeven haasten. Snel trek ik droge kleren aan en even later kunnen we verder. Ik heb de route netjes in de GPS staan maar Ben wil meteen al naar rechts ipv links. Opdam gaan we dus niet vermijden. Als we het viaduct afdalen komen we door de ijzel niet meer boven. Ben en Martin stappen uit en ik laat me terugzakken. Ik schakel terug naar het kleinste verzet en met gang haal ik net de bovenkant.

Als Ben het niet meer weet mag de GPS uitkomst bieden. Maar die stuurt ons met een omweg van 4 kilometer naar Heerhugowaard. Een aantal keren laat hij me in de steek en moeten we keren.

Bij Kees en Marian worden we hartelijk onthaald. Mijn voeten kunnen weer even ontdooien en de hete thee gaat er heerlijk in. Alle echte mannen even de hand geschud. Leuk om allemaal bekende even te zien. Marian laat trots haar zelfgebouwde draailier zien. Een prachtig staaltje vakmanschap. Het wiel van de draailier heeft ze zelfs ingelegd met een bloem. En ze heeft een systeem bedacht om een extra octaaf toe te voegen met een derde snaar!! Als ik beneden kom, zit iedereen al in de fietsen. Ik was toch van plan om meteen weer terug te gaan dus ik neem mijn tijd.

Met Marian sta ik nog even buiten te kletsen en dan bedank ik haar voor de gastvrijheid. In de GPS de route omgedraaid en ik kan weer op weg. Nu volg ik mijn eigen route en rijd ik perfect uit Heerhugowaard. Even later kom ik Yvonne en juf Katje tegen. Ik complimenteer juf Katje met haar prachtige ijsfoto’s en dan moeten zij afslaan en ga ik rechtdoor

Het stuk uit Noord Holland terug naar de dijk valt me tegen. Met z’n drieën rijdt het veel lichter. Blijft dat de geplande route nu wel goed gaat. Het advies van de fietsrouteplanner heb ik overgenomen. In plaats van de track te laden maak ik er een route van. De GPS routeert je dan tijdens de route. Dit routeren betekent dat hij piept vlak voor een afslag, en als je mis rijdt dan rekent hij een alternatief uit. Als je een track volgt moet je zelf steeds opletten bij elke afslag.

Bij het begin van de Afsluitdijk bel ik naar huis. De rok schiet al op maar het afwerken kost heel veel tijd. Ondertussen glijdt een groepje prik-sleeërs prachtig over de ijsbaan. Ik giet hete thee uit de thermosfles naar binnen, eet een broodje, en dan kan ik weer verder.

Het stuk vanaf de sluizen tot Harlingen is hard werken. Het waait hard en ik heb schuin wind tegen. In Harlingen gaat de brug voor mijn neus dicht. Eerst baal ik, maar ik kan gelukkig bij de thermosfles en neem nog maar even een dampende kop hete thee. En dan is het wachten helemaal niet erg meer.

Het laatste stuk komt de wind schuin van achteren en dat maakt dat ik het laatste stuk prettig naar huis kan fietsen. Ik krijg nog wel even een enorme bui over me heen. Maar dan ben ik maar weer achter de oren gewassen….

Om half zes ben ik thuis, totaal 245 km, een half uur eerder dan ik had voorspeld. De hete douche en het eten doen wonderen. En Dineke heeft haar rok is af! Het is echt een pronkstuk geworden. Kees en Marian bedankt voor de gastvrijheid en Ben en Martin voor julllie gezelschap!

Houd de dief

2010-12-29T10:17:00.002+01:00

De kerstdagen hebben we weer overleefd. We hebben een kerstmaaltijd voor tweeëndertig man bereid. Maandag is het opruim dag. Het hele huis kan weer terugverbouwd, alle extra stoelen opgeruimd, alle geleende etensspullen teruggebracht en de garage weer leeg gemaakt. Ik zie het niet zitten om vandaag te vertrekken naar Tilburg naar de oliebollentocht. Er moet thuis teveel gebeuren en ik ben ook bekaf van al het rennen gisteren….

’s Middag moet Christiaan terug naar Groningen. Sander heeft een nieuwe broek nodig en Dineke wil de stad nog wel even in. Christiaan rijdt ons keurig naar Leeuwarden en voor het station stapt iedereen uit. Het plan is dat ik de auto parkeer en dan naar de broeken winkel loop. Als ik de auto geparkeerd heb, heb ik wel even zin om wat te doen met het luie lijf. Dus ik loop hardlopend de stad in. Als ik bij de broeken winkel ben, zijn Dineke en Sander nergens te bekennen. Ik blijf maar even buiten staan wachten.

Opeens rent een meisje als een kieviet voorbij. Dan loopt een wat dikkige man achter haar in maatpak. Het meisje rent keihard weg en de man loopt rood aan maar kan haar niet houden. Ik sta te aarzelen. Maar zo onweerstaanbaar een rennende poes is voor een hond zo onweerstaanbaar is een meisje wat hard loopt voor mij. Voor ik er redelijk over nagedacht heb vlieg ik er achteraan. Ik haal de man meteen in en zeg tegen hem: “Conditie is alles, waar is ze?” ”In de steeg” roept hij. Hij put nieuwe moed uit mijn hulp en ik vlieg de steeg in. Op dat moment kom ik op snelheid en sprint achter het meisje aan. Binnen twee tellen heb ik haar te pakken en neem haar bij de arm. “Die meneer wil je wat vragen, loop je even mee”. “Laat me gaan, ik smeek het je, Laat me gaan, ik smeek het je” zegt het meisje. “Sorry”, zeg ik “Dat moet je eerder bedenken”.

Als ik bijna bij de man ben begint ze te gillen. “Hij zit aan mij, ik ga aangifte doen..”enz. Ik lach haar vierkant uit en breng haar naar de man. Nu begint ze heel bang te doen en de winkelbediende zegt tegen mij “Bedankt, ga maar weg, ik red me er wel mee”. Grinnikend loop ik weg, die griet heeft wel lef. Nog geen vijf tellen later zie ik de man alleen terug komen. “Wat nou” vraag ik. “Ik durfde haar niet mee te nemen daar krijg ik heel veel gedoe van.” Hij laat het meisje dus wegkomen met de tas vol gestolen spul. Ik sta werkelijk paf, hier kan ik niet bij! Je gilt wat en je komt er nog mee weg ook....?

Hoofdschuddend loop ik naar de winkel. Dineke komt net aanlopen en ik vertel het verhaal. In de winkel zeggen ze dat ze vrijwel machteloos zijn. Als we afrekenen moet ik het verhaal nog een keer vertellen aan de jongen die de kassa bedient. Als ik vertel dat ze begon te brullen “Hij zit aan mij” vraagt hij “en, was het wat?”. “Shit”, roep ik “had ik het nu maar echt gedaan…. ;- )!!!"

Omgekieperd

2010-12-17T21:49:00.002+01:00

Vandaag moest ik voor wat boodschapjes naar Leeuwarden. De Quest is onhandig in de binnenstad, dus die heb ik op het werk gestald. Als ik terugkom drink ik op mijn gemak een dubbele espresso en trek de fietskleren weer aan. De trui is op de kachel gedroogd en voelt lekker warm aan.

De helling van de kelder fiets ik zo op. Dan is het altijd even uitkijken of je de weg op kunt draaien. Ik laat de fiets naar beneden rollen van de stoep. Voor ons bedrijf hebben ze de stenen van de weg vervangen door betonnen platen. De binnenstad van Leeuwarden staat al maanden op de kop. Er wordt namelijk op het Zaailand een nieuwe parkeergarage gebouwd. Boven op de parkeergarage komt een gebouw. De betonnen platen kunnen de zware vrachtwagens verdragen die het bouwmateriaal komen aanleveren.

De betonnen platen zijn bedekt met zwart ijs en dat zie ik niet aankomen. Bovendien ligt de weg er scheef in voor de afwatering. Als ik voorzichtig de weg op draai breekt de achterkant uit. Even denk ik dat ik weer in het spoor kom, maar dan breekt de fiets opnieuw en nog harder uit. Ik hoop dat de fiets doorslipt en dat het met een sisser afloopt. Plotseling houdt het ijs echter op en dan blokkeert de fiets. Er is er geen houden meer aan, zonder snelheid rol ik om. Ik lig te brullen op straat. Mensen komen aansnellen: “Gaat het wel?” vragen ze: “Nee!” roep ik. “Wat dan?” “Ik heb niets kapot maar mijn fiets op straat, dat doet zeer!!”. Ik blijf hangen met mijn schoen en krijg hem niet los. Een mevrouw is zo aardig om door het voetgat het knopje in te drukken van de fietsschoen. Eindelijk schiet het bandje los. Er staan nu vijf mensen om me heen die de fiets en mij omhoog helpen. Ik kan alleen maar ontzet kreunen en scheld alles bij elkaar. Ondertussen loop ik met een schoen en een sok wat te ijsberen…. Bah bah, bah…. Gelukkig draag ik een helm ;-(. Die vangt trouwens wel mooi het klapje voor me op.

Als ik de schade bekijk valt het allemaal erg mee. De spiegel ligt eraf maar dat kan gemaakt worden. Het tape is op twee plekken beschadigd en er zijn een aantal lichte krassen op de body. Ik stond ook bijna stil. Het is niet te geloven hoe knullig dit ging. Ik sla mezelf voor het hoofd maar ik kon er tegelijk niets aan doen. Hoe vaak race ik niet met een supervaart door allerlei shit heen. Dat gaat eigenlijk altijd goed. Nu sta ik bijna stil, doe ik extra voorzichtig, en toch rol ik om….

Vanmiddag het spiegeltje weer gemaakt. Het pootje in de bankschroef rechtgebogen. Om het pootje heb ik een Engelse sleutel vastgedraaid net voor het kogeltje. De spiegel zet ik op een houtje en nu draai ik de lijmklem vast bij de punt van de Engelse sleutel. Nu kan ik de sleutel als hefboom gebruiken en duw het kogeltje weer in het kommetje van het spiegeltje.

Na 23.625 kilometer voor de eerste keer omgerold. Jammer maar het is niet anders…

Assen

2010-12-10T17:31:00.003+01:00

Vorige week vrijdag zou ik naar Assen. “Even” een boek naar mijn broer brengen. Toen ik ’s ochtends opstond lag er een dik pak sneeuw. Vorige week ben ik lekker thuis gebleven. Boekje lezen, beetje viool studeren, muziekje aan en koffie leuten met Dineke. Kortom een “vervelende” dag…

Vandaag is het weer vrijdag. De vrije dagen moeten op dus ik heb alweer vrij. En vandaag dooit het toch? Kan ik nu wel even naar Assen fietsen…

Vanochtend op mijn gemakie de fiets klaargemaakt. Een liter hete thee in de thermoskan. Een liter sportdrinken in de fles, brood mee en op weg. Drinken in de kou is altijd moeilijk. In de kou zweet je net zo hard als anders maar door het koude drinken is het heel moeilijk om voldoende vocht binnen te krijgen. Meestal berg ik de thermoskan achterin op, maar nu houd ik hem bij de hand. Dan kan ik, als de fiets stilstaat, de warme drank naar binnen slobberen.

Om half negen fiets ik weg. Het is wel koud, en de plassen van gisteravond zijn stijf bevroren op de weg, maar ik maak me geen zorgen. Het gaat immers flink dooien. In Buitenpost ben ik zomaar. Dan op weg via het Van Starkenborgkanaal naar Gaarkeuken. Als ik de brug overga moet ik naar het fietspad. Het fietspad is stijf bevroren en helemaal wit. Na twee keer uitgegleden te zijn ga ik maar op de weg fietsen. Niet te dicht aan de kant zodat automobilisten me zien rijden. Een vrouw blijft achter me en doet haar alarm lichten aan. Ze gaat naast me rijden en doet het raam naar benden: “Wil je dood?”, brult ze boos. Ik roep “Het fietspad is niet gestrooid”. De vrouw ziet het witte pad en rijdt door. Het wordt steeds erger en erger. De autowegen zijn nu ook niet meer gestrooid. Steeds langzamer ploeg ik verder.

In Rolde haal ik bij de winkel een tros bananen en een zak krentenbollen. De vrouw vraagt hoe ik in een trui kan fietsen. Ik vertel dat ik overdekt fiets. Ik vertel dat de wegen waardeloos zijn. De fietspaden zijn niet gestrooid en de autowegen zijn niet veel beter. Volgens de Bakkersvrouw heeft het gisteravond gesneeuwd, geregend en gehageld. Ze konden het werk niet aan….

Oke, kom op even doorzetten en hopen dat mijn broer, of zijn vrouw er is. Vlak voor Assen is helemaal niet gestrooid en fiets ik in het laagste verzet de brug op. Zonder te slippen kom ik boven. Natuurlijk is er niemand thuis. Tijd voor de tovertruc. Een set droge kleren, en thee naar binnen gieten. Boek door de bus, fiets gekeerd en daar gaan we weer.

Op de terugweg moet ik opnieuw 40 kilometer door de sneeuw ploegen. Tussen de auto sporen ligt een harde ijslaag op de weg. Als een vrachtwagen me tegemoet komt zit mijn bril onder de spetters. Met mijn theedoek wrijf ik hem schoon. Ik tik de ijsrand aan en kom in een slip en maak een rare schuiver. Gelukkig komt er niemand aan. Na Gaarkeuken denk ik dat het beter wordt. Maar het tegendeel is waar. Ik kom helemaal niet vooruit en haal net nog 14 kilometer per uur. Dat is een lekke band ik weet het zeker. Bij een café stop ik. Ik voel de banden, linksvoor is hard, dan is het dus rechtsvoor…. Mmm is ook hard. Nee! Niet de achterband. Maar die is ook hard! Brrr, ik geloof dat ik leeg ben. Snel eet ik twee krentenbollen en een banaaan. Drink mijn thee en het laatste stuk is bikkelen. Een stukje trappen en dan laten uitrijden.

Het ploegen door de sneeuw heeft de nodige energie gekost. Ik ben blij dat ik thuis ben. Toch weer 160 kilometer gefietst. Een warme douche een kan thee en schone kleren doen wonderen. Trots lever ik mijn vier sets natte kleren bij Dineke in. Die is er natuurlijk maar wat blij mee ;-) Een held stinkt tenslotte....

Schaatsen op het Dokkumer EE

2010-12-08T20:56:00.004+01:00

Vanochtend om half negen vertrokken achter huis. Sander wil naar Leeuwarden schaatsen en Dineke wil liever niet dat hij alleen gaat. Ach, ik offer wel een paar Quest kilometers op om mee te schaatsen…

We hebben bedacht om met het eerste licht te vertrekken dan zien we in ieder geval de wakken. Beide hebben we twee ijspriemen in de hand en een rugzak met droge kleren. De kleren zitten in een waterdichte tas zodat ze niet nat worden als we verder mogen zwemmen...

Tergracht

Door de rijp is Friesland veranderd in de witte sprookjes wereld van een kerstkaart. De rijp hangt heel dik aan de bomen. Rustig schaatsen we naar Leeuwarden. Het ijs klinkt als muziek onder onze schaatsen. Er zijn een paar spannende stukjes maar nergens hoeven we eraf. Tergracht, Bartlehiem, Tichelwurk en Wyns het ijs is overal dik genoeg. Bij Tichelwurk halen we een eenzame hardloper in. "Wat krijgen we nou?" roept hij. "Dit ben ik niet gewend."

Beroemde bruggetje van Bartlehiem

Leeuwarder bos

Vlak voor Snakkeburen, het begin van Leeuwarden, begint het ijs harder te kraken. We stoppen, en trekken onze schoenen aan en lopen het laatste stuk. Als we over het jaagpad lopen komen we een hondenbezitter tegen. "Zijn jullie komen schaatsen?" "Ja" roepen we tegelijk "Ahme nooit niet.." zegt de man. Sander zegt "We komen uit Burdaard.". "Jongens ik ben trots op jullie!!". Helemaal blij lopen we verder.

Missie geslaagd. Voor het eerst in jaren konden we weer naar Leeuwarden komen op de schaats!!

Mist en Vorst

2010-12-06T18:16:00.007+01:00

Vanmiddag verdrijft de mist het laatste licht. Plotseling wordt het wel erg snel donker. Op mijn werk twijfel ik, de korte of de lange route. Toch maar de lange route maar dan niet door het bos. Daar strooien ze niet.

De bril meteen maar in de brillenkoker gestopt want tegen zulke dikke mist is hij niet opgewassen. Door de stad valt het door de vele lantaarnpalen nog wel te doen. Buiten de stad raak ik helemaal gedesoriënteerd. De hele weg let ik scherp op wanneer de haakse bocht komt. Maar plotseling doemt het stoplicht van Stiens op. De vier haakse bochten heb ik totaal gemist, ik snap nog steeds niet hoe ik dat gehad heb. Tussen Hijum en Stiens gebeurt weer hetzelfde. Als de afslag naar Bartlehiem komt twijfel ik. Ga ik hier twee keer per dag langs? Dit moet hem wel zijn maar hij komt zo snel?

Gelukkig draai ik op tijd de bocht in en zit ik goed. Op het stuk naar Bartlehiem beginnen mijn wimpers te plakken. Een keer plakt mijn oog bijna dicht. Als ik voorzichtig voel, zit er allemaal ijs. Het laatste stuk is nog even heel mistig en koud maar dan ben ik er.

Sander is uit Leeuwarden komen fietsen en is net thuis. Hij is een “rijp” man. Zelf ben ik ook aardig bevroren. Samen ontdooien we op de bank, onze stijve kaken ontdooien langzaam....

Modder

2010-11-28T21:52:00.001+01:00

Gisteren tilde ik de fiets op. Hij was toch echt leeg en toch voelt de fiets erg zwaar aan. Ik gooi de fiets in het gras in de sneeuw bij de sloot. Voorzichtig voel ik in de wielkasten. Er zit bijna een centimeter modder in. Ai, ai dat verklaart veel.

Ondanks de vorst toch maar een emmer warm water gehaald en aan het soppen gegaan. Na drie emmers water wordt de modderstroom eindelijk minder. In de garage haal ik de achterband eraf omdat ik een lek verwacht. De band stond donderdag nog maar op 3 bar. Ik dacht dat het fietsen niet wilde door de kou! Het lek kan ik niet vinden ondans een bak water.

Met de band eraf kan ik nog beter bij de achterste wielkast. Ik schraap nog zeker een halve pond aan modder en zand uit de fiets. Bah, de weg leek deze week wel een Russische onverharde weg. Door de natte herfst ligt de complete akker op het fietspad. Van mij mag de boel wel weer gauw schoon worden. Ik hoop dat we het ergste gehad hebben…..

Een nieuwe strijkstok

2010-11-18T21:30:00.007+01:00

Een tijdje al loop ik vast met mijn viooltechniek. Tot nu toe ging ik altijd voor klank, klank en nog meer klank. Sander mijn zoon doet de meest subtiele dingen op de viool die prachtig klinken. Het enige wat ik er tegenover kan stellen is dat ik harder kan. Nog harder duwen en trekken, daar wordt het allemaal niet mooier van. De laatste tijd ben ik dus aan het worstelen. Terug naar de kern van de noot. Subtiel Iers spelen is een kunst en daar weet ik dus alles van. Grappig daarbij is, als je altijd doet wat goed voelt, dan kom je niet verder. Een andere techniek kan net zo goed voelen alleen je hebt het je niet eigen gemaakt. Dus moet je op zoek en daardoor heen. Eenmaal de techniek eigen gemaakt, hoort het wel weer bij je en ben je een stap verder.

Gisteren op weg naar Het Strijkershuis. Het atelier van Hendrik Woldring de vioolbouwer van mijn viool. De viool past naast de stoel. De fiets de dag van te voren klaargemaakt voor de reis. Een tros bananen, een broodbak, drie stel droge fietskleren en normale kleren en schoenen. ’s Ochtends om kwart over acht fiets ik weg. Na een uur en driekwartier ben ik van deur tot deur gereden. Het is koud en ik heb tegenwind dus hard gaat het allemaal niet. Maar dat geeft niet. Een straat eerder gestopt om mijn koude wielren pak uit te trekken. Heerlijk een droge spijkerbroek en shirt. De fiets op slot voor de winkel en dan de warmte in…

Bij Barbara en Hein wordt ik altijd geweldig ontvangen. Even later zit ik met een kop hete dampende groene thee bij te komen. Een Leeuwarder is net een half jaar op les, en straalt als een kind in de Candy shop. Kinhouders proberen, stokken bekijken. Kisten opscheuren het mag allemaal. Dapper om op late leeftijd te beginnen. Meestal lukt het, ook als je ouder bent, om nog heel aardig te leren spelen.

Dan komt Barbara mij de stokkendoos brengen en begint het selecteren. Ik val al heel snel op een bepaalde stok. Aan het eind van de rit is dat de stok die nog geen week binnen is. Een Duitse stok gemaakt door een bogenbaumeister Sebastian Dirr. En natuurlijk de duurste in de doos, het zal ook niet zo zijn.

Daarna mag ik op drie nieuwe instrumenten van Hein spelen. Het eeste instrument is gemaakt van Populierenhout en er zitten darm snaren op. Het hout is heel bijzonder. Het komt van een populier uit Groningen die gerooid is. Zelf speel ik altijd met stalen snaren dus dat is wennen. Er staat minder spanning op de snaar. Aangezien ik een worstel violist ben, die druk moet voelen, moet ik lekker aanpassen. Hup alle techniek over boord, kruip in de viool.

Hein bouwt nooit de beste viool. Hij is altijd op zoek naar de viool die het best is voor de violist. De topper van vandaag voor mij is een model naar Rougerie. Een klant met een erfenis is de wereld rondgevlogen om op alle beschikbare topviolen te spelen. Voor miljoenen heeft hij in handen gehad. Uiteindelijk kwam hij met een Rougerie viool bij Hein terecht. Hij wilde hem alleen hebben als Hein er een nieuwe zangbalk in wilde zetten.

Dit was natuurlijk de kans voor Hein om de viool op te meten. De nieuwe viool is geïnspireerd op dit model. De viool is net af en dan is het altijd een eer om er op te mogen spelen. Een superlicht spelende viool met een heerlijk timbre. Meteen ben ik van mijn gezwoeg af. Dit is een viool die een hele ander kant kan laten zien. Ik leef me heerlijk uit en geniet van het geweldige geluid. Hein wordt helemaal enthousiast en probeert onder woorden te brengen wat een goede viool een goede viool maakt.

Daarna mag ik van Barbara alle kisten proberen die ze heeft. Ik zoek eigenlijk een betere kist om de viool in de Quest te vervoeren. Ze zal een kist voor me bestellen die speciaal gemaakt is voor vliegtuigen. Alleen de viool past in de kist de stok moet in een aparte stokkendoos. Het klinkt ideaal, ben benieuw of het wat is. Het merk heet "Bam", hoop niet dat ik de kist hoef te testen met de viool erin ;-). Als violist kom ik er gelaafd en geïnspireerd weer vandaan.

Cabine van Bam

Om half twee op weg naar Heerenveen, even kijken of mijn ouders er zijn. Voor de wind trap ik meteen, ondanks de zware fiets, 38 kilometer per uur. Mijn toptijd op de racefiets was vroeger iets meer dan twee uur. Ik doe het nu in een uur en drie kwartier zonder me echt in te spannen.

Helaas is niemand thuis en fiets ik maar door naar huis. Helemaal verkleumd kom ik thuis. Het wordt geloof ik tijd voor de lange broek. Helemaal op een lange afstand is het anders veel te koud. Na een kwartier heet douchen krijg ik weer wat praatjes. En dan natuurlijk de hele avond muziek maken met Sander. We jammeren alle duets door die we kunnen vinden.

Toch weer 170 kilometer gefietst.

Genoegdoening

2010-11-09T14:11:00.000+01:00

Tussen Stiens en Hijum zijn ze bezig met wegwerkzaamheden. Een helft van de weg is afgezet en de automobilisten mogen via het stoplicht om de beurt de overige weghelft gebruiken. De parallelweg waar ik altijd fiets is nu een prooi voor de auto’s die het stoplicht en de wachttijd willen vermijden. Ondanks een duidelijk verbodsbord rijden de auto’s op het fietspad alsof zij de eigenaar zijn. Na de boeren die het fietspad voorzien hebben van een laag klei kunnen de automobilisten er ook nog wel bij. Als ik niet snel genoeg aan de kant ga dan toeteren ze me wel aan de kant. Maar ze vergissen zich want het fietspad is niet van hun het is van mij!

Gisteravond fietste ik terug en er stond een rij auto’s van zo’n twee kilometer te wachten. Auto’s die me bij Leeuwarden al waren gepasseerd stonden netjes in de rij. Meteen leek het of ik veel harder fietste. Even verderop stond een flitsend golfje met bestuurder met baseball cap tot de bodemplaat in de klei. Zijn mooie lichtmetalen velgen zaten onder de smurry. Hij had het niet gehaald om via de berm naar het fietspad uit te wijken…. Hier moest ik toch echt even om grimlachen.

Verderop was het helemaal feest. Oom Agent had een mooie fuik gemaakt en een stuk of tien automobilisten stonden in de rij te wachten tot ze een bon kregen. Met de fiets flitste ik voorbij en daarna moest ik toch even onbedaarlijk lachen…. Bedankt mannen!! Wat doen ze ook op MIJN fietspad!!!

Hogedruk

2010-11-05T19:04:00.000+01:00

Opnieuw een herfstrecord. Twee lekke voorbanden tegelijkertijd! Ben ik niet dol op records? Toegegeven deze had voor mij niet gehoeven.

Gisterenavond fietste ik naar huis en vanaf Dokkum begint de fiets te dansen. Oeps, lekke band dus. Het is dan nog maar 10 kilometer dus flink doortrappen dan haal ik het misschien. Halverwege fiets ik op de velg en moet ik echt stoppen. In de storm waai ik kleddernat van het zweet uit de fiets. Eerst maar een droog shirt aan. Nood regenjas erover aan en de schade bekijken. De fiets is te vies om aan te raken. Als ik er een nieuwe band omleg dan rij ik vast weer lek. Ik besluit om te pompen.

Nu kom ik precies thuis. De laatste kilometer rijd ik met een sukkeldrafje naar huis. Zachte banden fietst wel heel comfortabel maar hard gaat het niet. De fiets op zijn kant en ik zie dat alle twee de voorbanden plat staan. Na het eten de slang maar uitgerold en de hogedruk spuit aangesloten. Zoveel vuil vraagt om harde maatregelen denk ik bij mezelf.

In het donker gaat de spuit erop. Nooit eerder heb ik de hogedruk spuit erop gezet en ik weet nu waarom… Als ik in de wielkast spuit, vliegt de klodders klei en zand me om de oren. Het komt nog heel precies waar je staat en waar je de spuit richt. Als de wielkasten schoon zijn rol ik de fiets naar binnen. Het rechter voorwiel wat net onder lag draait niet meer…. Knarsend draait het moeizaam rond. Nee!!! Zitten de lagers vol met klei?

Ik was alleen van plan om de fiets even schoon te spuiten en banden te wisselen. Nu moet ik het voorwiel eruit halen. Als het wiel eruit is blijkt de remschoen vol met zand gelopen te zijn. Daarom draait het wiel zo beroerd. De lagers daar is niets mis mee. De remschoen onder de kraan afgespoeld. Daarna de boel goed afdrogen en de remhevel meteen in het vet gezet. Daarna de Perfecet Moiree winterbanden erom gelegd en de boel weer in elkaar gezet.

Ben ik nu klaar? Als de fiets weer op beide benen staat zie ik dat de hele binnenkant onder de klei/modder zit. De troep is bij het achterwiel naar binnen gespoten. De hele binnenkant zit onder een vieze drek laag. Inclusief de schoudersteunen en mijn armbanden. De hele fiets kan ik uitdweilen.

Mopperend kom ik om kwart voor tien binnen. Fietsen, je moet het ook maar héél zeker weten. Rottige boeren met hun troep op de weg. Klote weer, rot wind ik wil zon en droge wegen. Mijn mooie fiets is toch zeker geen varken?

Na een nacht waarin de wind om het huis loeit vanochtend op weg. Is de ellende nu over? Nee, dus. De ketting knerpt als een koffiemolen door al het zand wat tussen de schakels zit en twee schakel zitten zelfs een beetje vast. Handig hoor zo’n hogedruk spuit. Voortaan ga ik weer lekker met mijn spons en emmertje aan de gang, geeft veel minder troep……

Snelheid verslavend

2010-10-31T21:12:00.000+01:00

Toepasselijke titel van Wim die ik van hem “leen”. Gisteren zat ik met een tijdsdruk in de fiets. Ik wilde mijn doel halen en tegelijk op tijd thuis zijn. Het rondje naar Heerenveen ging van een leien dakje totdat ik in Leeuwarden aankwam. Je moet door de stad of je wilt of niet. De stad is gewoon niet te vermijden….

De Schrans is een drukke winkelstraat en daar reed een auto met een gangetje van 20. Ik laat me niet kennen en blijf er achter hangen. Na het groene stoplicht sprint ik weg. Niet iedereen is dan net zo blij met een Velomobiel als ik. Maar goed ook dit ging nog (redelijk) veilig.

Bij de Infirmerie kom ik achter een zwabberende fietser te zitten. Ik blijf er rustig achterhangen tot ze naar rechts zwenkt. Ik er langs. Laten we zeggen dat mevrouw niet blij was. Daarna hing ik achter haar man. Deze man heeft een hond aan de lijn. De hond loopt op het fietspad en de man fietst zo hard dat hij net niet omvalt en neemt met de hond het hele fietspad in beslag. Op de fiets heeft hij in de bakkersmand een grote bokser zitten. Rustig, denk ik, kalm blijven. Ik bel niet, anders schrikt die hond misschien. Dan zie ik dat er een gaatje is waar ik de autoweg op kan schieten. Daarop duikt de man nog een keer extra naar links en moet ik alsnog boven in de rem. Een halve tel later is het gaatje er wel en fiets ik de weg op.

De man begint luid te schelden: “Mongool kan je niet bellen…..Idioot en zo verder”. Sorry, maar ik ontplofte. De adrenaline schoot door mijn lijf en heel ontactisch begon ik als een idioot te toeteren. Schaam je!! Recht van spreken heb je dan niet meer. Ook al blokkeert hij het fietspad, zwabbert hij, en scheld hij je uit dan hoor ik daar boven te staan…. Zegt Dineke….

Goed vandaag ben ik nog steeds boos. Maar ik hoor me dus eigenlijk te schamen. Ik heb mijn soortgenoten weer in een kwaad daglicht gesteld. Het waren toch allemaal van die leuke vriendelijke mensen vol begrip en medemenselijkheid. Vergeef die man nou toch….

Pff ik ga morgen maar weer eens hard fietsen en de frustratie van me aftrappen. Maar ik beloof beterschap…. echt waar.

Record

2010-10-31T09:51:00.004+01:00

Wat zijn wij mannen toch eigenlijk zielig. Of moet ik zeggen wat ben ik zielig? Vroeger was je blij met een mooie knikker. Tegenwoordig word ik blij van een record. Maar voor wie doe je dat eigenlijk? Vandaag de balans opgemaakt van oktober. Tot nu toe heb ik 1783 kilometer gefietst. Dat is meer dan de 1710 kilometer van april dit jaar. Dat is dus een record. De hele week wist ik dat ik ieder geval 300 kilometer moest rijden om het maand record te verbreken. Normaal geen probleem maar het is wel herfstvakantie!! Dus ik heb drie dagen minder….

Gisteren dus een heerlijke bonus rit gemaakt om de drie honderd vol te maken. Ben ik nu tevreden. Nee, natuurlijk niet. Nog 17 kilometer en dan heb ik de 1800 kilometer binnen. Wacht even ik ga het meteen fietsen……

Wanswerd bij zonsondergang

Pffff. Mijn rondje gemaakt en ik kan trots vertellen dat ik deze maand 1801 kilometer heb gefietst…. Ja, ja, het doet er toe ik weet het….

Vrijdag ben ik bij Velomobiel geweest maar ondanks de nieuwe achteras houd ik toch nog een vervelende piep. Donderdag de achterbrug eruit gesloopt en opnieuw de achterveer gedemonteerd. De achterveer is een prachtig stukje techniek. Je kunt alles los halen. Ik draai de kunststof kop eraf waarmee hij aan de achterbrug zit. Haal het afdekkapje eraf. Draai het schroefje los. En dan schuif je de kunststof dop uit de dikke veer buis. De veer staat goed in het vet. Maar volgens mij kan alleen de veer de piep veroorzaken. Dus ik zet de veer nog een keer dikker in het vet.

Het Alligt wieltje dat ik vrijdag meegenomen heb is groter dan het 13 tands TerraCycle wieltje. Dus de veer heeft niet meer de extra lengte nodig. Als de fiets in elkaar zit is hij weer bladstil en een genot voor de oren. Eindelijk na weken een irritante piep is hij weg. Je zou bijna een audio tape met de piep naar Velomobiel sturen…..;-)

Vrijdag ochtend om zeven uur vertrokken voor de tweede kayak tocht dit jaar. Door de huidige fiets manie kom ik niet aan de kayak toe. De boot hangt een beetje verloren aan het plafond. Vandaag mag hij er weer niet af want we gaan met de dubbel van Carel. De voorspelling is dat het warm wordt voor de tijd van het jaar, zo’n 15 graden weinig wind en zo nu en dan komt de zon.

Ik trek niet teveel kleren aan want je zou het eens veel te warm kunnen krijgen. Na het Koevorder meer met harde tegenwind en aardige golven ben ik zeik nat en door en door koud. In de wind met een chill factor van -5 trek ik bibberend mijn tweede set droge kleren aan. Daarover gaat mijn GoreTex jas en nadat ik de hete thee erin gegoten heb kunnen we weer.

Aan het eind van de dag heb ik drie mutsen op en het nog steeds niet echt warm. De zon hebben we inderdaad een keer gezien….. Bij onze stop zitten we uit de wind achter een keet. Niet echt een idyllisch plekje, maar we zijn er blij mee. Na negen uur varen zijn we weer terug in Sneek. Het meest wonderlijke is toch wel dat ik gewoon negen uur kan roeien zonder training. Als we uit de boot komen, doen alleen de schouders wat zeer maar na een nacht slapen is dat ook weer weg.

Morgen begint de nieuwe maand. Maar voorlopig even geen records voor mij….

PS: Gisteren ging ik met 70 kilometer per uur naar beneden onder het aquaduct door bij Grou.

Muts

2010-10-26T20:16:00.000+02:00

De hele zomer met het kleine windschermpje gereden. Ik fiets vooral met het schermpje omdat het windgeruis behoorlijk wordt verminderd. Daarvoor fietste ik altijd met een Ipod en Sennheiser ear in koptelefoon. Maar fietsen zonder muziek vind ik het aller fijnst. De laatste weken heeft het weer veel geregend en is het schermpje helemaal niet handig. Bovendien is het 's ochtends weer donker. Het windgeruis is in de winter niet zo erg want ik draag toch een muts en een muts werkt minstens zo goed als het schermpje.

In het voorjaar heb ik de Campagnolo Team wintermuts gekocht en ik vind dat echt een aanrader. De muts zit heerlijk strak om je hoofd en sluit de oren perfect af. De muts rekt een beetje en als hij nat is is hij snel droog. De onderste laag bij de oren is dubbel uitgevoerd. Door de gladde stof wordt de wind geluidloos afgebogen. Bovendien past de helm er prima overheen. Alleen tegen hele harde zijwind is de muts niet bestand. Maar daar kan het schermpje ook niet veel aan doen.

Leeeeeeo, Leo

2010-10-23T11:24:00.014+02:00

Ik hoor nog de mensen de naam van Leo Visser (schaatser) scanderen in het Thialf stadion. Het is zo’n naam die je door de lange EEEEE heerlijk roept.

Gisteren naar Dronten gefietst. Donderdag waren er steeds hoosbuien dus ik houd me schrap om eens flink “tussen” de oren gewassen te worden. Om kwart voor acht zit ik in mijn tijdmachine en fiets weg. Meteen begint het wat te motteren dus ik houd me schrap. Onder Leeuwarden wordt het echter droog en begint zelfs de zon dunnetjes en daarna steeds uitbundiger te schijnen.

Ik rijd mijn normale route, Leeuwarden, Grou, Sneek, Joure, Sint Nicolaasga, Lemmer, Langs de dijk naar Urk, Ketelburg, meteen weer langs de dijk en dan door de polder naar Dronten. Als ik wegfiets voorspelt de GPS een aankomsttijd van 11:49 maar dat zal wel wat later worden.

Ik heb een zak met droge kleren mee. Ik fiets in een t-shirt en korte broek, maar door het schuimdeksel kun je aardig aandampen. Voor Grou moet ik eruit om wat water weg te dragen. Hup nieuw shirt. Voor Joure hetzelfde verhaal. Langs de dijk tussen Lemmer en Urk zet de wind flink aan en zakt de snelheid terug rond de 30 kilometer per uur. Maar ik heb geen haast. Het fietspad is flink onder handen genomen en twee derde is voorzien van nieuw asfalt. Bovendien zijn de drainage buizen opgeruimd. Met het prachtige vergezicht is het een hele prettige route. Na de Ketelbrug ben ik alweer aan mijn derde droge shirt toe. Om 11:53 kom ik bij Velomobiel aan vier minuten later dan de voorspelde tijd, dat is heel netjes op 130 kilometer. De extra tijd schrijf ik maar toe aan de Ketelbrug die voor mijn neus dicht gaat. Ik trek meteen weer droge kleren aan en dat is mijn vierde set vandaag. Ik heb extra schoenen meegenomen want de vorige keer gleed ik ongenadig uit op mijn fietsschoenen. Dat overkomt me niet weer.

Jan vraag meteen wat hij voor me kan doen. Na mijn opsomming vraagt hij: “Heb je haast?” Ikke: “Nee”. "Mooi, dan gaan we eerst eten". Dat komt lekker binnen. Als we boven komen wordt Guus verdreven van Jan zijn plaats. De twee mannen rollebollen stoeiend over de grond. Nadat enkele stoelen omliggen en Guus gierend van de lach zich over geeft, is de pikorde hersteld. Allert en Eva kauwen onder het lawaai de hele tijd stoïcijns door en kijken nergens van op. Twee tellen later heb ik een grote beker dampende thee en zit even bij te komen…

Bij deze mannen tel je pas mee als je of gecrasht bent of toch tenminste een flinke deuk hebt gereden. Gelukkig hoor ik (nog niet) bij deze groep dus ik houd me wijselijk stil. Je moet het lot niet tarten ten slotte.

Na de maaltijd gaat de fiets op de brug. Jan is bezig om de eerste superlichte Quest voor een klant te assembleren. Deze Quest tillen we eraf en dan mag mijn fietsie erop. De achteras trekt Jan eruit en die is toch zo ingevreten dat hij vervangen moet worden. Jan vertelt dat de assen worden gemaakt met een marge van een honderdste millimeter. Ondanks die kleine marge is elke zending assen toch net even anders. Volgens Jan is het verschil dat je de ene as erin moet rammen en de andere as erin kunt schuiven…. De scheur bij het voetengat wordt geplakt en dan kan de fiets weer op zijn pootjes worden gezet. Dan is het tijd voor de boodschapjes. Banden een nieuwe accu en ik kan bijna weer weg.

Met een etentje laatst heb ik een privé conference gekregen van een collega over discriminatie. Deze collega st-st-st-stottert wat en alles wat hij zegt is daardoor al veel ge-ge-ge-ge-ge-grappiger. Kernpunt van zijn betoog over discriminatie is dat het iets heel anders is dan wat wij denken. Discriminatie op grond van huidskleur, ach het komt voor. Echte discriminatie, in zijn ogen, is dat oude mensen in een sportwagen kunnen rijden en jonge mensen, die hem echt veel harder nodig hebben, niet.

Als ik de fiets weer inpak roept Jan: “Ah, daar komt Leo, mijn grote vriend”. Leo komt aanrijden in een sportauto en is de eerste klant die een superlichte Quest heeft besteld. Wat stram klimt hij uit de laag-bij-de-grond auto en komt vief binnenstappen. Leo blijkt 87 jaar te zijn!! Wat een levenslust en wat geweldig dat je gewoon zo’n prachtige fiets bestelt. Wow, ooit hoop ik net zo oud te worden. En als ik dan mijn 12 kilo Quest kom halen, ga ik dat ook doen in mijn sportauto…… Dan hoop ik ook dat er zo’n knaap staat als ik, die ik dan eens even lekker kan discrimineren….. Bij deze Leeeeeo, Leo!!

Kippenvel

2010-10-20T20:46:00.000+02:00

Laten we het vandaag niet over de rare spelling van dit woord hebben. Maar iedereen kent het gevoel als je het koud hebt: kippenvel op je arm. Of als je met een veertje over je rug wordt gestreken. Of met dat liedje waarbij de maan op je rug wordt getekend. Als je de mond hebt getekend dan lopen de rillingen je over het lijf…..

De maan is rond

Hij heeft twee ogen

Een neus en een mond

Of als je een mooi stuk muziek hoort wat je ontroert. Dat zijn heerlijke kippenvel momenten.

Van het weekend gesleuteld aan de fiets. Nadat ik Jagwire kabels heb gemonteerd moet ik bijna elke twee weken de remmen bijstellen. En ik maar denken dat de trommels nu heel hard aan het slijten zijn. De waarheid is dat het boutje, die de kabel blokkeert, niet vast zat. Bij een noodstop trok ik de remkabel weer een stukje verder door de blokkade heen. Het rem stropje hing bij beide remmen aan het laatste draadje van de kabel. Kippenvel als ik denk wat er had kunnen gebeuren… Oeff, dat is gelukkig goed afgelopen.

Omdat ik toch aan het sleutelen ben heb ik meteen maar een bevestiging gemaakt voor mijn Suunto T3 horloge met Bike Pod. Dineke gebruikt de pod niet dus ik mag hem van haar gebruiken. Twee gaatjes geboord in het buisje en met een stuk draadstaal aan het boutje van de armsteun bevestigd. Het horloge is nu super goed af te lezen. Naast de hartslag kan ik nu ook de fietskilometers van mijn horloge aflezen.

Maandagochtend loopt de fiets weer als een trein. Grote groepen kinderen wolken op het fietspad. Het is herfst dus de fietspaden zijn erg vies van oogstende boeren. Ze doen hun best om de boel vies te maken, maar opruimen? Na een schraap poging moet de natuur de rest maar doen. Vanochtend haalde ik een groep in en er lag een film van modder en klei prut onverwachts in de bocht. De fiets begint te driften en ik denk: “Oh jee, daar ga ik….” Hoe ik het had weet ik niet maar de fiets kreeg weer grip. Bah, de schrik zat goed in het lijf en ik had het kippenvel op de benen staan…..

Als ik voorbij kom fietsen dan schrikken heel veel vrouwen. Ze gillen daarbij meestal alleraardigst. Maar soms schrikken ze zo erg dat ze kippenvel krijgen van schrik. Als stoere man vind ik dat natuurlijk onzin. Hoe kun je nu zo schrikken….

Vandaag fietste ik zingend naar huis. Ladie da die daa… pom pom enzovoort langs het fietspad van het Leeuwarder Bos. Er was niemand dus ik had er goed de sokken in. Aan het einde van het fietspad liet ik de fiets lopen om af te remmen voor de bocht. Een herdershond duikt vanuit het niets op loopt op topsnelheid mee en vlak voor mijn gezicht gromt hij en blaft hij keihard.

Man! Ik schrok me een hoedje!! Weer kippenvel overal op mijn lijf…. Ik geloof dat ik die vrouwen begin te snappen. Toch maar weer wat voorzichtiger zijn.

Brulboeiorgel: Een ervaring!

2010-10-10T10:44:00.003+02:00

Gisteravond op weg naaar de première van Het Brulboeiorgel in Stavoren. Herman Peenstra, de accordeonist opgehaald en Sander Prins (mijn zoon) violist van het project, in de auto gestopt en op weg. Een prachtige avond waar de zon rood ondergaat op het dijkje tussen Hindelopen en Stavoren. Helaas valt de wind meer en meer weg. Dit betekent dat de boeien vanavond Human Powered moeten worden. De dansgroep "3 Dee" neemt dit voor haar rekening.

Friesch Dagblad

Omdat we met de muzikanten mee zijn, zijn we ruim op tijd. We worden ontvangen met koffie en oranjekoek, een Friese lekkernij. De zon is nu onder maar het is nog schemerig. Na het openingswoord gaan we met een korte wandeling op weg. De plek is magisch. In het pikdonker zoeken we onze weg. De sterren fonkelen fel boven ons en in stilte wandelen we naar de tribune. Met de koude lucht zuig ik de sterretjes naar binnen. Om de hoek lopen we langs de traag knipperende vuurtoren naar de tribune. De vuurtoren verlicht ons pad zodat de schaduwen er spookachtig uitzien.

Over de dijk langs de haven gaan we op weg naar het IJsselmeer. Het prachtig dekoor ligt er vredig bij. Links de muzikanten, rechts het orgel. In het midden de brulboeien in de zwarte zee vol eeuwigheid. De ijle klank van de viool lasert stralend over het water, terwijl hij prachtig mengt met de accordeon. Dan begint de voorstelling met de verteller:

“Der strykt in wyn fan weemoed oer de weagen

Der waait in wyn fan langstme oer it gea,

’t sonoare sjongen ut it djipste fan de ierde,

Dat aloan opstiicht út it iere moarntiidsrea,

It huvert troch de beammen, it risselt yn it reid

De loft is fol ferhalen oer tiid en ivichheid”

Het verhaal van de werkende visserman wordt prachtig geïntegreerd in de muziek. Terwijl de trage akkoorden golvend rollen, valt het spetterende water uit de emmer op zijn plaats. Als de vrouw eenzaam achterblijft en je de deuren van de kerk voelt open gaan, completeren de kerkklokken van Stavoren op de achtergrond, en overvliegende gakkende ganzen de beleving.

Volgens mij zijn er nog kaarten voor deze prachtige muzikale voorstelling. Een aanrader!!

Met lokaal voedsel telen ben je er niet.

2010-10-09T09:41:00.001+02:00

Als je als mens energiebewust probeert te leven dan bevat dat meer als alleen je glas naar de glasbak brengen en je afval te scheiden. Om de twee weken wordt hier de grijze container geleegd en het valt op dat de container bij bepaalde mensen altijd uitpuilt. Terwijl onze container twee kleine zakjes bevat.

We eten weinig vlees, hebben een aantal zonnepanelen, als het kan nemen we de fiets in plaats van de auto en ons voedsel? Het laatste half jaar hebben we heel veel gelezen over onze voedselproductie. Voedsel wat van ver weg komt moet een langere afstand afleggen en is dus veel milieu belastender als voedsel wat lokaal wordt geproduceerd. We bestellen onze groente nu via bioweb. Bioweb is een webpagina van boeren uit de omtrek die hun streek producten verkopen aan de consument. De producten komen niet alleen uit de buurt, ze zijn ook nog heerlijk. De worteltje ,daar eet je je vingers bij op, de sla is een genot voor je tong. En de herfstappels heerlijk zoet/zuur en knapperig. En wie eet er nog Pastinaak? Dat blijkt een heerlijk gerecht te zijn dat we met smaak verorberen. Lokaal geproduceerd voedsel dat moet toch behoorlijk schelen denk je dan….

Appels en peren gratis aangeboden langs de weg en met de Quest meegenomen...

In de Trouw van gisteren stond een artikel met de titel van dit stukje. Hieronder de uitkomst van het Duurzaamheidslab dat de wens heeft onderzocht voor de gemeente Almere in hoeverre ze het voedsel voor hun inwoners zoveel mogelijk lokaal kunnen telen:

“Lokaal geteeld voedsel is vriendelijker voor het milieu. Maar echte winst is er pas als ook het distributiesysteem zo wordt aangepast dat we niet meer allemaal met de auto naar de supermarkt hoeven te rijden om eten in te slaan.”

Het blijkt dat er 18,1 miljoen kilometer wordt afgelegd om het voedsel te produceren en thuis te krijgen bij de consument. 2,1 Miljoen kilometer wordt er afgelegd voor de productie. 16 miljoen wordt afgelegd door de consument (Volgens mij is 18,1 -2,1 = 16 miljoen in plaats van 15 miljoen volgens het artikel) En dat doet de consument door met zijn auto naar de supermarkt te rijden naar de gratis parkeerplaats en daarna weer terug te rijden.

Het artikel pleit voor meer distributie punten zodat de consument minder kilometers hoeft te maken. Natuurlijk zie ik hier toch weer kansen voor de fiets. Wat zou het toch mooi zijn als mensen zich hiervan bewust worden en de boodschappen weer netjes op de fiets gaan halen.

Of een fijnmazige distributie systeem haalbaar is na alle schaal vergroting maar de vraag. Maar een fiets die je vol kunt prakken en die dan nog steeds lekker fietst die bestaat al. Het asfalt naar de winkels ligt er ook. Wat zou het fijn zijn als je in de fiets niet meer de uitlaatgassen hoeft in te ademen van alle automobilisten. Ik zou zeggen mensen koop een Velomobiel!!

Zes pakken Yoghurt en vier pakken melk en nog ruimte genoeg...

Mijn Quest heeft voldoende bergruimte voor een aantal dagen boodschappen. Dus de schone taak voor de komende tijd wordt om mijn bagage ruimte beter in te zetten voor onze dagelijkse boodschappen...

Druk

2010-10-07T11:51:00.002+02:00

Sander heeft het heel druk. De hele week moet hij na school repeteren in Stavoren voor het http://www.brulboeiorgel.nl/ project van Hoite Pruiksma. Om het hem wat makkelijker te maken breng ik hem dinsdag naar school met de auto. Scheelt hem de energie van 30 kilometer heen en weer fietsen. Wat is een auto een geweldige uitvinding! Ik zoef heerlijk door de wereld. Eigenlijk zou ik dat veel vaker moeten doen…. Als ik in de stad kom weet ik weer waarom niet. We staan meteen in de file en schuifelen met zijn allen stapvoets over de rondweg van Leeuwarden. Sander zet ik af en ik parkeer de auto aan de rand van de stad. Brompton uitklappen en toch weer fietsen….

Woensdag: Sander moet vroeg eten om de repetitie te halen dus ik moet later eten. Dan kan ik mooi mijn dinsdag kilometers “inhalen”. Veel eten heb ik niet meer maar toch maar op weg voor een rondje Noord Nederland. Als ik Leeuwarden uitfiets moet ik wachten voor het stoplicht. Het stoplicht duurt wel erg lang en ik sluit even de ogen…. Een brommer komt naast me staan en zegt: “Het was al twee keer groen hoor…” Oeps, ik val hier bijna in slaap… Als ik wegfiets doen de benen zeer en ik voel me belabberd dus het is misschien niet zo’n goed idee om een tochtje te maken…

Dineke haar zus woont in Australië. Hun zoon gaat in Nederland studeren en ze hebben hem weggebracht naar Amsterdam. Dit combineren ze meteen met familiebezoek dus ik ga maar even kijken of ze er zijn…. Ze zijn gelukkig thuis en na een gezellig uurtje kletsen ga ik dan toch maar via de kortste weg naar huis. De weg terug regent het hard en ik heb wind tegen. Maar het hazenslaapje voor het stoplicht heeft wel geholpen ik zit nu weer veel beter in de fiets. Vanavond maar vroeg op bed…..

Tijdrit

2010-09-25T20:15:00.010+02:00

Vandaag de dag. Om de zinnen te verzetten ’s ochtends maar even naar de kunst route in Hurdegarijp. Het atelier van Joke Ket houdt open huis het thema is “Dichtbij”. We zijn de eersten die binnen komen en we kijken onze ogen uit. Prachtig keramiek van de Spaanse Montse Zurilla haar beeldjes van pubers zijn een genot voor het oog. De foto’s van Karen Ket worden ook bewonderd en natuurlijk de schilderijen van Joke. Karen heeft een prachtige serie detail foto’s van een sleepboot gemaakt.

Daarna naar huis. Het huis geurt heerlijk naar gebakken koek. Sander heeft zich lekker uitgeleefd. Wat had ik gisteren toch een heerlijke MacGyver Duct Tape dag!! De fiets wordt gecheckt en de banden krijgen hun definitieve spanning. De Bach cd van Janine Jansen wordt bezorgd. En Dineke en ik zitten een heerlijk uur te luisteren naar de opnames. Ondertussen nog een aantal boterhammen weggewerkt en dan is het toch echt tijd.

Als ik vijf voor drie vertrek dan heb ik alle tijd. Ik duw de fiets uit de garage uit en schrik me rot. Rechts voor staat plat. Neeee niet nu. Mijn hartslag slaat van schrik naar de 139. Is het een klapband? Snel check ik de band maar de voorband is niet helemaal leeg dus dat valt mee. Ik vlieg naar boven en scheur de binnenband uit mijn Perfect Moiree. Daarna snel naar beneden en lucht erin. De 6 bar durf ik niet meer aan. Deze Go-Cycle dan maar op 5 bar gezet.

Met de schrik in het lijf fiets ik vijf over drie weg. Ik heb nog wel tijd om het rondje te fietsen en het gaat meteen wel lekker. Ik fiets het parcour en het waait bikkel hard. Wat wil je ook in de windhoek van Nederland, het zal ook eens meezitten ten slotte.

Als ik bij het vertrek punt kom, krijg ik de tweede schrik. De starttijd is verkeerd doorgegeven en de meesten zijn al weg. Ik krijg te horen dat ik nog twee minuten heb en ik moet me nog inschrijven. Nummer plakken, vers water pakken, droog hemd aan, helm op, bril op. Spullen eruit klappen en snel, snel de schuimkap dicht maken. Als ik bij de start kom heb ik nog vijf seconden. Meteen gaat het los, wel voor de wind gelukkig. Opnieuw zit de spanning in het lijf en ik bedaar mezelf. Rustig, rustig kom in je ritme… Onderweg kom ik Henk in de Quest en Gerrit in de Mango tegen, ze komen me aanmoedigen. Dat is echt een geweldige verassing!! Kom op jong trappen…

Het eerste stuk doe ik niet teveel mijn best en fiets dik vijftig. Dan de bocht en zijwind. Ook dit gaat goed. Opnieuw een bocht en nu tegen de wind. De eerste drie fietsers haal ik een voor een in. Het gaat lekker. Bij Ferwerd de bocht naar links en opnieuw zijwind. Ik trek lekker door en ga de volgende fietser in halen. Dan het noodlot. Vlak voor me gaat een trekker de weg op en rijdt 20 kilometer per uur. Mijn toeter is afgeplakt en doet heel zielig pep péééép. Ik schreeuw en raas dat het een lieve lust is. Maar de trekker geeft geen krimp en rijdt heel voorzichtig verder. Al met al kost me dat achteraf 50 seconden. Baaahhhh maar ja, niks aan te doen. Mijn gemiddelde is daarna van 46 gedaald naar 43.

Nu gaat het voor de wind en ik trap de fiets even naar de 60. Dan weer zijwind en dan het laatste stuk in de wind. Met een eindtijd van 26:25 blijf ik dik onder het half uur en zou toch eigenlijk heel tevreden moeten zijn. Als ik de afstand achter de trekker bekijk blijkt het 600 meter te zijn in 1:42 min. Dat is 102 seconden. Als ik dat deel door twee en er van uit ga dat ik daar 40 kilometer per uur had gereden, kom ik op 50 seconden. Als ik dan de tijd corrigeer dan kom ik niet op 45 maar op 47 kilometer per uur...... Als ik na de finisch terugfiets komt Dineke aanfietsen. Ze is te laat maar dat komt omdat de tocht heel veel vroeger begint dan gedacht. Dus helaas geen foto’s van haar.

Nou ja, al met al een geweldig leuke ervaring die naar meer smaakt. En jongens bedankt voor het aanmoedigen….

Foto's gemaakt door Gerrit Bouma.

Voorbereidingen tijdrit

2010-09-24T15:59:00.009+02:00

Vandaag de voorbereidingen getroffen voor morgen. Een vrouwelijke collega vindt me zo schattig!! Dat ik mijn fiets dichttape en zo. En dat ik nadenk of ik drinken meeneem (dat is zwaar) of niet. “Diep beledigd” zeg ik dat ze maar snel weer aan het werk moet, want ze snapt er duidelijk niets van!! Dineke doet ook steeds zo lacherig…. Ha, ha, al dat werk voor een half uurtje fietsen… Bhoeehaa….. Mmm en ik wil zo graag stoer en serieus zijn…. Maar goed, vandaag kan ik mijn hart ophalen en lekker klooien aan de fiets. De foto’s van Wim zijn zeer inspirerend en ik tape me lekker uit.

Mijn check list afgewerkt en de fiets nog even in de was gezet. Ten slotte een testritje gereden. Tien kilometer koud weg door het dorp gaat meteen met 38 gemiddeld. Vijftig kilometer kruissnelheid lijk ik goed vol te kunnen houden. De weg is nu wel droog en de zon schijnt. Natuurlijk houd ik me in maar een half uur als eindtijd voor de tijdrit morgen lijkt vandaag haalbaar.

De voetgaten afplakken met neopreen is een geweldige tip. De naden zijn toevallig halfrond en vallen over elkaar heen. Tijdens de testrit voel ik de neoprenen afdek stukken niet en trap er makkelijk doorheen. Wim heeft nog de suggestie gegeven om de randen te tapen zodat je er beter door glijdt maar dat is dus niet nodig. Volgens mij gaan deze afdek stukken in de winter ook heel goed werken om de kou buiten te houden….

VeegQuest

2010-09-24T15:21:00.012+02:00

Het fietspad door het Leeuwarder Bos is sinds de grasmaaiactie van twee weken geleden veranderd in een modderpoel. Een grasmaaier is tijdens een hoosbui aan het gras maaien geslagen. De twee maaiarmen werkten als slagroomkloppers die je uit de beslagkom trekt. Dikke kluiten gras met modder liggen in de bocht en langs het pad. Eén gedeelte was toen nog steeds begaanbaar en dat kan natuurlijk niet. Een hekkel machine met rupsbanden heeft toen het karwei grondig afgemaakt en de rest ook onbegaanbaar gemaakt. Een mailtje naar de Gemeente Leeuwarden gestuurd maar die geven niet thuis. Dus zelf de Bats(*schep schep) maar in de fiets geladen en een beetje vroeger vertrokken. (* Een "schep schep" noem ik een schep waarmee je zand in een kruiwagen schept oftewel een Bats. Een "schep" is een scherpe schep waarmee je de grond omspit. Dineke snapt dan welke ik bedoel.)

De schep schep past gemakkelijk in de fiets. Ik heb een doek om het stalen gedeelte en daar weer een plastic zak omheen gedaan. De klompen heb ik er ook maar in gedaan. Voorzichtig wiebel ik uit mijn fiets en probeer mijn schoenen uit te trekken in de fiets. Anders worden ze vies. Met de sokken schuif ik zo in mijn klompen. Het is een leuk klusje in de mist ’s ochtends en even later ben ik behoorlijk bezweet. Het is toch altijd meer en zwaarder dan je denkt. De modder is er inmiddels behoorlijk ingereden. Een hondenbezitster spreekt me aan. “We hebben al gebeld hoor, maar ze doen er niets aan!” “Heeft u het schelpenpad in het bos ook gezien? Nou dat laten ze verschrikkelijk achter”. “En de gemeente pikt dat allemaal maar zo”. “Nou, ik heb altijd een plastic zak mee voor de rommel die ik tegenkom!!” Ik complimenteer haar met haar goede werk en zeg haar er vooral mee door te gaan. “Nou, dank u wel hoor meneer, een prettige dag…”

’s Middags behandel ik de ingang van het pad en warempel het fietspad is weer bruikbaar.

Tijdrit route

2010-09-22T20:56:00.002+02:00

Bedankt allemaal voor de nuttige aanwijzingen. Hier een klein kaartje met de route. De afstand is ongeveer 20 kilometer. Zaterdag 25 september start ik om 16:00 vanaf punt 1 op de Zuidermiedweg in Bartlehiem.

Leuke site over tijdrijden.
Ik wens alle mensen die naar Giessen fietsen mooi weer toe en een goede veilige tocht. Ben benieuwd naar de verhalen....

Tijdrit

2010-09-21T20:39:00.010+02:00

Een man uit Ferwerd had een Velomobiel zien fietsen. Deze man is de voorzitter van de IJsclub van Ferwerd. Deze club is in de zomer actief met skeeleren en fietsen en in de winter gaan ze naar de ijsbaan in Heerenveen en Leeuwarden en met natuurijs gaan ze los. Hij had “Velomobiel” op de fiets zien staan en onthouden. Thuis had hij erop gegoogled. Deze club organiseert elk jaar als afsluiting van de zomer een tijdrit op de fiets.

Ymte kreeg een mailtje of hij zin had om de uitdaging aan te gaan om met een Velomobiel het op te nemen tegen racefietsers. Helaas kan Ymte niet en kreeg ik het mailtje. Op dat moment is de cirkel rond want hij heeft mij zien fietsen.

Ik heb al heel lang zin om een tijdrit te fietsen. Velovision lukte dit jaar niet door optredens. Bovendien hoe ben je in vorm voor een zes uurs race of een uur race als je de vorige dag 150 kilometer hebt gefietst? Komende zaterdag moet lukken. Dichterbij racen kan haast niet.

Vanaf vorige week ben ik al aan het bedenken wat ik allemaal moet voorbereiden. Het volgende lijstje heb ik gemaakt:

Ketting schoonmaken en in de olie zetten.	V
TerraCycle wieltje monteren	V
	V
Racebanden monteren Go-Cycle banden voor en Geax-Tattoo achter monteren.	V
Fietscomputer wielomtrek aanpassen	159mm

Lamp dicht tapen	V
Toeter dicht tapen	V
Gaten voorwiel dichtmaken	V
Achterwiel gat dicht tapen	V
Voetgaten dicht maken	V

Spiegels verwijderen	V
Gaten spiegels tapen	V
Windscherm verwijderen	V
Helm dicht tapen	V
Bril spiegel monteren	V

Ruim van te voren goed eten. Kwartier van te voren banaan eten.	V
Goed warm fietsen en parcours verkennen.	V
Bij de start een droog hemd aan.	V
Goed drinken van te voren en na afloop. Eten bij de hand voor na de race.	V
Na het fietsen droge kleren.	V

Het enige wat ik niet heb is een kap. Nou ja, er moet ook wat te wensen over blijven. Voor de voetgaten heb ik mijn twintig jaar oude surf pak uit elkaar getornd. Ik kan hiermee de voetgaten volledig afsluiten en door de naad heen trappen. Ben benieuwd of het werkt…

Zaterdag mag ik als eerste starten. Ik moet natuurlijk wel de eer van de Velonauten hoog zien te houden. Dineke lacht me uit: "Wat een moeite voor 20 kilometer!" De hele week heb ik ’s ochtends en ’s avonds het parcours gefietst om niet voor verassingen te staan. Vorige week was ik blij, door de regen en harde wind, met een 35 gemiddeld en dat is niet zo hoog.... Ben benieuwd wat voor een tijd ik zaterdag ga fietsen. Deze week spaar ik mezelf en ik probeer om niet te hard te fietsen en kalm aan hard te lopen. Laat ik maar een voorzichtige streeftijd van een half uur nemen. Als het weer niet beter wordt dan ga ik straks net zo hard als een bakfiets….

Knelpunten fietspad Leeuwarden <-> Groningen

2010-09-17T19:16:00.004+02:00

Mijn stukje van gisteren nog eens nagelezen. Is de weg nou echt zo slecht of ben ik gewoon een verkouden zeurpiet. Weet je wat, ik zet alle punten eens op een rij. Je kunt tussen de plaatsen goed opschieten maar zodra je een dorp binnenfietst dan loopt de snelheid flink terug. Er zullen vast plekken in Nederland zijn waar het nog slechter is. Maar als ik de fietsweg vergelijk met Leeuwarden Heerenveen dan fiets ik veel liever naar Heerenveen. Als het mogelijk is gemeentes te verplichten een fietspad naast een nieuwe rondweg (Zuidhorn)aan te leggen dan maken we stapjes in de goede richting.
Tegelijkertijd vraag ik me af wie verantwoordelijk is voor de hoofdlijnen van fietsroutes. Een prachtig breed nieuw fietspad vanaf Zuidhorn is geweldig. Maar zodra de gemeente grens is bereikt gaat het weer over in een smal strookje. En om het fietspad te bereiken mag je dwars door het dorp fietsen. Dat getuigt niet van een totaal visie van een fietsweg "Leeuwarden <-> Groningen".

Fietspad bij de Groene Ster (één van vijftien):

Het eerste knelpunt vanaf Leeuwarden is de kruising bij het fietspad bij de Groene Ster. Het hek dat de scherpe bocht voor auto's aangeeft beneemt het zicht voor een ligfietser. Hierdoor zie ik de auto's over het hoofd en zij mij. Bovendien rijd ik daar zo hard dat ik bijna te laat ben met remmen, maar we schuiven gezellig bijelkaar langs. Maar ja, ik draag wel een helm...

Google maps

Na een snel stuk krijg je de spoorovergang in Hurdegarijp. Waarom zo'n rare bocht aan de overkant bij het spoor voor fietsers?

Grotere kaart weergeven

Na een afschuwelijke klinker weg met verkeersdrempels kom je op het raarste punt in de route. Het fietspad houdt op en je moet een ongelukkige bocht maken om naast het autoverkeer je weg te vervolgen over een hele slechte klinkerstrook.

Grotere kaart weergeven

Na opnieuw een snel stuk krijg je een rotonde in Noord Bergum. Waarom hebben fietsers daar geen voorrang?

Grotere kaart weergeven

In Twijzel is het asfalt op, en mag je over stoeptegels je weg vervolgen. De tegels liggen er allemaal niet even lekker in. Al zie je dat hier niet zo goed:

Grotere kaart weergeven

In Buitenpost mag je de stoep op maar dan noemen we het een fietspad. Ik neem als het kan daar de autoweg:

Grotere kaart weergeven

Even verderop is het fietspad zo smal dat ik niet meer voorbij een fietser kom:

Grotere kaart weergeven

Aan het eind van het dorp krijg je het derde level. En stoeptegels en smal en onnodige bochten:

Grotere kaart weergeven

Vlak voor Visvliet hebben ze genoeg van het fietspad en kun je knijter hard in de rem. Joepie je mag hier op de klinkerweg fietsen:

Grotere kaart weergeven

In Visvliet houden ze wel van een geintje. Ready for take off. Ik zou niet weten hoe ik de hobbel in een Quest moet vermijden:

Grotere kaart weergeven

In Grijpskerk heb je een keus. Over de "Kalverstraat" van Grijpskerk. Of oversteken en langs het fietspad langs de bomen. De boomwortels hebben het fietpad omhoog geduwd zodat dat dat ook weer klinkerweg lijkt. Met als toetje halverwege een stoplicht.

Grotere kaart weergeven

Als je Grijpskerk uit bent mag je weer kiezen. Opnieuw oversteken, of als je uit het dorp komt, het fietspad zoeken. Ik vlieg hier meestal rechtdoor, terwijl je voor het fietpad toch echt scherp links af moet:

Grotere kaart weergeven

Aan de oostkant van Zuidhorn ligt een prachtig fietspad naar Groningen. Maar de aansluiting vanaf Noordhorn is slecht. In Zuidhorn mogen de auto's over een nieuwe rondweg. Fietsers mogen dwars door het dorp. Natuurlijk over de rustieke klinkers....

Grotere kaart weergeven

En hierlangs: Dit is de ingang naar het fietspad:

Grotere kaart weergeven

Naast Hardegarijp verdient dit ook een prijs in de categorie wonderlijke oplossingen. De eerste keer vloog ik dwars tussen de autos door die stonden te tanken. Je moet hier een scherpe bocht naar rechts maken. Dan naar links voor het huisje langs en dan weer naar links en dan weer naar rechts.....

Grotere kaart weergeven

Nog iets meer details. Je fietst hier van een hoge brug naar beneden. De eerste keer had ik hier een gang van 50 kilometer + per uur. Nu ik het punt weet, passeer ik de betalende gasten met gepaste snelheid rond de 40 ;-). De klanten schrikken nog wel eens als ze nietsvermoedend de deur uit stappen. Waarom? Het is toch duidelijk een fietspad....

Grotere kaart weergeven

Herfst, herfst wat heb je te koop…

2010-09-16T19:12:00.001+02:00

Het peesje van mijn kettingrol is gebroken. Mijn fijne stille Quest is veranderd in een koffiemolen. De ketting maalt als een maalsteen over het kettingwieltje. Wat ga ik doen? De teller staat nu na dik een jaar op 31 lekke banden. Ga ik dan nu ook tellen hoe vaak het peesje breekt? Neem ik ook een batterij reserve wieltjes mee? Kan ik onderweg "lekker" het kettingwieltje vervangen. Dit standaard kettingwieltje van Velomobiel heeft er 2000 kilometer in gezeten. Het wieltje is inderdaad geluidloos. Maar mijn TerraCycle wieltje heeft het 17.000 kilometer feilloos gedaan met inderdaad als nadeel wat meer lawaai.

Standaard wieltje

TerraCycle wieltje

Uit pure wanhoop maar het oude Terracycle wieltje opgezocht. Het wieltje ligt in onderdelen in het "Quest bakje" in de garage. Met Lock Bond van Bison het wieltje weer in elkaar geschroefd en teruggezet. Je hebt een extra ringetje nodig omdat het het wieltje wat smaller is dan het standaard kettingwieltje. De ketting draait fantastisch licht, alleen kreunt de fiets bij het op gang trappen.

Volgende week zaterdag mag ik meedoen met een tijdrit voor de Ferwerderder ijsclub en dan moet de fiets het gewoon goed doen. Ze willen graag met een Velonaut de "uitdaging" aangaan wie er in een tijdrit sneller is: Een racefiets, of een Velomobiel. Het lijkt erop dat het geen rondjes rond de kerk wordt dus dat moet ik kunnen winnen…..

Vandaag een klein onderzoekje of ik nog op korte termijn een TerraCycle wieltje kan krijgen. Elan is dicht tot eind september. De ligfietsgarage heeft wel een 13 tands wiel liggen maar niet een 15 tands wieltje. Het 15 tandswieltje is groter dan het 13 tandswieltje. Doordat hij bijna de bodem raakt, fixeert het meteen de ketting zodat die er nooit kan aflopen of de flens beschadigen. Ondanks een fikse verkoudheid toch in de fiets geklommen en op weg naar Groningen naar de ligfietsgarage voor de 13 tands…. Honderdtwintig kilometer fietsen is tenslotte een lolletje.

Alleen…., het is herfstweer. Om de fiets veilig door de vlagen harde wind te loodsen moet ik als een surfer steeds tegensturen en -hangen. Er zitten hele snelle gedeeltes bij boven de 50 kilometer per uur en hele langzame. De mollen leven zich weer naar hartenlust uit en de weg is op vele plaatsen opgebroken. Met daarnaast nog bijzonder oponthoud zoals een kermis in Zuidhorn op de doorgaande weg. De weg Leeuwarden Groningen is voor fietsers volgens mij net zo onbegaanbaar als een weg door Marokko. Je wordt door elk gehucht geleid en daar gooien ze dan van die rustieke klinkers in. Brrrr, plus de vele gaten, boomwortels en afgerukte takken, smalle fietspaden, en het wisselen van weghelften over de drukke autoweg maakt het geen pretje. Ondanks dat ben ik precies in 1,5 uur bij de wijk Paddepoel, het begin van Groningen. De garage is open tot vijf uur dus heb ik nog een half uur voor de laatste 7 kilometer. Dat moet makkelijk kunnen….

Ik rijd de stad binnen en mijn linkervoorband vindt het nu welletjes. Ik kan de band verwisselen. Gelukkig vind ik een strookje gras, ondertussen gaat het ook nog regenen. Rillend sta ik naast de fiets in mijn bezwete kleren en trek snel mijn regenjas aan. Bijna besluit ik maar terug te gaan. Een hardnekkige destructieve gedachte: "Ik ga het toch niet halen..." komt bij me op. Maar als de band er weer onder ligt fiets ik toch maar door. Dan weet ik in ieder geval waar het is, maak ik mezelf wijs. Anders fiets ik morgen wel weer naar Groningen..... Eerst volg ik de bordjes Hoogezand. Maar nadat die bordjes ophouden besluit ik om de navigatie te volgen maar dat is niet zo slim. Want binnen de kortste keren ben ik verdwaald. Ik word langs/door het station geleid. Daar moet ik door de fietskelder om verder te kunnen???

Midden in de spits in een onbekende stad is niet leuk. Maar na drie keer mis te zijn gereden vind ik toch nog de Stavangerweg. Het is gelukt zeven kilometer in 40 minuten….. @#@!@$$%% Gelukkig, Arjen is er nog…. David Hembrow schud ik de hand en ik bewonder het mooie ruime pand. Volgens Davids blog leven we in het fiets paradijs maar op dit moment ben ik het echt niet met hem eens.

Het wieltje, een nieuwe Kojak en een volle bidon gaan mee in de fiets en ik rijd weg. Mijn voorraad eten is niet echt ruim: vier appels en een boterham voor heen en terug dus gooi ik maar een bruistablet Isostar in de bidon De navigatie bekijkt het maar, ik fiets zo de stad wel uit. Het weer heeft nu genoeg gespaard en gaat los. De harde wind heb ik nu tegen en het houdt op met zachtjes regenen. Ik wist niet dat 62 kilometer zo ver kon zijn. Moedeloos geef ik het idee van hard fietsen maar op en “peddel” rustig door de regen verder. De laatste 25 kilometer komt er nog een wolkbreuk en twee weg opbrekingen bij en het wordt langzaam donker. Het moeilijkheidslevel stijgt nog even van een acht naar naar een negen plus.

Moe en koud kom ik thuis. De hele tocht toch nog met 29,8 gemiddeld gereden. Volgens mij kun je toch beter in Marokko fietsen dan vandaag van Leeuwarden naar Groningen en terug… daar is het in ieder geval veel warmer….

Lekke band en kapotte spaak

2010-09-12T12:49:00.002+02:00

Deze week was het weer raak. Drie lekke banden in 12 uur tijd en 10 kilometer fietsen. Op de terugweg begon het lekken festival met linksvoor. De hele weg heb ik al het idee dat ik pap in de benen heb maar het is dus gewoon een lekke band. De band thuis geplakt en oude buitenband weer teruggezet om het linker voorwiel. De volgende ochtend staat dezelfde band weer leeg. Een klapband aan de binnenkant bij het velglint. Nieuwe band erom en fietsen maar. Ik ben net voorbij de plek waar ik gisteren de linkerband heb vervangen en nu is rechtsvoor aan de beurt. Hierop mijn tweede reserve binnen en buitenband erom gelegd. Bij nog een lek moet ik de band gaan plakken dus eerst op het werk maar de reserve set geplakt.

Gisteren een nieuwe binnenband gekocht en de oude buiten banden maar weer om de wielen gelegd. Ze zien er niet zo best meer uit maar misschien lukt het om er nog een week of twee mee te fietsen. Als ik de rechterband oppomp zie ik een slag in het wiel.

Een slag in het wiel? Hoe kan dat, is er een spaak gebroken dan? Inderdaad er is een spaak kapot. Quemo heeft er een hobby van gemaakt om spaken te wisselen maar dit is mijn eerste kapotte spaak. In paniek wil ik meteen naar Leeuwarden met de auto om het wiel te repareren. Dineke vraagt? “Heb je geen extra spaken gekocht toen je de fiets ophaalde?” Oeps, dat is ook zo. Alles aan de fiets doe ik zelf maar van de spaken blijf ik af. Maar als ik het laat doen dan ben ik het wiel misschien een aantal dagen kwijt. Dus toch de stoute schoenen maar aangetrokken.

De eerste spaak die ik er probeer in de duwen, duw ik meteen in een hoek. Dus reserve spaak één kan meteen de container in. Reserve spaak twee krijg ik er met veel geworstel op de goede manier tussen gevlochten. Daarna draai ik de spaak op spanning. Het is net het stemmen van de viool. Je draait gewoon door totdat de spaak dezelfde toonhoogte heeft als de andere spaken. En wonder boven wonder het wiel is weer recht.

Ach, als het wiel er toch uit is kan ik de remmen ook wel even schoonmaken. Dus de remhevels schoongemaakt en in het vet gezet. De remblokken meteen een beetje opgeruwd met een veil. Als laatste voorzie ik de schokdempers van tien druppen olie.

Daarna ben ik tijden aan het prutsen om het rubberen dopje van de remkabel weer tussen de fiets te krijgen. Het dopje spuit ik lekker in met teflon spray maar hoe ik ook duw met een schroevendraaier het dopje wil er niet tussen. Uiteindelijk probeer ik met vissersdraad het dopje van binnenuit weer naar boven te trekken. Sander trekt aan het dopje en ik duw. Helaas trek ik het dopje kapot, jammer maar het is niet anders…..

Onderhoud en kleine klusjes

2010-09-04T17:54:00.006+02:00

Het achterwiel tikt de laatste dagen harder in de vrijloop. Na alle regen is er misschien water in het freewheel gekomen? Ik besluit om de het achterwiel er uit te halen. Dit is de derde keer dat ik het achterwiel er uit haal. De handleiding volgen van Velomobiel en het achterwiel met de as ligt er met de speciale trekker zo uit. Het freewheel zet ik even lekker in de Shimano kettingolie en ik dicht de openingen af met een dun laagje vet. De as staat droog dus die krijgt ook een dun laagje vet. Als het wiel er weer in zit is het wiel opnieuw geluidloos.

Deze week heb ik 450 kilometer gefietst. Een tochtje naar Heerenveen. Elke dag via Holwerd en Dokkum naar huis (is 70 kilometer) en gistermiddag even naar de Afsluitdijk gefietst. De laatste 10 kilometer brak mijn linker armsteun los van de fiets. Meteen mis ik de steuntjes en moet ik mijn arm verhouden. De fiets begint meteen te zwabberen. Het laatste stuk stuur ik maar met één arm.

De armsteuntjes zijn nog de eerste steuntjes die ik heb gemaakt. De steuntjes zijn gemaakt van een dikke slaapmat. Je buigt ze in een hoek van 90 graden en je plakt er klittenband op. Doordat ze steeds nat worden van het zweet gaat uiteindelijk de lijmlaag eraan. Ik heb daarom het klittenband vast genaaid aan de mat. Helaas gaan de elleboog kussentjes nu scheuren waar de naald het matje heeft doorboord. Kan dat niet beter?

Gelukkig is Dineke handig met naald en draad. Ze tornt de stof los van twee oude rugzak banden en gebruikt dat om het klittenband aan vast te naaien. In het zakje komt weer een stukje nieuwe slaapmat en ze naait ze dicht. Hoppa nu heb ik twee mooie armsteunen. Ze moeten nog wel even “inhangen” maar binnenkort zal de hoek er wel weer inkomen.

De twee extra klittenbandjes aan mijn schuimkap hangen precies voor mijn voeten. Elke keer als ik rondtrap tik ik de bandjes aan. Met twee uitgebogen haarspeldjes zet ik de bandjes vast maar dat kan ook wel beter. Twee contra klittenbandjes aan de binnenkant en ze hangen niet meer voor de voeten.

De reserve accu heb ik nu altijd los in de tas. Als de accu leeg is loop je altijd om de accu te zoeken. De hele zomer kon ik trouwens toe met twee keer de accu opladen. Maandag in Heerenveen is hij leeg. Het toetertje klinkt heel zielig dus tijd om te wisselen. Je vindt van alles in de tas maar de accu niet. Ik bevestig de reserve accu aan de rechter wiel kast. Dat was ik ook al heel lang van plan maar ik vergeet steeds het klittenbandje te bevestigen.

Ten slotte schilder ik het steuntje wat ik voor de GPS gemaakt heb zwart. Nu valt hij mooi weg tegen de wielkast. Als ik de fiets omdraai zit hij onder de modder. Ze hebben maandag langs het fietspad gemaaid in de stromende regen. Het gras is niet alleen gemaaid, het fietspad ik ook verandert in een modderpoel. Een emmertje water tegen de onderkant doet wonderen en ik ben weer klaar voor de volgende fietsweek.

Kreatief met kurk

2010-08-31T19:54:00.002+02:00

De Quest van Velomobiel is ontworpen als snelle fiets. De body dient alleen voor de stroomlijn om de maximale snelheid uit een fiets te halen. Dat de fiets hierdoor een ruime opbergruimte heeft is bijzaak. Dat je lekker warm blijft in de winter dat is bijzaak. Dat je comfortabel ligt dat is bijzaak. Dat je een panoramisch uitzicht hebt in je vehikel is bijzaak. Dat je in de stad niet super wendbaar bent dat is bijzaak.….

Maandagochtend vertrek ik met regen en harde wind. Onderweg kom ik in een wolkbreuk terecht. Het zicht neemt af naar zo’n tien/vijftien meter. Heel veel fietsers twijfelen aan het nut van een fietshelm. Of het nu veiliger is of niet, een helm met vizier is in zo’n bui goud waard. De helm steekt net iets over de rand van het schuimdeksel heen waardoor het water niet in de kuip komt. Het vizier werkt als duikbril. Met een lekkere gang passeer ik de nieuwe lichting schoolfietsers. Een regenpak doe je natuurlijk niet aan want dat is niet cool of stoer. Het leek wel of de groep in het water was gesprongen. De oudere lichting heeft wel een regenpak, maar tegen zoveel water is dat niet bestand. De tip van Wim Schermer om een nieuw schermpje te maken is een hele goede. De schuimkap houdt nu het water buiten en ik blijf lekker droog.

Ondertussen staan de straten blank en sjiiiiiiit ik heerlijk over het afvalt. Diep van binnen welt een onweerstaanbare lach op. “Hier lig ik, in mijn cocon en al dat water kan me niet deren”. Hoezo bijzaak dat je droog blijft bij een wolkbreuk? Hoezo: “Het ziet er zo gek uit?” Bulderend van het lachen fiets ik als een kind zo blij door de plassen. Quest rijden in deze omstandigheden is niet genieten, maar dubbel genieten!! Ik blijf er de hele dag blij van. In de stad moet je trouwens wel weer ogen van voren en van achteren hebben voor de “paraplu-fietsers”. Deze gevaarlijke diersoort houdt de paraplu voor zich zoals een ridder in de middeleeuwen zijn lans voor zich houdt. En zo nu en dan kijken ze of ze nog aan de juiste kant van de weg zitten. Als ik dan aan kom suizen gaat het vaak net goed….

’s Middags is het weer omgeslagen. De wind is er nog steeds, maar het is wel droog. Ik kan nog wel even via Heerenveen terug fietsen. Al mijn kapotte binnenbanden spaar ik netjes op voor mijn moeder. Als (oud) Fries kampioen bloemschikken helpt ze als vrijwilligster in een bejaardenhuis. Daar krijgen mijn oude binnenbanden een nieuw leven. Ze worden verwerkt in bloemstukken en als kransen. Het geeft heel veel voldoening om te zien dat de banden een tweede leven krijgen. Ik heb zelfs al tassen van fietsbinnenbanden gezien. Hierbij een oproep om vooral door te gaan met fietsen en je kapotte binnenbanden te sparen in een zakje. Want fiets binnenbanden is het nieuwe origami van deze tijd. Kortom wat zouden de oudjes zijn zonder mijn niet versagende inspanning om voor dit basis materiaal te zorgen?

Thuis staat de dagteller op 125 kilometer. De 100 kilometer extra naar Heerenveen heb ik in precies drie uur afgelegd. En dat is met de harde tegenwind op de terugweg helemaal niet slecht.

Das boot

2010-08-23T18:14:00.003+02:00

Vanochtend regende het niet, het stortregende. Handenwrijvend stond ik voor het raam. Ideaal weer voor mijn fiets torpedo. De fiets duw ik uit de garage en ik weet niet hoe snel ik in mijn karretje moest springen om toch niet alsnog nat te worden.

Een geweldige verbetering is het kleine WS-schermpje op de rand van de kuip. Het reduceert niet alleen het windgeruis, het comfort is er ook mee verhoogd. Ideaal is dat de schuimkap over het schermpje heen kan zonder het te demonteren. Om het schermpje te monteren zijn er twee stukjes klittenband bevestigd aan het lipje van het schermpje aan de fiets. Al met al is het toch een bruggetje van zo’n twee/drie millimeter.

Met volle vaart draai ik vanochtend het dorp uit, tegen de wind in. De body buigt niet alleen de wind af maar ook het vele water dat vanochtend viel. Tussen de lipjes van de schermpjes wordt het water nu met grote kracht naar binnen geblazen….

Drup, drup, drup precies op mijn broek. Bah, koud water, hiervoor heb ik geen Velomobiel!! Omdat stoppen nog erger is, toch maar doorgereden. Vandaag maar even nadenken over een oplossing. Een collega riep: “Meteen dicht smeren met Pur….”;-) Maar ik denk zelf aan een andere oplossing:

- Het schermpje eraf gooien.
- Laten zitten het regent immers bijna nooit.
- Een klittenband strook op de schuimkap bevestigen waar ik het raampje weer aan vastmaak. Er blijven dan wel vier contra klittenbandjes op de fiets zitten. Gaat het water daar niet onderdoor?
- De naad dicht tapen aan de voorkant. Onhandig als ik het schermpje wil schoonmaken….

Mmm, ik ben er nog niet uit. Maar optie drie is het proberen waard....

Mark Beaumont

2010-07-30T16:06:00.021+02:00

Wat doet een fietser in de vakantie als hij niet kan fietsen? Lezen over fietsen dus….

Van een collega het boek “The man who cycled the World” van Mark Beaumont geleend. Wat een heerlijk inspirerend boek. Deze jongen/man heeft de wereld in 194 dagen en 17 uur rond gefietst. De tocht voert door Europa, Turkijke, Iran, Irak, Pakistan, Australie en Amerika. De tocht heeft hij self supporting, dus zonder volgauto, afgelegd. Tijdens de tocht heeft hij zo’n dertig kilo bagage mee. Het oude record heeft hij met 80 dagen verbeterd!! Mark verdient daarmee een vermelding in het Guiness Book of records. Zijn doel is om elke dag 100 mile te fietsen. Tijdens de hele tocht heeft hij misschien drie rustdagen gehad. Als je zelf een lange tocht wilt maken dan kan je veel hebben aan het boek. Voor hij weg gaat heeft hij zich grondig verdiept hoe hij, en in welk land, wat moet eten om aan zijn dagelijkse 6000!! calorieën te komen. In het laboratorium vindt hij uit wat zijn beste fietshouding is. En hij heeft contact met fietsers die door Pakistan en Iran zijn gefietst.

Het is ontroerend om te zien hoe je overal ter wereld wordt geholpen door vriendelijke mensen. In Amerika ontmoet hij bijvoorbeeld een man als hij naar elefant seals/Olifant zeehonden kijkt. Deze ontmoeting duurt niet langer dan een kwartier. Maar deze man neemt wel twee dagen vrij om naar hem toe te rijden in zijn auto om hem een aantal zaken te brengen die hij nodig heeft.

De motivatie van Mark is aan het einde van de rit een levenswijsheid. Het doel om de wereld over te fietsen is veel te groot om te bevatten. Hij deelt de route op in zeven legs. Dagelijks doet hij zijn uiterste best om te doen wat hij kan. Het grote geheel wordt pas duidelijk aan het einde van de rit.

Achter ons huis moet ik de steiger nog afmaken. Het huidige terras loopt af naar het water. We zitten er nooit omdat de stoelen er niet recht staan. Eerst moeten de huidige stenen worden weggehaald. Daarna kan ik bij het zand. De paden langs het huis wil ik verbreden dus daar heb ik het zand nodig. Maar voor ik de paden kan verbreden moet ik de planten in twee borders verplaatsen. Kortom een leuk spelletje tuin domino….

Het totale plaatje is te groot om te bevatten. Dus de tuin aanpassingen opgedeeld in legs. In het voorjaar de borders aangepakt. Daarna de stenen verplaatst. Daarna de paden uitgeschept en de aarde over de tuin verdeeld. Dan het zand erin en de paden bestraat.

Deze vakantie kan ik dan eindelijk beginnen om het terras uit te scheppen. Wij wonen hier in Friesland op de klei dus uitscheppen is er niet bij. Je moet de kleiblokken lossteken waarna je de kluiten met de handen in de kruiwagen kunt gooien. Zo nu en dan wil ik het bijltje er bij neer gooien. Maar door elke dag te doen wat je kunt komt het eindplaatje uiteindelijk toch in zicht.
Op het eindresultaat ben ik ape trots. Het is een van de grootste projecten tot nu toe. Bij de steiger heb ik drie palen gemaakt om een hangmat te kunnen bevestiggen. En natuurlijk heb ik led lampjes in de steiger gemaakt.

Grappig hoe je fietswijsheid toe kunt passen op een tuinklus. Deze maand evenveel gefietst als anders in een week. Maar de “steigerrugzak” is nu wel van mijn schouders af….

Dronten

2010-07-10T20:55:00.001+02:00

Gisterochtend vertrokken op weg naar Dronten. De laatste drie weken wilde ik steeds vrij nemen, maar de projecten moesten af, dus deze reis is steeds uitgesteld. De fiets kraakt al bijna een maand bij elke trap die ik doe als een oude windjammer. Als remedie voor het lawaai heb ik zelfs de mp3 speler maar aan gezet. Vorig jaar fietste ik elke dag met de oordoppen maar door het windschermpje is het een stuk stiller geworden in de fiets en heb ik de oordoppen niet meer nodig.

Het wordt de dag van de bruggen. In Leeuwarden gaat hij voor mijn neus dicht. In Sneek glip ik er nog net door. De brug bij Follega gaat net voor mijn neus dicht. Een engelse automobilist komt naar buiten om de fiets te bewonderen. We hebben even een leuk gesprekje "I am a biker too". De Ketelbrug doet mee met de wave en staat zowel op de heen als terugweg omhoog. Door de harde wind schiet ik niet heel erg op. Bovendien heb ik eigenlijk geen zin dus fiets ik de hele dag tegen mezelf. Met tegenwind haal ik nog wel hoge snelheden maar door de westen wind heb ik vrijwel de hele weg vervelende zijwind. In Lemmer neem ik het fietspad langs de dijk. Maar halverwege is de dijk afgesloten voor fietsers. Dat is jammer want het stuk langs de dijk vind ik erg mooi.

Op advies van Wim Schermer ga ik de TerraCycle rol vervangen door een kunstof standaard wieltje van Velomobiel. Jan helpt even om de twee boutjes in de as te krijgen waar het wieltje om loopt en dan de eerste testrit. Eindelijk heb ik mijn stille Quest terug. Pfff het is gewoon een opluchting. Volgens Ymte slijt het rubberen ringetje waarna de ketting even wat meer lawaai heeft. Dan vreet de ketting in de rol met ongeveer 1000 km wat meer lawaai waarna hij weer stil is.

Met Ymte nog even nagepraat over zijn geweldige zes uursrit tijdens Cycle Vision (53 km gemiddeld per uur). Volgens Ymte had hij een “goede” dag… De 25 kilo Quest heeft naast alle kilo’s die hij niet heeft ook nog een centimeter bredere sporing. Hierdoor kun je net wat harder door de bochten. In de dagelijkse Quest is dat niet handig maar in een race versie geen enkel probleem. Ik zie dat hij gele ventieldopjes heeft gemonteerd op zijn race quest. "Daar doe ik een moord voor." zeg ik. Even later fiets ik blij weg met in mijn blijde kinderhandje drie prachtige gele ventieldopjes. Wat zullen ze mooi staan achter de wieldoekjes!! Maar ja, het gaat om de details....

Als ik vertrek fiets ik Ben Wiggers net buiten Dronten tegen het lijf. De volgende keer moeten we toch eens samen afspreken. Dit is al de tweede keer dat we tegelijkertijd in Dronten zijn. De terugrit is een heerlijke stille rit. Ging ik op de heenweg 32.5 gemiddeld. Terug haal ik net geen 35 gemiddeld. Nog een paar weken en het eerste jaar Quest zit erop.

Zuidhorn

2010-07-04T20:23:00.000+02:00

Vandaag voor Dineke naar Zuidhorn gefietst om een tweedehands Suunto T3 hartslag horloge met harslag band en footpad te halen. Het is lekker windstil weer en dat nodigt uit tot hard fietsen. Het fietspad langs de Trekweg heeft nieuw auto asfalt. Al gauw zoef ik boven de 40 door de stille zondagochtend. Bij Buitenpost geeft de GPS aan dat de kortste weg via Visvliet en Grijpskerk is. Dom, maar ik volg de weg. Visvliet en vooral Grijpskerk zijn dorpen waar ze nog nooit van snelfietsters hebben gehoord. In Visvliet hebben ze hun eigen kasseien uitgevonden. Dit dorp was 20 jaar geleden al een ramp op de fiets. Het is dan wel geherstraat maar de klinkers liggen in plaats van strak tegen elkaar als weer aardig uit elkaar. In Grijpskerk mag je dwars de winkelstraat bewonderen. Ben je eindelijk het dorp uit dan kan je via twee haakse bochten weer het smalle fietspad op. Het gemiddelde is dan intussen aardig teruggetikt, dan is het zaak weer gang te maken. Vlak voor Zuidhorn fiets ik met 40,3 het dorp in. Eerst maar even droge kleren en flink drinken en dan op weg naar het adres.

De mensen zijn heel aardig en nieuwsgierig. Ik laat de fiets zien en de conclusie van de vrouw des huizes is dat de Quest een echte mannenfiets is. Spiegels, knipperlichten, remlicht, binnenverlichting en een GPS. Typisch een gadget fiets. Maar de snelheid van 40 gemiddeld maakt wel indruk…..

Het horloge wordt even uitgelegd en dan weer op weg. De terugweg moet ik het stukje “weg zoeken” in Zuidhorn compenseren. In Damwoude hebben ze de winter schade hersteld. Ze zijn wel vergeten om het grint op te ruimen. Dus ik moet voorzichtig door de bochten. Na Damwoude is mijn gemiddelde 39,7. Als ik nog wat wil moet het nu gebeuren. Ik draai het dorp uit en begin de laatste zeven kilometer met het gas erop. Ik fiets de hele tijd 50 kilometer per uur. Voor Stenendam springt de teller naar de 40,2. Het dorp race ik door en voor de deur heb ik een mooie ronde 40 gemiddeld met 86 kilometer gefietst.

Thuis is een ezel geboren het jonge dier kan net op zijn poten staan. Als ik bij hem kom om een foto te maken komt hij nieuwsgierig naar me toe. Wat een dot!! Helaas verstoot de moeder het jong... Dus dat wordt de fles geven.....